3 Haziran 2013 Pazartesi

Aleviler ve MİT-Öcalan Mutabakatı...



Cemil Gündoğan
cemil_gundogan@yahoo.se

Okumuş olanlar hatırlayacaklardır, MİT’le Öcalan arasında bir mutabakat oluştuğuna dair bilgilerin kamuoyuna yansımaya başladığı ilk günlerde yazdığım bir yazıda, adı barış olsa da yeni sürecin gerçekte en az üç alanda çekişme ve kapışma anlamına geleceğini belirtmiştim: Kürtlerle Kürtler arasında, Türklerle Türkler arasında ve nihayet Türkiye’deki ve Kürdistan’daki güçlerle bölgesel ve Küresel güçler arasında.
Son birkaç aylık gelişmelere bakarak bunun genel planda doğru bir tespit olduğunu söyleyebiliriz. Yine de PKK’nin yeni yönelişinin yol açtığı kitlesel bazı kaymalara gereken ağırlıkta vurgu yaptığını söylemek zorlama olur.
Bu eksikliği anlamak bir dereceye kadar mümkün; çünkü o yazıyı kaleme alırken, MİT-Öcalan mutabakatının açıkça Sünni İslam kardeşliği eksenine oturtulmuş olduğunu henüz bilmiyordum. Asker yerine AKP’yle uzlaşmanın, varılan uzlaşmaya anti-sol, anti-Alevi ve hatta bir ölçüde anti-modernist bir renk katacağını ve bunun da PKK’nin iç dengelerine, PKK ile PKK dışındaki Kürt hareketlerinin ilişkilerine ve nihayet PKK ile korucular arasındaki ilişkilere yansıyabileceğini öngörüyordum. Dolayısıyla yöntemde bir sorun yoktu. Ama uzlaşmanın, yeni-Osmanlıcılık siyasetine eklemlenme perspektifinde gerçekleştirileceğini tahmin edemediğim için bunun Aleviler başta olmak üzere Türkiye’deki ve Kürdistan’daki bazı özel gruplar üzerinde daha doğrudan ve görece kısa sürede gözlenebilir etkiler yaratabileceğini düşünmemiştim. Öcalan’ın Newroz konuşması, Kürtlere müjdelenen yeni çağın, yeni-Osmanlıcılığa eklemlenme stratejisi olduğunu ortaya koyunca, bununla ilişkili toplumsal hareketlenmelerin kapsamı ve hızı da arttı. Nitekim Newroz konuşmasını takip eden gün kaleme aldığım yazıda, mutabakatın böyle sonuçlar doğurabileceğine değindim. Şimdi konuyu biraz daha geniş biçimde ele alabiliriz.
MİT-Öcalan mutabakatının yeni-Osmanlıcı içeriğinin Kürt hareketine karşı yeni bir tavır almaya zorladığı iki toplumsal kesim vardır. Bunlardan birincisi, Türk ve Kürt ayrımı olmaksızın Alevilerdir. İkincisi ise medyada genellikle “Sahil” kavramıyla dile getirilen ve benim referandum dönemi yazılarımda Avrupai Türkler olarak tanımlamayı önerdiğim toplulukların faşist olmayan kanatlarıdır. Avrupai Türklerin faşist kanadı eskiden beri Kürt hareketine düşman olduğundan yeni dönemde tutumlarında bir değişme olmamıştır. Ancak diğer kanatlar, MİT-Öcalan mutabakatının yeni-Osmanlıcı niteliğine genellikle olumsuz baktıkları için bunların Kürt hareketine ilişkin algı ve tutumlarında değişik yönde değişmeler yaşanmıştır, yaşanacaktır.
Sebebini anlamak zor olmasa gerek. Çünkü yukarıda anılan iki toplumsal kesim ile A. Öcalan’ın, yeni-Osmanlıcılığa payanda olmak karşılığında Türkiye siyasetinde fonksiyonel hale gelmek şeklinde tanımlayabileceğimiz yeni stratejisi arasında ontolojik boyutlar da içeren çelişkiler vardır. Geçtiğimiz hafta içinde yaşanan iki olay, gözlemcilere buradaki gerilim alanlarını çok güzel tarif eden iki önemli önemli sembol sundu. Üçüncü Boğaz köprüsüne verilen Yavuz Sultan Selim isim ile yeni-Osmanlıcı programa karşı gelişen ilk ciddi kitlesel direnişin sergilendiği mekan, yani Taksim.
Yavuz Sultan Selim sembolünün ifade ettiği şeyi anlamak zor değildir. Hanifi Türklerin Şafi Kürtleri yedekleyerek Ortadoğu’ya nizam vermelerini öngören her program ve girişim, bu iki kütlenin yanında küçük birer azınlık olarak kalan diğer toplumsal kesimler ile bu programın hedef tahtasına oturttuğu Arap dünyası tarafından bir ölüm fermanı olarak algılanır. Bu algıyı oluşturan ilişkinin tarihteki sembolleri Yavuz Sultan Selim ile II. Abdülhamit’tir. Türk devletinin, bu iki kişiden en fetihçi olanın adını bir prestij köprüsüne takmayı tercih etmesi, devletin yeni yönelişinin tarihsel anlamının bilincinde olduğunu ve bunu dünya aleme ilan etmekte bir sakınca görmediğini gösteriyor. Özellikle de seçimler yaklaşıyorken.
Fakat AKP’nin göğsünü gere gere dünyaya ilan ettiği şey, yeni-Osmanlıların stratejik bir müttefiki olacağını umut eden Öcalan’ın örgütü açısından bir sıkıntı kaynağı oluşturuyor. Çünkü devletin yeni çizgisi, bu çizgiye uyumun karşılığı olarak AKP’den tahsil etmeyi umduğu hiçbir şeyi henüz alamamış olan PKK’nin evdeki bulgurdan olması riskini arttırıyor. Bu sıkıntıyladır ki A. Öcalan ikide bir Alevi karşıtı olmadığı yolunda yeminler ediyor; PKK, kurdurduğu Alevi derneklerine konferanslar yaptırıp PKK’nin Alevi karşıtı olmadığı yolunda propagandalar yaptırıyor.
Hakkını yememek lazım, PKK’nin de Öcalan’ın da Alevilikle ya da Sünnilikle özel bir dertleri yoktur. Onların dertleri iktidar olmak ve iktidar kalmakla ilgilidir. Daha da ileri gidelim; İslam veya Sünnilik, bu terimlerin asıl patronu olan AKP ve Türk devletinin bile asıl derdi değildir. Onların asıl derdi, yeni-Osmanlıcı bir yayılmadır. Yayılma derken de sadece dışa doğru olanı kast etmiyorum, hem dışa hem de içe doğru bir yayılma. İslam veya Sünnilik, daha çok bu yayılmayı meşrulaştırmanın söylemi olarak anlamlıdır.
Din denilen şeyin, onun politikadaki araçsalcı rolüne/yüzüne indirgenemeyeceği doğrudur, ama şu an üzerinde konuştuğumuz konu bakımından dinin bu özelliği onun başat niteliğini oluşturur. Bu her zaman böyleydi. Dolayısıyla bugün için özgün olan durum, dinin politik alanda kullanılması değil, değişik gerekçelerle de olsa hem bölgesel aktörlerin hem de küresel aktörlerin Ortadoğu’daki çekişmeleri Sünni-Şii ayrımı üzerinden ifade etme noktasına gelmiş olmalarıdır: İran, devlet çıkarlarını koruyabilmek için kendisine bir Şii koruma çemberi oluşturma derdindedir. Irak’taki iktidar savaşı Şii-Sünni çatışması üzerinden sürdürülmektedir. Suriye’deki çatışma giderek mezhep çatışmasında doğru evrilmektedir. Türkiye, Arap alemi üzerindeki tarihsel pozisyonunu yeniden kazanabilmek için hamlelerini Sünnilik üzerinden tanzim ve tarif etmektedir. Suudi Arabistan, Katar ve Mısır da kendi cephelerinden benzer bir oyun oynamaktadırlar. Lübnan hızla mezhep savaşına doğru koşmaktadır. Rusya ve biraz da Çin, pratikte Şiilerin hamisine dönüşürken, ABD ve diğer Batılı devletler, Ortadoğu’ya yönelik yeni açılımlarını Sünni çoğunluk üzerinden hayata geçirmeye çalışmaktadırlar. Kısacası, bölgesel ve küresel güçler arasındaki çekişmeler, mezhep çatışması ekseninde dizilmeye başlamıştır ve bu durum bölgeyi bir dinamit fıçısına çevirmektedir. İşte PKK liderinin tam böyle bir anda Sünni cephenin bir parçası olarak yeni-Osmanlılık oyununda rol alacağını açıklamış olması, Aleviler nezdinde varoluşsal kaygılar yaratmaktadır. Sorunun ana kaynağı budur ve bu pratik tablo ortada duruyorken Öcalan’ın ve PKK’nin Alevi karşıtı olmadığı yolundaki söz ve yeminlerinin bir kıymet-i harbiyesi kalmamaktadır.
Fakat bunu söylemiş olmak, PKK’nin, daha bugünden anti-Alevi tutumu esas aldığını, onu artık Ortadoğu’daki Sünni kanadın Türkler adına cepheye sürülmüş bir tetikçisi olarak değerlendirmek gerektiğini söylemek anlamına gelmez.
Evet, böyle bir olasılık vardır ve bu olasılığı besleyen en az üç etken işlemeye devam etmektedir: Bunlardan ilki, PKK yöneticilerinin iktidar söz konusu olduğunda feda edemeyecekleri bir değer tanımamalarıdır. Parti içi muhalefete ve PKK dışındaki Kürt hareketlerine karşı kullandıkları şiddetin boyutlarına bakarsanız bunun ne demek olduğunu daha rahat anlarsınız. İktidar oyununu bu tarzda oynamaya alışkın bir yapının, bu oyun, günün birinde Alevilere, Ermenilere, Süryanilere, Yezidilere veya başka bir mazlum gruba karşı tavır almayı gerektirirse bu gruplara karşı nasıl davranabileceklerini kestirmek zor olmasa gerek. Bu grupları gözden çıkarırken gözlerini bile kıpırdatmayacaklardır. Tabii ki yaptıklarını önderliğin, partinin, halkın vb. yararına yaptıklarını söyleyerek. Doğrudur, gerilla, Kürdistan vicdanının hala en sahici sesidir; ama PKK’nin örgütsel davranışlarının her zaman bu vicdana uygun düştüğünü söylemek, ya boş yağcılık yapmak ya da gerçeği görememek olur.
İkinci ve daha önemli olan etken ise Abdullah Öcalan’ın, mevcut tablodan tek çıkış yolu olarak yeni-Osmanlıcılık oyununda koçbaşı rolünü üstlenmeyi kabul etmiş olmasıdır. Bu politika değil midir ki, AKP’nin tabanında bile Reyhanlı’daki kanlı banyonun Obama-Erdoğan görüşmesi öncesinde Erdoğan’ın elini güçlendirmek amacıyla düzenlendiğine dair kuşkular dolaşıyorken, BDP eş başkanı Demirtaş’ı, Hükümetin arkasında olduklarına dair yüz kızartıcı bir açıklama yapmaya yol açtı? Tetikçiliğe gidecek yollar işte böyle döşeniyor.
Son olarak hareketin içindeki Hamidiyeci damardan söz etmek lazım. PKK, rakipleri AKP  ve Hizbullah olan bir partidir. Bu koşullarla çevrelenmiş bir hareketin içindeki Sünni damarın normal gücünden daha fazla etkide bulunması şaşırtıcı olmaz.
Bu tür etkenler var olduğu müddetçe sözü edilen olasılık da var olacaktır. Dahası, Kürt hareketi Reyhanlı gibi olaylarda yeni-Osmanlıcı politikaya angaje olduğu ölçüde Hükümet de köprülere Yavuz Sultan Selim ismi vermekte tereddüt göstermeyecektir.  Bütün bunlar doğrudur ve daha fazlası da vardır. Ama unutmayalım ki, bu tür olasılıkların hayat bulup bulamayacakları, bunun karşısında işleyen etkenlerin ne kadar etkili olabildiklerine de bağlıdır. Dolayısıyla Türk ve Kürt Alevilerinin işin ikinci tarafını da gözeten bir stratejiye ihtiyaçları vardır.
***
Böyle bir strateji, özellikle Kürt Aleviler düşünüldüğünde, Kürt hareketinden kopmayı mı esas almalıdır?
Bu soruya olumlu cevap veremiyorum.
Veremememin nedeni, Kürt hareketine olan yakınlığımdan çok, bunun, mevcut durumda Alevilerin çoğunluğu bakımından rasyonel olmadığını düşünüyor olmamdır.
Doğrudur, Kürt hareketinin lideri, başı her sıkıştığında, devlete Yavuz Sultan Selim’in yolundan yürümeyi teklif ederse Alevilerin, Yezidilerin veya Ermenilerin Kürt hareketine aşk ilan edecek halleri kalmaz. Biliyorsunuz, Öcalan 1999’daki tutuklanmasında da Yavuz Sultan Selim’le İdris-i Bitlisi’nin yolundan yürümeyi teklif etmişti.
Doğrudur, on yılda bir Kürt hareketinin lideri tarafından sırtlarından hançerlenen Aleviler, sırf bu sebeple hareketten uzaklaşırlarsa onları Kürtlere ihanet etmekle suçlamak vicdanla bağdaşmaz.
Bunlar doğrudur ve vicdanlı Kürtlerle vicdanlı Alevilerin yüreğini kanatacak bunlara  benzer başka doğrular da vardır. Ne var ki mesele sadece bu doğrularda dile getirilen faktörlere bakılarak halledilebilecek kadar basit değildir. Bu işin rasyonalitesini hesaplamak, çok daha karmaşık bir durum arz eden daha geniş resme bakmayı gerektiriyor. Bu resmin çok kaba bir özeti şu hususları içerir:
Bölge çok karışıktır, orta vadede muhtemelen bazı devletlerin sınırları da dahil olmak üzere birçok şey değişecektir.
Bu yöndeki değişikliklerin bölge savaşlarını davet etmesi veya başka nedenlerle patlayacak bölge savaşlarının böyle sonuçlar doğurması olasılığı ciddidir. Bu da söz konusu değişikliklerin, ucu soykırımlara varabilecek geniş katliamlar eşliğinde gerçekleşmesi olasılığını şimdiden ciddi biçimde düşünmemiz gerektiğini gösteriyor. Çünkü etnik çatışmalarla bölgesel savaşlar üst üste düştüğünde, sınır değişiklikleri, kural olarak, büyük pogromlar veya soykırımlar eşliğinde gerçekleşir. Yeni dönemde gündemimize bu tür olasılıklar giriyorsa hiç kimsenin müttefik beğenme veya beğenmeme şansı kalmayacak demektir.
Yukarıda sözü edilen değişikliklerin altında yatan bütün iktisadi ve siyasi çekişmeler, öyle anlaşılıyor ki daha bir süre kendilerini dinsel terimler üzerinden ifade edecektir.
Kendini dinsel terimler üzerinden ifade etmek demek, bu terimlerin olayların gelişmesine hiç etkisi olmayacak demek değildir. Bir eylemi meşrulaştırmak için oluşturulan söylem, bir noktadan sonra o eylemi üreten ve yönlendiren faktörlerden birine dönüşür. PKK’deki “Önderlik” söylemine bakınız. İyi bir örnektir, çünkü bir söylemin koca bir örgütü nasıl esir alabileceğini anlatır. Bu demektir ki Sünnilik, Alevilik veya Şiilik biz onları sevsek de sevmesek de orta vadede hayatımız üzerinde etkide bulunacak ve belli toplumsal grupların davranışlarını belirlemeye devam edeceklerdir.
Bu gerçek, bölgenin yukarıda belirtilen kaygan koşullarıyla birleştirildiğinde Kürt hareketinin önümüzdeki on yıl içinde değişik ülkelerde değişik dini gruplarla kader ortaklığı içinde olacağı sonucu çıkar. Bu açıdan baktığımda benim gözüme görünen tablo özetle şöyledir:
Kürt hareketi, Irak ve İran’da Sünnilerle ve Müslüman olmayan gruplarla, Türkiye’de Alevilerle ve Müslüman olmayan gruplarla; Suriye’de ise Müslüman olmayan gruplarla ve (Baasçı sistem yıkıldıktan sonra) Nusayrilerle kader ortaklığı içinde olacaktır. Önümüzdeki on yılın religio-politik tablosu kabaca böyledir.
Kader ortaklığı içinde olmak demek, bu gruplarla mutlaka ve topyekûn biçimde birlik içinde olmak veya karşı kutuptaki gruplarla mutlaka ve topyekûn biçimde savaş içinde olmak demek değildir. Çünkü bu grupların kendileri de parçalıdırlar, kendi içlerinde değişik gruplaşmalara ve sınıfsal bölünmelere tabidirler. Bütün bu bölünmeler, değişik aktörler için değişik politik kombinezonlar için fırsatlar yaratır.  Kader ortaklığı içinde olmak demek, bu durumları dışlamak değildir, bu gruplarla birlik yapma veya ortak davranma imkanının diğerlerine göre daha fazla olması demektir. Değilse, Basra’daki bir Şii grup Kürtlerle ittifak yapabileceği gibi, Bağdat’taki Sünnilerden bazıları da Kürtlere karşı savaşabilirler. Veya Kerkük’teki Şii Türkmenlerin bir kanadı Kürtlerle birlikte davranırken diğer kanadı Kürtlere karşı savaşabilir. Suriye’de yarın aynı kaderi paylaşacakları ayan beyan görülen Nusayrilerle Kürtler bugün bazı yerdlerde birbirleriyle savaşıyorlar. Türkiye’de Alevilerin bir kısmı MHP’nin kuyruğuna takılmış durumdadır vs. Böyle şeyler olur; yukarıda söylenenler bunları dışlamıyor. Yukarıda söylenenler, sözü edilen grupların bütün bunlara rağmen ortak bir kaderi paylaşması olasılığının diğer olasılıklardan daha güçlü olduğunu söylüyor. Ve bu durum, rasyonalite hesabı yapılırken göz ardı edilebilecek bir durum değildir. Özellikle de önümüzdeki on yılın tehlikeleri, kaygan zeminleri, pogrom ihtimalleri vb. düşünülünce.
Türk ve Kürt Alevilerinin bütün bunları göz önünde bulunduran bir hesap yaptıklarında, Kürt hareketiyle yakın durmanın daha rasyonel bir strateji olacağı sonucuna ulaşacaklarını düşünüyorum.
Bu durum, Kürt Alevileri için daha da yakıcıdır. Şu soru çok şeyi açığa çıkarmaya yeter: Diyarbakır’a sırtını çevirecek bir Dersim, yüzünü Erzincan ve Bayburt’a mı dönecektir? Elbette adı geçen şehirlerin baskın politik renklerinden bahsediyorum. Yoksa Bayburt ve Erzincan’da da Alevi Kürtlerin birlikte yaşayabilecekleri çok sayıda demokrat Sünni varken, “Kızılbaşların katli vaciptir” zihniyetini saflarında en fazla barındıran örgütlerden biri olan Hizbullah Diyarbakır’da on binlerce kişinin katıldığı mitingler düzenleyebilmektedir. Bu koşullar altında anlaşılması kaydıyla yukarıdaki soruya gönül rahatlığıyla evet diyebilecek bir Dersimli varsa bu düşüncenin dayanaklarını yazsın, öğrenelim. İnsanın yaşadığı coğrafya, onun politik kaderi üzerinde etkide bulunan faktörlerden biridir.
Ama bu gerçeği anlamak, tek yanlı olarak Alevilere farz kılınabilecek bir şey değildir. Politik coğrafyanın farz kıldıkları Kürt hareketi tarafından da doğru kavranmak zorundadır. Oysa PKK liderinin örgütünü angaje etmeye çalıştığı yeni çizgi, Ortadoğu’daki mazlumların değil, zalimlerin çizgisidir. Bu çizgi, Kürt hareketinin kader ortaklığı içinde bulunduğu diğer mazlumları gözetmesine olanak tanımıyor. PKK yöneticilerin Aleviler konusunda son dönemlerde içine düştükleri kıvranışın kaynağı bu onulmaz çelişkidir. Daha dağdan bile inememişken, ancak bölgenin efendilerine ait olabilecek nitelikte bir politikanın sanki öznesiymiş gibi rol kesmeye kalkışırsanız olacağı budur. Kum bahçesinde gemi yüzdürülmez.
Şimdiye kadar bu gerçeği anlamama hali esas olarak Aleviler için söz konusuydu. Devlet, Kürtlerle savaşırken tarafsız dursunlar diye Alevileri yatıştırma politikası güdüyordu ve birçok Alevi lideri bunu kişisel ikbal edinmek için “düşkün” biçimde kullanıyordu. Özal’ın Gölbaşı buluşmalarıyla başlattığı bu satın alma politikası, Kürtlerle Aleviler arasında politik coğrafyanın gerekli kıldığı birliğin tam olarak oluşmasını engelleyen en önemli faktörlerden biriydi. Bazı Alevi liderleri, temsil ettiklerini iddia ettikleri toplum gerçekte Türkiye’nin paryaları arasında olduğu halde, sanki mevcut sistemin efendileriymiş gibi rol kesiyorlardı. Yüksek dozda Kemalizm şakşakçılığı bunun ifadesiydi. Yeni dönemde ise durum tersine dönmüş görünüyor. Bu kez Sünni Kürtlerin yöneticileri “ne yapalım, liderimiz içerde” gerekçesiyle yeni-Osmanlıcı yayılmacılığa göz kırpıyor ve aslında hala bölgenin paryalarının safında bulunan bir halkın temsilcisi oldukları halde bölgenin efendileriymiş gibi rol yapmaya öykünüyorlar.
***
Özetle, MİT-Öcalan mutabakatı Aleviler açısından tehlikelerle dolu bir maceraya işaret ediyor ve Alevilerin Kürt hareketinden uzaklaşmalarına neden oluyor. Kendi payıma, Alevilerin kendi geleceklerini Öcalan’ın yeni-Osmanlıcılığa payanda olma politikasına teslim etmemelerini, buna karşı itiraz seslerini yükseltmelerini hem olumlu hem de onurlu bir tutum olarak görüyorum. Bu, aynı zamanda PKK’yi yeni-Osmanlıcı maceralara atılmasını frenleyecek bir işleve de sahip bir direniştir. Dahası, sadece Aleviler için değil, toplumun bütün kesimleri bakımından gözetilmesi gereken altın bir kurala işaret eder: Kimse kendi geleceğini koşulsuz biçimde bir aşiretin reisine, bir partinin başkanına, bir tarikatın liderine, bir pire, bir ulu lidere, bir gerilla liderine vb. terk etmemelidir. Bu, deyim yerindeyse, tersinden örgütsüzlüktür. Herkes kendi kaderine bizzat kendisi sahip çıkmalıdır.
Böyle olmakla birlikte, Öcalan’ın yeni-Osmanlıcı politikalarına tavır almayı Kürt hareketine karşı genel bir tavra dönüştürmek, Türk olsun Kürt olsun fark etmez Aleviler açısından stratejik bir hata olacaktır.
Bunu derken sadece insanlıkla veya ezilenden yana olmayla ilgili genel ahlaki prensiplerden hareket etmiyorum. Türk ve Kürt Alevilerinin en dar manadaki menfaatleri açısından baktığımda da aynı sonuca ulaşıyorum. Bulunduğumuz coğrafya, mevcut durumda Alevilerle Kürtleri birbirlerine mahkum eden bir denklem kurmuştur ve bu denklemin kısa vadede değişebileceğine dair bir veri de bulunmamaktadır.
Bu denklemi beğenmeyebilirsiniz, ama reddetme lüksüne sahip değilsiniz. Özellikle de Kürt Alevileri böyle bir şansa hiç sahip değil. Elbette Maraş’tan Dersim üzeri Hınıs’a kadar bütün Alevileri İstanbul’a veya Düseldorf’a taşımayı düşünmüyorsanız. Ama bu coğrafyada yaşadığınız müddetçe onun dikte ettiği politik denklemleri görmezlikten gelemezsiniz.  Bu denklemleri unutarak veya onlara rağmen kuracağınız stratejilerden Alevilere de Kürtlere de yarar gelmez.
Fakat bu, sadece Alevilerin bilmesi gereken bir gerçek değildir. Kürtlerin de bu gerçeği bilmesi ve gözetmesi gerekmektedir. Aksi takdirde işlemez. Bu nedenle, Kürt hareketi, Alevilerle ilgili bir gelişme olduğunda, eski Türkiye’nin ezberlenmiş terimleriyle konuşmayı bir kenara bırakmak zorundadır. Kemalizm, darbe, Ordu, Ergenekon gibi suçlama lafları bu terimlerdendir. Dün önemli bir gerçeği ifade eden, ama bugün kadük hale gelmiş bu dil, Alevilerle ilgili hiçbir sorunu çözemeyeceği gibi bu saatten sonra daha çok yeni-Osmanlıcığın içteki ve dıştaki yayılmasını gizlemeye yarıyor.
Bir yana bırakılması gereken bu eski ezber aynı zamanda Taksim sözcüğüyle simgelenen bazı toplumsal kesimleri de ilgilendiriyor ki MİT-Öcalan mutabakatının bu gruplara olan etkilerini gelecek yazıda ele almaya çalışacağım.

03-06-2013

30 Mayıs 2013 Perşembe

Erdoğan hakkında…‏





 Dr.İsmet Turanlı
dr_ismettu​ranli@mynet​.com
 Erdoğan kurşunu kendi bacağına mı sıkmak istiyor? Mücahit olma uğruna.
Erdoğan çizmeden yukarı çıktığının farkında değil mi?
Çizmeden yukarı çıkmanın hikayesini bilirmisiniz?
Bir Vernisaj ( Ressamın resim sergisi) ziyaretinde çizmeci ressamın yaptığı bir Şövalyenin resminin önünde ressama çizme resminde yaptığı hataları dile getirir. Ressam çizmecinin haklı ihtarlarına teşekkür eder. Çizmeci eleştirilerine devam etmek isteyince , ressam dönüp çizmeciye diyor ki :’’Lütfen çizmeden yukarı çıkmayın.’’
Bir memleketin başbakanı olmak başka , o memlekette her kararda belirleyicisi olmak başka şeydir. O zaman Vatikandaki Papa’lar gibi OMNİ POTENZ olursunuz. Bu demektir ki siz hiç hata yapmazsınız, memleketin MUTLAK hakimisinizdir. O zaman ileri Demokrasiden değil, Fukara Demokrasiden bahsedebilirsiniz. Çizmeden yukarı çıkmaktanda hiç beis duymazsınız.
Türkiye de 20-25 milyon Alevi mensubiyeti olan insanların olduğunu unutup Alkol kullanımı hakkında fetva verirseniz, partinizin büyük oy kaybını hesaba katmıyorsunuz demektir. Alevilerin milli içkisi RAKI’dır. Boğma rakıyı kendileri yaparlar. Gayri müslümler dini inançları gereği içki içerler. Onlar için  İsa’nın kanı sayılır. Ben İsveçte iken Alkol satışı kısıtlı idi. Arkadaşım labratuardan getirdiğimiz mutlak alkole, eczaneden aldığı Anason extraktı karıştırır ve rakı yapardı.
Şimdi bir de üçüncü köprüye,  zamanında yüzbinlerce Alevi vatandaşı katletmiş olan Yavuz Sultan Selimin ismini verirseniz , geri kalan Alevi vatandaşın oyunu hiçe saymış olursunuz.
Tahminim o ki Erdoğan bu iki kararı ile % 20 oy kaybına uğrayacaktır.
Köprüyü kutsamak için İstanbul müftüsünü çağırıp Osmanlı devrindeymişiz gibi duasını yaptırmakla Laikliği askıya aldığını demonstre etmiş oldu.
Kurtuluş savaşında muharebe kazanılınca BMM mebusları Hacı Bektaş camiyine gidip dua edelim demişler. Atatürkte onlara ‘’ Savaşı takdiri ilahi değil, sizler , askerlerimiz kazandı demiş ve camiye gitmeğe müsaade etmemiştir.
Alkol mevzuunda da ‘’ İki ayyaşın değil inancımızın gereğini yerine getirmeliyiz ‘’ demeklede Laikliğin ne demek olduğunu anlamadığını deklare etmiş oldu.
Köprünün temel atılışında yaptığı konuşma ile bir taşla iki kuş vurmuştur. Kendi bacağına kurşun sıkmıştır.
Mutlakiyet gösterilerinden biride bakanlar hakkında ‘’ Benim .......Bakanım’’ demesi, bakanlarında şahsiyetlerini tavana asıp ‘’ Başbakanımızın talimatı ile’’ diyerek yapılması gereken işlerin Başbakanlarının emrine tabi olduklarını söylemekten hiç utanç duymamaları. Başbakanın bilhassa aydın kesimi rahatsız eden BENİM (Pronom-ZAMİR) ini kullanmasını analiz ettim. Erdoğan çocukluğunda babasının baskısı altında büyümüş ve ,ona karşı duyduğu (Agression-Saldırgan direncini) açığa vuramadığı için Psikolojide tesbit edebileceğimiz ( Build up- stauen-birikim) sonraki yıllarda açığa çıkmağa başlamış, eleştiriye tahammülsüzlük, öfke tarzında kendini göstermiştir. Babası kaptan olduğuna göre gemideki sorumlu rotayı elden bırakmaması gibi, evdede hiyerarşisini devam ettirmiştir. Babasının ona bazı isteklerinde müzahir olmadığından şikayetçi olmuştur. Çocuklar BEN kelimesini kullanmağa başladıklarında ( Possesifite- malikiyet) kelimesi BENİM kelimesini kullanmağa başlarlar. Benim babam, benim oyuncağım gibi. Erdoğandada o yaşta hissettiği benlik duygusu birikime uğramış, açıklayamamış olması mümkündür. Bu tarzda izah edecek olursak , hoşa gitmeyen BENİM kelimesini kullanmasını anlamış oluruz.
Ben de çocukken üvey babama karşı isyankar hislerimi açığa vuramadığım için, bugün bile küçük bir haksızlıkla karşılaşınca çok çirkin reaksiyon göstermekte, hakarete varan kelimeler kullanmaktayım. Erdoğan’ın Salı günleri gurup toplantılarında sarfettiği aşırı saldırgan kelimelerin gerisinde onun çocukluğunda yaşadığı fenomen olduğu aşikar. Hatta deniyor ki PROMPTER dan konuştuğunda bu tür uslup bozukluğu görülmüyor.
Kılıçdaroğlu Gandhi gibi halim, selim görünmesine rağmen gurup konuşmalarında sesini yükseltip, masayı yumruklaması ise bir nefsi müdafaadan kaynaklanmaktadır. Etrafıda sakinleşmesini tavsiye edeceklerine onu dahada kışkırtmaktadırlar. CHP milletvekili İnce’nin, Tarhan’ın konuşmaları dahada saldırgan ve çirkindir. İsmet Paşa da zaman zaman kürsüde sarf ettiği cinaslı kelimelerle Menderesi zıvanadan çıkarmıştı. Milletvekillerine ‘’Siz istarseniz Halifeliğide getitirebilirsiniz’’ sözünün manası Parlamentonun demokratik egemenliğine bir vurgudur. Tıpkı Magna Chartada Kralın Parlamentoya iktidarını kısmen devrettiği ve İngilterede demokrasinin başladığı tarzda. Muhalefetin, Menderesi karalamak isteyenlerin , onun Halifeliği getirmek istediği manasını çıkarmaları abartılmış bir iftiradır. ‘’Odunu bile aday göstersem mebus seçtiririm’’ söylemini onun diktatörlüğe gittiğine bir alamet sayanlar, hatta 27 mayısdaki darbeye sebep gösterenler bile olmuştur. Acaba hangi odunu mebus yapmıştır diye sormak lazım. Bu gibi sözlerin bir darbeye gerekçe gösterilmeside dangalaklığın daniskasıdır. 27 mayıs devrimmişte, ötekileri darbe imiş diyenlerin aklı seliminden şüphe etmek lazım. Darbe, darbe dir. Hiçbiri iyi sonuç vermez. Güya darbe sonrası süper anayasa yapmışlar. Darbe sonrası katliam yapıp, Menderesi ve iki güzide bakanını idam ettirmişlerdir. Darbe frensiz araba kullanmağa benzer. Başlangıçta hızlı gidebilirsiniz ama sonunda toslarsınız, ölümcül kazalara sebep olursunuz.
Son haber de ‘’ Doğum sonrası izninin müdetini Başbakanın tesbit edeceğidir’’. Başbakanımızın ilim adamı olduğunu, sanat eserleri hakkında karar verirken jurinin tek seçicisi olduğu, Hava alanı yapılacak bölgenin neresi olması lazım geldiğini bir helikopter le İstanbul üstünde kolaçan yaparak karar verdiğini basın duyurmuştu. Bunlar tek adam olmanın hatalı neticeleridir. Bunlar ulemanın değil ehli vukufun işidir.
Daha bir kaç sene önce yazmıştım. Erdoğan çok güzel işler yaptı, fakat tek adam olması tehlikelidir. Çünkü tek adam hata yapmakla maluldur.
Mükerrem Taşçıoğlu Turizm bakanı olunca gazetecilere şöyle bir beyanat veriyor. ‘’ Ben bakanlığa gelmeden Turizmin T sini bilmiyordum Şimdi bakanlıkta bir karar verileceği zaman bütün büroklatları dinliyorum. Sonunda ben ne dersem o oluyor, kimse itiraz etmiyor.’’ Erdoğan da ayni haleti ruhiye içinde. Bu durumu Türkiye için tehlikelidir.
Acaba Erdoğan’a hangi (Benim-şahsi) bakanı itiraz edebilir ki.
Padişahların yanlarında gezdirdikleri bir liliputanları varmış . Her sabah ‘’ Padişahım senden büyük ALLAH var’’ derler, Padişahlara hükumranlıklarının sınırı olduğunu hatırlatırlarmış.
Erdoğan’ın etrafında ona itiraz edecek bir merci yok. bu vazifeyi  ifa edecek kimse yok. Muhalefet parti başkanları ise kifayetsizliklerini kamufle etmek için Hakaret etmeği yeğliyorlar, hakaretamiz laflarla muhalefet ettiklerini zannediyorlar. Daha müsbet önerileri getirecek beyinlere sahip değiller. ‘’Vermesse Mabud, neylesin Mahmut’’ .
Ben belki insanları Erdoğan’dan daha çok seviyorum, hemde Yaradandan ötürü değil. Hekim olduğum için. Hekimliğin şiarıdır. Hangi dinden olursanız olun.
Ben de tıpta, hekimlikte, sosyal yaşamda yaptıklarımı sıralayınca dediler ki siz bir NARZİSTSİNİZ.
Erdoğan da bir narzist olsa gerek. Temcid pilavı gibi icraatlarını, tekrar tekrar dile getiriyor. Hemde hiç ama hiç eleştiriye tahammülü olmadan. Eleştiri yapanları da yaradandan ötürü sevmemek kaydı ile.
Eleştiriye cesaret eden gazeteci kalmadı. Hepsinin rızkını kestirdi. Taraftarı olanlarda OTOSANSÜRE başladılar. Tahammülsüzlüğü, öfkeleri, tek karar verici olması TEKADAM hastalığından kaynaklanıyor.
Komşumuz dost devlet kalmadı. Davutoğlunun sıfır sorun politikası sayesinde çok şükür.
Rumlarla( Yunanistan, Güney Kıbrıs) düşman, İsrail düşman,Suriye düşman, Irak (Maliki) düşman, İranla ve Azerbeycanla ilişkiler limoni, Ermeniler ezeli düşman. Almanlarla, Fransızlarla AB konusunda kanlı bıçaklı. Obama ve Putin sırt sıvacıları. Suudi ve Katar diktatör krallarıda pek koklatmıyor lar.
Bütün ümidim Abdullah Gül’ün ilk seçildiğinde olduğu gibi Erdoğan’a mızıkçılık yapması.
Barış sürecinin Abdullah Öcalan ile Barzaninin başarısı olduğunu milletin anlaması, önümüz de ki seçimlerde AK partinin oylarındaki gerileme Erdoğanı belki frenleyebilir. Kılıçdaroğlu ve Bahçelinin muhalefet tarzı , kabiliyetsizlikleri Erdoğan’ı menfi  tarzda bir etki sağlayamayacktır..
Özgürlükler babında, Kadın haklarında, Kürtlerin özerklik , kimlik mevzularında, basının, yargının dıştan görünüşlerinde 120 sırada olmamız Erdoğan’ı hiç rahatsız etmiyor.
Nurcuların başı Fethullah Gülen cemaatı ile de kapışması oy kaybını tetikleyecektir.
Bankalara ve Tüsiadcılara diş geçirememesi onların nalıncı keserini kullanmaları, alt gelirli sınıfın ak partiye oy verenlerinin % 80 civarında olması düşündürücüdür.
İmam hatip mezunu olması, hiçbir yabancı dil bilmemesi, yurtdışında demokratik ülkelerde hiç yaşamamış olması, futbolculuğu onun kültür seviyesini belirlemiştir.
Eşinin, kızlarının tören ve gezi mürettebatı olması da halk arasında antipati yaratmaktadır.
Hitler başa geçtiğinde Antisemistti, Otobanları yaptı, enflasyonu düşürdü, parayı değiştirdi, analara çok doğurun dedi ve çok çocuklu analara madalya verdi, Wolkswagen( Halk otosunu)ı yaptı.
Erdoğan da tesadüfen Antisemist beyanlarda bulundu, Duble yollar yaptırdı, Enflasyonu düşürdü, Paradan sıfırları attı, yeni TL yaptı, analara en azından 3 çocuk doğurun dedi, kendi otomobilimizi yapalım dedi.
Hitler, o münevver halkın son demine kadar sempatisini kazandı fakat TEKADAM olunca milleti için , dünya için tehlikeli oldu ve milyonlarca insanın ölümüne sebep olan hataları yapmağa başladı.
Erdoğan’ın en takdire şayan icraatı Askeri kışlasına sokmuş olmasıdır. Fakat onların sessizliği beni korkutuyor. Darbeler devri geçti deniyorsada ben korkuyorum. Çünkü asker 27 mayıstan buyana DARBE yapmağı öğrendi. Adam öldürmeği talim etti. Ekonomimizde büyüme fetişizmi hakim. Beni korkutan SİLAH ve Para’nın yarattığı ahlaki çöküntüdür. Sevgi, saygı ve Şefkat erozyonu, avamda Konsum düşkünlüğü, boşanma epidemisi  benim gibi optimist insanları dahi kaygılanmaktadır..

Antalya, 29.05.13

28 Mayıs 2013 Salı

Temel çelişki, baş çelişki ve alfabe…



Demir Bilgin

Türkiye insanı,  12 Eylül 1980 askeri faşist darbesiyle, giderek büyük bir yozlaşmaya uğradı. Şu an, şeriatçı AKP iktidarında, Türkiye insanındaki yozlaşma, gerçekten, had safhadadır. Yozlaşma, ne yazık ki, bazı solcu ve sosyalist kesimi de etkiledi.Acıdır. Böylesi bir Türkiye ortamında, yeniden Leninizmin ilkelerini hatırlatmak; yeniden, Leninizmin ABC’si olmuş konuları notlar halinde yazmak, artık bir zorunluluktur.

Yozlaşmak nedir?

Yozlaşmak, insanın gelişim tarihinde elde ettiği tüm değerleri yitirmek demektir. Yozlaşmak, şu an ki, AKP sürüler iktidarı Türkiye’sinde, insancık olmak demektir.

Leninizmin ABC’si olmuş konula rnedir?

Leninizm, sosyal yapılara ilişkin konularda, çözümde, hep,  ”anahtar”olacak noktalardan kalkar. Toplumda yer alan ”temel çelişkiler”. Temel çelikiler düzeninde ortaya çıkan ”baş çelişkiler” ve çözüm.

Leninizm, toplumsal yapıya ilişkin, tarihsel köklerde, toplumun, ”ezen – ezilen” şeklinde bölünmesi, ve bubölünmenin maddi temellerini ortaya çıkaran yapıları ve çözümünü inceler. Bunları, insan evrim tarihi sürecinde; toplumda hakim olan  üretim tarzı bazında, temel çelişki ve baş çeliki şeklinde ele alır. Temel ve de baş çelişkilerden kurtuluş yolu böylesi bir perpektiften geçtiğine işaret eder.

Açıktır, politik yaşamda başarılı olmak için, insan toplumunun evrim tarihine denk düşen, bilimsel yasaları veüretim tarzları bilmek gerekiyor. Ayrı bir makale yazısıdır. Ama buradan kalkarak, ”teorimizi, fikirlerimizi neye göre belirlememiz gerekir? Sorusuna,Marksizmin cevabı açıktır: ”Nesnel üretim koşullarına göredir!”

Alfabedir, ama yine, yazmam gerekiyor. İnsan toplumunun siyasal evrim tarihi beş üretim  tarzı ile şekilleniyor:

Bir: İlkel komünal toplum.
İki: Köleci toplum.
Üç: Feodal toplum
Dört: Kapitalist Toplum.
Beş: Sosyalist ( Komünist) toplumdur.

Böylesi bir üretim tarzı üzerinde şekillenen toplumsal ve baş çelişkiler vardır.

Parentez açıyorum: Devlet: Daha sınıfların doğmadığı ya da olmadığı sistemlerde yok olur. Söner. İlkel komünal toplumda yoktu. Komünist toplumda da olmayacak. Köleci ve kömünizmin alt aşaması sosyalizme kadar, devlet ve ulus vardır. Zira, bu sistemlerde, sınıflar vardır. Bunları bilmeden ve görmeden,devlete ve ulusa karşıyım demek ”ütopist devrimci” olmak demektir. Devrimcilik,hayaller ile,   gündüz rüyaları ileyürümez) .

Parentezi kapatıyor ve devam ediyorum.

Bu temel noktalara ekleyeceklerim var. Şu an, Türkiye’de temel çelişki: Emek ve Sermaye arasındadır. Baş çelişki: Şeriatçı AKP ile Laiklik arasındadır.

Temel çelişki, kapitalist sistemTürkiye’sinde ve bu alt-yapı üzerinde oluşan emek ve sermaye arasındaki  çelişkidir.

Baş ya da ikincil çelişki,Türkiye’de, değişik dönemlerde ortaya çıkan, laiklik ile şeriat arasındadır.

Türkiye’de laik sistem,  hiç bir zaman kurulmamıştır. Bunun sonucu, iki de bir kendini gösteren, islam ve şeriat korkusu vardır. 12 Eylül 1980’de yapılan askeri faşist darbe, solu ve sosyalistleri temizlemeye yetmiyordu. Sol ve sosyalizme duvar örmek için, tek yol islam kalıyordu. 12 Eylül 1980, ANAP ve AKP ile devam eden islam ve şeriat korkusu devam ediyor.  Şeriatçı AKP Hükümeti, toplumu tekrar geriye ve ”şeria kanunlarına” göre  yeniden ”dizayn”etme çabaları devam ediyor;  açıktır.

Şeriatçı AKP;  Katar ve Suudi Arabistan’dan aldığı destek ile, Orta-doğu’da ”islamik emperyal ülke” hayali ile hem Türkiye insanını, hem de Suriye halkını perişan etmekten çekinmemektedir.

Böylesi bir Türkiye düzeni ve ortamında , haklı olarak,  temel çeliki (emek – sermaye) gizleniyor ve yerini baş çelişkiye bırakıyor: Şeriatçı AKP ve Laiklik oluyor.

Evet; şu an, Türkiye’nin baş çelişkisi, şeriatçı AKP ile Laiklik arasındadır.

Evrim tarihimizi tekrar  geriye, şeriata doğru sürüklemek isteyen AKP’ye dur diyelim!

Sosyalistler, sınıf kavgasını ,unutmadan,  bir yana atmadan, şeriatçı AKP ve Hükümetine karşı dur diyeceklerdir!

Şeriatçı AKP’yi ve destekçilerini  teşhir etmek,  tarihsel olarak, en büyük ilericiliktir.

Tekrar uyarıyoruz: İslami –şeriatçı AKP ile ”umutlu” izdivaçlar yapmak, boştur. Mümkün değildir.

Ne derler, Midyat’a pirince giderken, evdeki bulgurdan olmak!

Olmamasını istiyoruz.

Meselelere, sorunlara evrimsel vetarihsel bakalım. Biliniz ki, bizi ezenler ve tarihten kaldrmak isteyenler,  yenilecektir.

Bu yazımla,  bizi bekleyen tehlikeleri hatırlatmış oldum.


Bu kadar.