27 Mayıs 2013 Pazartesi

Demokrasi değil, oligarşi [I]


Fikret Başkaya

TC Anayasında Türkiye’nin ‘demokratik bir cumhuriyet’ olduğu yazılı. Siyasetciler, akademisyenler, medya erbabı, sanatçılar, kendi kendilerini “aydın” ilan eden diplomalılar Türkiye’deki rejimin demokratik olduğuna inanıyor. Üç nedenden dolayı böyle bir inanç geçerli denebilir: Birincisi, insanlar her söylenen inanma eğiliminde oldukları için, ikincisi, genel oy hakkı, çok parti sistemi, seçimler, parlamento, “hür basın”, vb. varlığından ötürü. Üçüncüsü de diktatörlük değilse o halde demokrasidir, monarşi değilse demek ki, demokrasidir... şeklinde bir anlayışın geçerli olmasından. Oysa monarşiyle demokrasi arasında, diktatörlükle demokrasi arasında oligarşi diye de bir rejim türünün varlığı nerdeyse hiç akla gelmiyor... Neden akla gelmediği de mâlum... Genel algı kabaca şöyle: Türkiye demokratik bir ülke ama bazı eksikleri var. İşte yeni bir anayasa yapılır ve bazı kanunlarda da değişiklik yapılırsa, Türkiye Batı demokrasileri ligine dahil olacak, artık 200 yıllık rüya gerçek olacak, “muasır medeniyet” seviyesinin üstüne çıkılacak. Velhasıl Batı’da demokrasi var ve bizim de bazı eksikliklerimiz var. Yakınlarda bir profesör “Türkiye’nin 137 yıllık demokrasi mirası var” diyordu. Kimbilir herhalde öyle söylesin diye profesör yapmışlardır. Oysa, ikiyüzlülüğü ve yalanı sevmeyen biri olsaydı, “Türkiye’nin 137 yıllık demokrasiyi engelleme deneyimi var” demesi gerekirdi...
Avrupalılar dünyanın geri kalanına hükmettikleri son bir kaç yüzyılda, kendilerine ve başkalarına dair Avrupa-merkezli bir “dünya görüşü” oluşturdular, şeylere ve yerlere isim koydular, kelimeler ve kavramlar üretip içini doldurdular, neyin ne anlama gelmesi gerektiğine karar verdiler, iyinin, güzelin timsali olduklarına önce  kendilerini, sonra da başkalarını inandırdılar... Kendi rejimlerine demokrasi adını koydular... Her söylediklerinde, her yaptıklarında bir kerâmet olduğuna göre, dünyanın geri kalanı da Batı Avrupa’dakinin, ABD’dekinin demokrasi olduğuna inandı. Bu kısa yazıda demokrasi sayılıp yere göğe konmayan ve ulaşılması gereken  hedef olarak sunulan Batı demokrasinin [temsili demokrasi] ne mene bir şey olduğuna dair bazı açıklamalar ve hatırlatmalar yapmakla yetineceğim.
Batı demokrasisi bir efsaneydi...
Batı Avrupa ve Kuzey Amerika’daki rejimlerin demokrasi olduğu, oralardaki aristokratik rejimlerin yıkıldığı, halkın [yoksul çoğunluğun] verdiği mücadeleler sonucu demokrasinin kurulduğu şeklinde genel bir kabül geçerli. Elbette Eski Rejimlerin [ Ancién Régime] yıkıldığı doğru, demokratik haklar için başta işci sınıfı ve onun organik aydınları olmak üzere, ezilen ve sömürülen sınıfların büyük mücadeleler verdiği, müthiş kahramanlık örnekleri sergilediği ve çok büyük bedeller ödediği de doğru. Lâkin eski rejimlerin yerine kurulan yeni rejimlerin demokratik rejimler olduğu doğru değil. Elbette yönetenler cephesinde bir değişiklik oldu ama söz konusu değişiklik aristokratik oligarşinin burjuva oligarşisine dönüşmesinden ibaretti. Eski Rejimlerin tasfiye edildiği dönem sonrasında yapılan düzenlemeler, oluşturulan kurumlar, mekanizmalar ve söylemler yeni hakim sınıf olan burjuvazinin iktidarını sağlamlaştırıp, güvence altına almanın araçları, mekanizmaları, söylemleriydi. Dolayısıyla oligarşi demokrasi cephesi karşısında asla geri adım atmadı. İşine geldiği zaman, işine geldiği kadar bazı tavizler veriyormuş gibi yaptı ama verilen tavizlerin kapitalist sınıfın iktidarında bir gedik açması mümkün değildi. Başka türlü söylersek, demokrasiye ihtiyacı asıl olan emekçi sınıfların kazanımları şeylerin seyrini değiştirecek cinsten değildi.
Elbette bunları söylemek özgürlük, eşitlik ve demokraki için verilen mücadeleleri hafife almak, kahramanlıkları küçümsemek değildir. Burada söylemek istediğim şu: Onca mücadele, onca acı, onca zulüm, onca kıyım, velhasıl akıl almaz bedeller ödenmesine rağmen, oligarşinin iktidarında bir gedik açmak mümkün olmadı. Temsili demokrasi denilenin reel bir karşılığı yoktu. Oligarşi yerli yerinde kaldı ve kalmaya devam ediyor. Üstelik her geçen gün gücünü ve etkinliğini daha da artırarak... Gerçi II. Emperyalistler arası savaş [ 1939-1945] sonrası dönemde demokrasinin derinleşmesi yönünde bazı kazanımlar sağlandı, ilerlemeler kaydedildi ama korunup sürdürülemedi. Netice itibariyle “Batı demokrasisi” denilen oligarşinin ihtiyaçlarına cevap veren bir yönetim biçimi olarak tasarlandı ve demokratik taleplerin içi her aşamada boşaltılıp, iğdişleştirildi, işlevsizleştirildi, velhasıl bir biçim sorunu olmanın ötesine geçemedi.
Sanılıyor ki, çok parti sistemi, seçimler, parlamento ve biçimsel bireysel haklar... demokrasinin garantisidir. Eğer Batı’daki rejimler tevâtür edildiği gibi gerçekten demokratik rejimler olsalardı, kolonyalist, emperyalist maceralara girişebilirler miydi? Dünyanın şurasında, burasında katliamlar, jenositler yapabilirler miydi? ABD gerçekten demokratik bir devlet olsaydı onca insanlık suçunu işleyebilir miydi? Bu gün bile ABD başkanı Obama her salı günü CIA ajanlarıyla ölüm listelerini [ kill list] görüşüyor, “terörle mücadele” gerekçesiyle kimlerin hangi ülkede insansız hava araçları [İHA] tarafından öldürüleceğine karar veriyor. Bilinen haliyle Batı demokrasileri oligarşinin iktidar aracından başka bir şey değil. Dolayısıyla demokrasinin araçlarıymış gibi görünen kurumlar ve mekanizmalar [ siyasi pertiler, parlamentolar, seçimler, “hür basın”, kuvvetler ayrılığı, vb.] oligarşilerin hizmetinde. Seyirciyi oyalamaya yarıyor... Demokrasiyi gerçekleştirmek üzere oluşturulmuş gibi görünen kurumsal yapılar, mekanizmalar ve söylemler, demokrasinin değil, demokrasiyi engellemenin hizmetinde. Dolayısıyla tam bir ilişki tersliği söz konusu.
Fransa’da devrimle Eski Rejim tasfiye edildiğinde neden doğrudan demokrasi kurulmadı? Neden doğrudan demokrasi terörle, kaosla, kanla özdeş sayılıp lânetlendi? Yeni egemen sınıf olan burjuvazi iktidarını dayatmak için Kralın kellesini kopardı ama daha fazlasını yapmaya ihtiyacı vardı... Aynı zamanda devrimcilerin, işçilerin, emekçilerin ve ezilen sınıfların safında yer alan kimi burjuvaların da kafasını koparmadan iktidarını kalıcılaştıramazdı. 1848’devrimlerinde ve 1871 Paris Komünü döneminde yapılan katliamlar “demokrasi” adına, “halk iradesi” adına, bizde “millet iradesi” denilen adına yapıldı... ABD’deki durum da Batı Avrupa’dakinden farklı değildi. Amerikan devrimi denilen bağımsızlığın kazanılmasıyla egemenlik İngiliz burjuvazisinden Amerikan burjuvazisine geçti. İngiliz Kralı III. George’un yerini Başkan George Washinton aldı. Amerikan anayasasını hazırlayan 55 kişiden oluşan konvansiyonda tek bir işçi, çiftci, köylü, yoksul yoktu. Avukatların önemli bir yer tuttuğu heyette 14 toprak spekülatörü, 24 banker [tefeci densin], 11 Tacir vardı, 15’i köle sahibiydi ve kurucu babalar olan George Washington ve Thomas Jefferson’un çok sayıda kölesi vardı... Senatör Richard Pettigrew bu durumla ilgili olarak: “ İnsan haklarını değil, mülkiyet haklarını koruyacak bir anayasa yaptılar”[1] diyecekti... Başka türlü olabilir miydi?
“Amerikan devrimini” izleyen dönemde ne, ne kadar değişti? Amerikan yerlilerinin topraklarına el kondu, kolonizasyon derinleşti. Yerlilerin durumu “devrimden” sonra daha da kötüleşti. Mülk sahibi sınıfın ödediği vergiler düşürüldü. Köleci sistem yerli yerinde kaldı... Amerikan yerlileri, köleler, kadınlar ve yoksullar seçme ve seçilme haklarında mahrum edildi. Eğer öyleyse bu kimin demokrasisiydi ve kimi temsil ediyordu? İlerleyen dönemde bu hakların artık oligarşi için bir sorun yaratmayacağına inanıldığında, içi boşaltıldığında, kademe kademe halk çoğunluğuna da tanındı. Öyle ki, seçimlerde kullanılan oy artık “gönüllü kulluğun”, “gönüllü köleliğin” bir aracına dönüşmüştü. Hiç bir kıymet-i harbiyesi yoktu. Dolayısıyla, “halk egemenliği” denilen dar bir oligarşinin halk üzerinde egemenliğiydi. Gerçi bir demokrasi vardı ama oligarşi içi bir demokrasi veya oligarşinin demokrasisiydi... Dillerden düşmeyen demokrasi tanımı olan: Halkın, halk tarafından, halk için iktidarı sloganı seyirciyi oyalamak içindi...
Faşizme karşı “demokrasinin zafer kazandığı” söylendiği II. Dünya Savaşı sonrası dönemde de ABD ırkçı bir devletti. Kanunlar Siyahlarla Beyazlar arasında evliliği ve cinsel ilişkiyi şiddetle cezalandırıyordu. O kadar ki, devlet insanların mahrem yaşamlarına varıncaya kadar müdahale ediyordu. 1952 yılında bile okullarda, toplu taşıma araçlarında, trenlerde, otobüslerde, sinemalarda, lokantalarda, vb. keskin bir ırkçı ayrımcılık geçerliydi. ABD’de ırkçılık bahsinde son durumu görmek için Guantanamo’ya, Abu Grahib’e, Afganistan’daki hapisaneye bakmak yeter... Siyonist İsrail ırkçı bir devlet ama Orta Doğu’nun yegane demokrasisi sayılıyor. Filistini sömürgeleştiren, işgal altında tutan, aralıksız katliam ve işkince yapan bir “demokrasi”... Marx ve Engels boşuna: “ Bir başka ulusu ezen ulus özgür olamaz” dememişlerdi... Eğer insanlar her söylenene, her duyduklarına inanma aymazlığından kurtulabilselerdi, İsrail gibi açıkça ırkçı rejimler demokrasi sayılır mıydı? Eşitlik olmadan demokrasi olur muydu? Demokrasinin beşiği sayılan ABD’de XIX. Yüzyıl sonu, XX. yüzyıl başında Siyahlara karşı uygulanan linç bir kitle gösterisi, bir şov şeklinde organize ediliyordu. İşkence saatlerce sürüyordu ve çocuklar da linç şovunu izlesinler diye okullar tatil ediliyordu. Güney Karalonya eyaletinde  kaçak Siyahları avlamak için oluşturulan ekiplere katılmak kanuni zorunluluktu... Ölüm cezası sadece kaçaklara değil, onlara “yardım ve yataklık” eden aile fertlerine de uygulanıyordu... XX. yüzyılın başında bile Siyahlar alt-insan [under-man] sayılıyordu. Alman faşistlerinin kullandığı untermenschen kelimesi ABD’den kopya edilmişti... Amerikan demokrasisinin efsane başkanı Abraham Lincoln, 18 Eylül 1858 de İllinois’ de halka yaptığı bir konuşmada şöyle diyordu: “Söylemeliyim ki, hiç bir zaman ve hiç bir şekilde siyah ve beyez ırkların sosyal ve politik eşitliğinden yana olmadım. Ve hiç bir şekilde Zencilerin oy hakkına sahip olmasını ve jüri üyesi olmasını tasvip etmedim. Aynı şekilde idari görevlere getirilmelerini, beyazlarla evlenmelerini de hiç düşünmedim. İlaveten  ifade etmeliyim ki, zaten beyaz ırkla siyah ırk arasında fizikî fark var, bu yüzden bu iki ırkın sosyal ve politik eşitlik temelinde  birlikte yaşaması ilelebet yasaklanmalıdır. Ve madem ki, birlikte yaşayamazlar, o halde alt-üst ilişkisi devam etmelidir. Netice itibariyle beyaz ırkın sahip olduğu üstün pozisyonunun devamından yanayım” [2].  
O halde şöyle bir soru akla gelebilir: Oligarşi neden temsili demokrasi tercihi yaptı? İki nedenle. Birincisi temsili demokrasinin kitleleri aldatıp-oyalamaya daha elverişli bir sistem olduğunu düşündükleri için, zira insanlar seçimlerde oy kullandıklarında bir şeylerin değişeceğine  inanıyorlar. Sürece gerçekten dahil olduklarını sanıyorlar... Oyuna geldiklerinin farkında değiller. Böylece bir seçim ve katılım yanılsaması yaratılmış oluyor. Oysa oligarşinin iktidarı yerli yerinde kaldıkça kullanılan oyun hiç bir kıymeti harbiyesi yok. Zira kimi seçerse seçsin, aslında “aynı kumaştan” olanları seçiyor ve seçilenin ne yapacağı belli. Seçim sonucunda iktidar partisi kaybedip, munalefetteki parti kazandığında oligarşinin iktidarında zırnık değişiklik olmuyor... Olması da asla mümkün değildir. Seçimlerle hükümetler değişiyor, iktidar değil. Zira iktidar her zaman oligarşinin iktidarı olarak kalmaya devam ediyor. Amerikalı bir işçi, bir işssiz, bir yoksul...  sandığa gidip oy kullandığında ne değişiyor? Eğer kullanılan oyun bir karşılığı olsaydı, kişi başına 46 bin dolar düştüğü söylenen ABD’de 50 milyon yoksul ‘yaşar mıydı?’ Amerikan yönetimi Afganistan’a, Irak’a, Somali’ye, Libya’ya, Suriye’ye ve daha nice ülkeye savaş açıp, işgal edebilir, oralarda insanlık suçu işleyebilir miydi? Eğer ortada açıkça bir insanlık şuçu varsa, o suçu işleyenleri seçip, yetkilendirenlerin sorumluluğu neden hiç gündeme gelmiyor? Suç ortaklığı sorun edilmiyor?
İkincisi, burjuvazinin soylular aristokrasisini tasfiye etmek için ezilen –sömürülen geniş halk sınıflarının desteğine ihtiyacı vardı. İktidarı ele geçirinceye kadar özgürlük, eşitlik, insan hakları gibi kavramları sıkça kullanmıştı. Eğer tekrar monarşik rejim yönünde tercih yaparsa, kitleleri adlatma, oyalama yeteneğini kaybedecekti... Oysa aslında hiç bir reel temsilin söz konusu olmadığı “temsili demokrasi”, oligarşiye sayısız imkânlar sunuyor. Jean Jacques Rousseau temsili demokrasisiyle ilgili olarak şöyle demişti: “ Egemenlik temsil edilemez, zira devredilemez, esas itibariyle genel iradede tezahür eder ve irade temsil edilebilir değildir. Ya öyledir ya da değildir, bir orta-yol mümkün değildir. Halkın vekilleri onun temsilcisi olamaz, onlar sadece geçici görevlidirler, bu yüzden hiç bir şeyi kesin sonuca ulaştıramazlar. Halkın bizzat onaylamağı kanun geçersizdir ve yasa hükmünde değildir. İngiliz halkı kendini özgür sanıyor ama yanılıyor. O sadece parlamento üyelerini seçerken özgür ve şeçim sonlandığında bir köle, daha fazlası değil. Özgürlüğünü kullandığı o kısacık anda onu kaybediyor...” [3]
O halde iki şey: Birincisi, temsile dayalı sistem demokrasinin gerçekleşmesi bakımından uygun değil ve ikincisi, oligarşi genel oy hakkını içinin boşaldığından emin olduğunda tanıdı. Aynı şey ifade özgürlüğü için de geçerli. Köprü altında yatan Amerikalı bir adam/bir kadın 24 saat hükümeti eleştirse ne değişir? Demokrat Partiye değil de Cumhuriyetçi Partiye oy verse ne değişir? İkisi de oligarşinin partisi olduğuna göre... Aslında iki parti bir metal paranın iki yüzü gibi, dolayısıyla “ikili-tekparti” sisteminden söz etmekte bir sakınca yok. Birine veya ötekine oy vermenin bir kıymet-i harbiyesi yok. Aynı Şey İngiltere ve diğer “Batı demokrasileri”  için de geçerli... Durum böyleyken bu sefil oyuna bir son vermek gerekmiyor mu?
1.       Victor Dedaj et Maxime Vivas, 200 citations pour comprandre le monde, passé, présent et à venir, Editions La Brochure, p. 27.
       2 . The Collected Works of Abraham Lincoln, ed. Roy P.Basler vol. 3, p. 14546.

       3 .  Du Contrat Social, III, 15.

Barış günlerinde Marşlar yasaklanmalı...


Dr.İsmet Turanlı
Barış günlerinde MARŞ’lar ( Mehter müzüğü de ) yasaklansın.
Bugünler de Donizetti ödülleri verilirken onun Osmanlı padişahları için bestelediği MARŞ’lar BARIŞ günlerimizde yasaklansın diyorum. Yenişerileri savaşa motıfleyen MEHTER takımının müziğide yasaklansın. Son senelerde nostaljik Mehter takımı göstermelik oluyordu.
1957 de Savarona gemisi Londra’ya gelmişti. Ayrıca Mehter takımıda. Edinburg’ta orduların müzik gösterileri yapılıyordu. Tesadüfen bende kardeşimle Biritanya adasını gezmekte idik ve Edinburg’ta bizim bahreyelilere rastladık. Gazeteci Nilüfer Yalçın bize gösterilerin yapıldığı kaleden loca davetiyesi verdi. Bizim Mehter takımı ordu orkestralarının ilki olduğu için , davet edilmişti. Onları seyrederken bayağı keyflenmiştik. Gururlanmıştık. Bugün Barış günlerini yaşarken Marşlarımız bana ters düşmeğe başladı.
Valsli şahaserler besteleyen Johann Strauss’un da Viyana’da Radetzky marşı dinlemiştim. O asırlarda harp etmek gurur vericiydi belki, bügünse Barış günü.
Türkiye de ilk okuldan itibaren öğrendiğimiz bir çok marş vardır ki onların İsveçten, İsrailden, J.J.Roussaue’nun operasından alıntılar olduğunu duyunca milli olmaları kıymetini kaybettiler.
Müziğin savaşçıların hissiyatlarına alet edilmesini hiç bir müzükseverin rıza göstereceğini tahmin etmiyorum.
Geçen hafta  ‘’ Psikosomatik Jinekoloji Dünya kongresine’’ katılmak için Berlin’e davetli  idim. Türkiye de bu hususta eğitim yapılmadığı için meslektaşlarım Türkiye de kadınların ruhu yok zannediyorlar. İki sene evvel ‘’Türk psikosomatik jinekoloji derneğini ‘’ kurdum. Kongre başkanı beni ilmi komiteye seçmişti.  Mozart’ın ‘’ Saraydan kız kaçırması’’ operasını seyre gittim. Sahnede opera artistlerinin 2,5 saat ara vermeden, çırılçıplak PORNO  seks gösterileri yapmaları beni derin hayal kırıklığına uğrattı. Osmanlı saraylarında böylesine seks yaşamının olduğuna inanmam mümkün değildi. Berlindeki Türklerin bu gösteriyi protesto etmemelerine hayıflandım.
İster Mozart’ın güzel operasında, isterse Mehter müzüğünde böylesi istismarlara müsaade edilmemesi kanaatındayım.  
Antalya. 26.05.13




24 Mayıs 2013 Cuma

Suriye ve Demir Bilgin’e katkılar..



Faiz Cebiroğlu

Demir Bilgin’in, ”Suriye’de insan büyüyor!” yazısında dile getirilen gerçeklere ben de bir kaç nokta ile katkıda bulunmak istiyorum. Benim ve Demir Bilgin’in emperyalizm üzerine yazmış olduğumuz makaleler gerçekte birbirini tamamlıyor. Benim emperyalizm üzerindeki tahlillerim bir çıkıntı sayılabilir. Demir Bilgin’in yazıları bir girinti oluyor. Birbirini tamamlıyorlar.

Evet, laik olan tek Arap devleti Suriye, iki yıldır emperyalizmin saldırısı altındadır. 1946’dan bu yana sürdürmüş olduğu anti-emperyalist, anti-siyonist çizginin düşürülmesi için, emperyalizm en vahşi bir şekilde Suriye’ye saldırıyor; ”demokrasi”, ”insan hakları” adına insanların kafaları testere ile kesiliyor, öldürdükleri insanların kalpleri, açıkça ve kamare önlerinde yiyiliyor. Vahşettir. Emperyalizm özunde bir vahşet sistemidir. Emperyalizmden yana olmak ya da emperyalizmi desteklemek vahşi sistemi ve vahşi uygulamalarını desteklemek ve kabül etmek demektir.

Emperyalist sistemin Suriye’ye dayatmış olduğu bu vahşi savaş, ne yazık ki, gerici Arap ülkeleri tarafından da destek buluyor. Bölgedeki gerici Arap ülkeleri, her zaman anti-emperyalist ve anti-siyonist bir Suriye’den rahatsız olmuşlar; komprador – şeriatçı düzenlerini korumak için, emperyalizmden ve siyonizmden yana tavır almışlardır. Demir Bilgin’in deyişiyle, utançtır.

AKP Hükümeti ve Recep Tayyip Erdoğan, Suriye’ye dayatılan bu vahşi savaşa açıktan destek veriyor, Türkiye, El-Nüsra ve ÖSO adını alan ilkel şeriatçı, hain ve kiralık katillerin bir merkezi haline gelmiştir. Şeriatçı AKP ve Recep Tayyip Erdoğan, gece-gündüz, ”Esad git!” diye bağırıyor.

Peki, bu  durume nasıl gelindi? Türkiye neden  böylesi vahşi bir politika izliyor?

Türkiye, 12 Eylül 1980’de yapılan askeri faşist darbeyle, giderek şeriata ve islama doğru kaydırıldı. Solu ve sosyalistleri önlemek için, Kemalizm tek başına yetmiyordu. Tek yol islamdı. Kenan Evren, bir yandan Necmettin Erbakan’ı habse attırıyor, diğer yandan Necmettin Erbakan’dan daha dinci bir politika izliyordu. Din dersleri, imam hatip okulları Kenen Evren döneminde yasallaştı. Kenan Evren, yaptığı tüm konuşmaları Kur’an süreleri ile süslüyordu. Solu ve sosyalistleri temizlemek için, Kenan Evren tarafından tohumları atılan islam ve şeriat,  ANAP ve devamı AKP tarafından bir politika olarak kabül edildi. Devam ediyor.

Türkiye; AKP Hükümeti ve Recep Tayyip Erdoğan tarafından adım adım şeriata doğru kaydırılıyor. Bu da gerici arap ülkeleri ile emperyalizmin istediği ”kendi islamı” yaratma politikasına uygundur. AKP ve Hükümetinin tüm kaynakları Katar, Suudi-Arabistan tarafından finanse ediliyor. Bu bağlamda, ilerde, Orta-doğu’da ”islami emperyal bir ülke” olma hülyası ile, anti-emperyalist, anti-siyonist Suriye’yi düşürmek için, açıktan,  Suriye’yi işgal edelim diyor.

Suriye, görüldüğü gibi, iki yıldır, emperyalizmin, bölgedeki gerici Arap ülkeleri ve AKP Hükümeti tarafından vahşi bir saldırıyla karşı karşıyadır.

Suriye, muazzam bir vatan savunmasında, tüm bu saldırı ve oyunları bozdu, bozuyor. Suriye, Orta-doğu’da, yeni Vietnam’ların olabileceğini göstermiş bulunmaktadır.

Suriye’ye karşı oluşturulan bu vahşi ittifak, Suriye’nin hemen çökeceğini düşünüyorlardı. Olmadı. Zira, Suriye’yi ve halkını tanımıyorlar. Suriye bu vahşi ittifakı ”mahcup” çıkardı!

Suriye kimdir?

Suriye, Baas Partisi öncülüğünde ve İlerici Vatan Cephesi ile yönetilen bir ülkedir. Baas Partisi (Baas, diriliş demek) 1943 yılında Mişel Eflak tarafından kurulmuştur. Mişel Eflak, Baas Partisinin teorisyeni ve kendisi Suriyeli bir Hiristiyandır.

1953 yılında Baas (Arap Diriliş Partisi) ile Ekrem Havrani’nin, Arap Sosyalist Partisi ile birleşerek büyümüştür. Partinin temel amacı; Orta-doğu’da, Birleşik Arap Devleti kurmaktır. Partinin temel şiarı: Birlik, Özgürlük ve Sosyalizmdir!

İlerici Vatan Cephesi nedir?

İlerici Vatan Cephesi şu ittifaktan oluşuyor:

1- Suriye Komünist Partisi
2- Arap Sosyalist Birliği
3- Sosyalist Hareket
4- Arap Sosyalist Partisi
5- Demokratik- Sosyalist Birlik Partisi
6- Suriye Sosyal Demokrat Sendikalar Birliği
7- Ulusal Yemin Hareketi

Evet; adını Suriye Arap Cumhuriyeti alan Suriye Devlet Başkanlığı yanında 250 üyeden oluşan bir Halk Konseyi vardır.

Parentez açıyorum: 1924 yılında kurulan Suriye Komünist Partisi ve 1932 yılında partinin lideri Halid Bektaş, Suriye yönetimi ve Suriye halkı üzerinde çok büyük bir etkisi olmuştur. Özellikle köylülük ve işçi sınıfının sendikalarda örgütlenmesine yorulmak bilmez bir mücadele vermiştir. Geçen sene yapılan seçimlerde, Suriye Komünist Partisi iki milletvekili çıkarmıştır. Suriye Komünist Partisi iki milletvekili tarafından,  İlerici Vatan Cephesi İttifakı’nda yer almaktadır.

Parentezi kapatıyor ve devam ediyorum.

Suriye’nin tarihi günleri ve bayramları çoktur. Önemli üç tanesini yazmak istiyorum:

Bir: 17 Nisan 1947: Bağımsızlık günü
İki: 16 Kasım 1978: Devrim Günü
Üç: 25 Mayıs 2000: Direniş ve Özgürlük Bayramı

Suriye ekonomisi nedir?

Suriye ekonomisinin temelini, Suriye işçi sınıfı ve köylülük oluşturmaktadır. Bunun yanında orta tabakalar, esnaf, tarım, seyyar satıcılar gibi kendi kendine yeten bir ulusal ekonomisi vardır. Böylesi bir yapı üzerinden, tek aile yöentimi, yani Esad aile yönetimi zaten çıkmaz. Bu yöndeki eleştiriler ciddiyetten yoksun ve boştur.

Yurtseverliğin merkesi Suriye:

Suriye, yurtseverliğin merkezidir. Suriye’ye 1983 – 1984 yılında Arapça Dili ve yazımı öğrenmek için gitmiştim. İki yılda dikkatimi çeken en büyük olgu, yurtseverliktir. Yurtsever ülküsü, Suriyelileri ortak hareket etme ve dayanışma bilincini çok yükseltmiştir. Şunu açıkça yazabilirim, Orta-doğu’da toplumsal dayanışmanın en yüksek olduğu tek ülke Suriye’dir.

Suriye’de demokrasi:

Suriye’de, devrimci demokrasi vardır. Devrimci demokrasi şu bileşenlerden oluşuyor: Aydınlar, gençlik, öğrenci kesimi, esnaf, sanatkârlar, köylüler, memurlar, subaylar gibi orta tabakalara dayanan köy ve kent ilericileridir. Demir Bilgin’in bahsetmiş olduğu Halk Devleti budur.

Devrimci demokrasinin bileşenleri, yüksek bir toplumsal dayanışma ile hem haklarını, hem de vatanlarını birlikte savunur ve birlikte hareket ederler. Böylesi bir bileşen üzerinde, zaten, Esad ailesel yönetim olamaz. Tekrarlamış oldum.

Suriye ve halkı, kısaca, budur.

Suriye halkı, bugün müthiş bir toplumsal dayanışma ile emperyalizme ve her türden uşaklarına karşı mücadele veriyor.

Kahraman Suriye ordusu, sembol Esad için değil, vatan ve  ulusal bağımsızlıkları için cephelerde tarih yazıyor.

Kahraman Suriye ordusu, Orta-doğu’da yeni Vietnam’ların olabileceği müjdesini veriyor.







20 Mayıs 2013 Pazartesi

Suriye’de insan büyüyor!




Demir Bilgin

Emperyalizm, 2011’den beri, Suriye Arab Cumhuriyet’ni düşürmek için çok vahşice bir savaş başlattı. Her zaman yaptığı, ”demokrasi, ”diktatörlüğe son verme” ”insan hakları” gibi  sahte gerekçelerle, Suriye’yi çökertmek, Suriye’nin bağımsızlığını, ulusal egemenliğini ortadan kaldırmak için binlerce kiralık katili Suriye’ye gönderdi. Suriye, halkıyla birlikte, muazzam bir direnişle tüm oyunları bozdu. Suriye, düşmedi. Suriye düşmeyecek.  Kendi halkıyla bütünleşen hiç bir yönetim düşmez, düşemez.  

Kendi halkıyla bütünleşen Suriye, ”emperyalizmin yeni sömürgesi asla olmayacağız”, dedi. Suriye, tüm cephelerde,  büyük kahramanlıklar göstererek, kiralık katillere ve hainlere ağır darbeler vurdu, vuruyor. Suriye, emperyalizmin ve bölgedeki gerici Arab yöneticilerine asla teslim olmayacağız, diyerek,  cephelerde tarih yazıyor. Suriye insanı,  ”örgütlü bir halkı hiç bir kuvvet yenemez” şiarıyla büyüyor. Suriye’de insan büyüyor. Suriye insanı, eylemde büyüyor.

Bu direnişin, bu bilinçlenmenin tarihsel dayanakları vardır.

Suriye insanı, tarihsel olarak, büyük bir dönüşüme uğradı. Hafız Esad öncülüğünde gerçekleşen milli demokratik devrim,  Suriye insanını dönüştürdü, geliştirdi. Şu an, Suriye’de kendini gösteren anti-emperyalist vatan savunması buna dayanmaktadır. Bunu birinci nokta olarak yazıyorum.

İkinci nokta şudur: Suriye’de yapılan milli demokratik devrim, aslında bir Sovyet politikasıdır. Bu devrimin özü ve yönü: ”kapitalist olmayan yoldan kalkınma” ile sosyalizme geçmek ve sosyalizmi kurmaktır. Sovyetler Birliği çözüldü, Suriye ise, emperyalizmin tüm tehditlerine ve ekonomik ambargosuna karşı, aynı hatta ve direniştedir. Ayaktadır!

Üç: Her ülke, tarihsel gelişim sürecinde somut kimliğe bürünüyor. Örnek olsun,  Küba’da,  Castro. Kuzey Kore’de,  Kim İl-Sung. Mısır’da Cemal Abdul-Nasır ve Suriye’de Hafız Esad’tır. Hepsi öncülük ettikleri devrimin semboludürler.  Örnek olsun,  Kuzey Kore, sembolik olarak, Sung ile devam ediyor. Küba, Raul Castro ile devam ediyor. Suriye, Beşşar Esad ile devam ediyor. Bu semboliktir. Keşke böylesi bir sembolik  gelenek, olmasaydı ama var. Tüm bunlar varken, yalnızca Suriye yönetimini ” ailesel yönetim” diye suçlamak, büyük bir ahmaklıktır.

Dört: Sembol Esad bir yana, Suriye Arap Cumhuriyeti bölgedeki tüm Arap ülkelerinden ve Türkiye’den binkez daha demokratiktir ve kıyaslanamaz.

Beş: Emperyalist haydutlar, kendi ailesel yönetimlerini, kendi ülkelerindeki diktatörlüklerini unutup, Suriye’yi diktaörlükle itham etmeleri, yine çok büyük  bir ahlaksız ve ikiyüzlülüktür.

Devam ediyorum.

”Diktatörlük”, ”demokrasi” gibi kavramlar, sınıflar üstü ya da  sınıflardan ayrı kavramlar değildir. Şimdilik, ”ipuçu”  olarak yazıp geçiyorum.

Diktatörlük, genel anlamda, yönetimi tek başına bulundurmak ve ülkeyi açık olarak asker ve polis zoruyla yönetmek oluyor.  Peki, Suriye’de böylesi bir siyasal durum var mıdır? Yok. Sembol Esad dışında, Suriye Arap Cumhuriyeti çok partili rejimle yönetilen bir ülkedir. Suriye Arap Cumhuriyeti, tüm eksikliklerine rağmen, tüm Avrupa ülkelerinden çok daha demokratik olduğunu açıklıkla söyleyebilirim.

Devam ediyorum.

Demokrasi, sınıf damgasını taşıyan bir devlet biçimidir. Her devlet, bir sınıfın diktatörlüğüdür. Yine,”ipuçu” olarak yazıp geçiyorum: Kapitalizmle, emperyalizmle yönetilen tüm ülkeler burjuva diktatörlüğü ile yönetilmektedirler. Diktatörlük sözcüğü, devletin düzeni demektir.

Suriye’de, ulusal demokratik devrimle birlikte kurulan devlet tipi, bir halk devletidir. Suriye halkının , ulusal bağımsızlıklarına sahip çıkmaları ve emperyalizme karşı vatanlarını savunmaları, böylesi bir düzenin  sonucudur...

Evet; Suriye’de halk, ulusal demokratik devrimlerine sahip çıkıyor; emperyalizme karşı, ulusal egemenliklerini korumak için muazzam bir vatan savunması yapıyor. Suriye halkı, bu bilinçle, Orta-doğu’da tarih yazıyor.

Suriye insanı, Orta-doğu’da ve dünyada küçülürken, eylemde, vatan savunmalarında büyüyor.

Suriye’de insan büyüyor!





12 Mayıs 2013 Pazar

Barış Sürecinin Nesini Destekliyorum? (2)





Cemil Gündoğan
cemil_gundogan@yahoo.se

 Bir önceki yazıda MIT-Öcalan mutabakatıyla ilgili biçimsel eleştirileri ele almış, bunların en azından bir kısmının aslında içeriğe dair eleştiriler olduğunu belirtmiştim. Elimde olmayan nedenlerle yazının ikinci bölümü kaleme almak bugüne kaldı.  
Mutabakatın içeriğiyle ilgili olarak altı çizilmesi gereken öncelikli husus, devletin bazı birimleri dışında kimsenin bu mutabakatın içeriğini tam olarak bilememesidir. Görüntülere bakılırsa bunlara bir ölçüye kadar PKK yöneticileri de dahildir.
Bu durum barış sürecinin içeriğiyle ilgili değerlendirme yapmayı zorlaştırıyor. Böyle olmakla birlikte, sürecin içeriği konusunda tümüyle bilgisiz de sayılmayız. Öncelikle devletin, bu mutabakatın bizim bilmemizi istediği bölümleriyle ilgili açıklamaları var. Bunlar sadece Başbakan ve yandaşları tarafından ifade edilmiyor. PKK cephesinden yapılan açıklamalarda da bu tür unsurlar görmek mümkün. Öcalan’ın Newroz konuşması böyle bir belgeydi örneğin. İkinci olarak, tarafların kendi pozisyonlarını güçlendirmek amacıyla kamuoyuna doğrudan aktardığı veya sızdırdığı haberler ve veriler var. Son olarak sürecin ruhundan ve işleyişinden çıkan pratik veriler mevcut. Bu tür kaynaklardan şu ana kadar elde ettiğim verileri alt alta yazıp tekrarları ayıkladıktan sonra mutabakatın temel maddeleriyle ilgili elimde şöyle bir liste kaldı:
1) PKK Türkiye’de silahlı mücadele döneminin bittiği ilan edecek ve silahlı güçlerini en kısa sürede dışarı çıkaracak.  
2) Hükümet bunun karşılığında demokratikleşme başlığı altında Kürt sorununda rahatlamaya yönelik bazı anayasal ve yasal düzenlemeler yapacak. Ancak bu düzenlemeler kesinlikle etnik referanslardan arındırılmış bir tarzda ve grup hakları prensibinden uzak biçimlerde ve zeminlerde gerçekleştirilecek.
3) Bu aşamayı takiben -uluslararası koşullar da elveriyorsa- PKK silahları terk edecek. Fakat uluslararası koşullar gerektirdiğinde PKK, Suriye’de, İran’da ve gerekirse Güney Kürdistan’da silahlı mücadeleye devam edebilir (Bu mücadelenin hedefleri için 5. maddeye bakınız).
4) Silahların terk edilmesiyle birlikte PKK yöneticilerinin Türkiye’deki normal vatandaşlar gibi siyaset yapmalarının önünü açacak yasal düzenlemeler yapılacak.
5) Bütün bunlar, özellikle de 3. Maddede sıralanan hususlar, Misak-ı Milli’nin Sünni İslam kardeşliği esasına dayalı olarak güncelleştirilmesi hedefine bağlanmış olarak gerçekleştirilecek.
Açık kaynaklardan izlendiği kadarıyla MİT-Öcalan mutabakatının ana maddeleri bunlardır.
Kaçırdığım başka maddeler de olabilir mi?
Elbette. Mesela Başbakanın birkaç gün evvel, ortada çok özel bir sebep yokken Öcalan’ın cezaevindeki diğer mahkumlardan rahatsız olduğunu söylemesi, yukarıda sayılmayan bir mutabakat maddesine işaret edebilir. Çünkü bu tür bir açıklama, Öcalan’ın, İmralı’da uygun bir eve nakledilerek yanına da arzuladığı türden kişilerin gönderilmesiyle ilgili bir çalışma yürütüldüğüne işaret eder. Özellikle de medyada daha evvel “Öcalan için bir villa hazırlanıyor” yolunda haberler çıktığı göz önünde bulundurulursa. Eğer böyleyse bunu da temel nitelikte bir mutabakat maddesi saymakta yanlışlık yoktur.
 “Bir toplumsal mutabakat metninde kişisel isteklerin ne yeri olabilir?” diye sormayınız; oluyor. Peru’daki Maocu Aydınlık Yol örgütünün karizmatik lideri Abimael Guzman’ı hatırlayınız. Guzman, arkadaşlarına silah bırakma çağrısı yaptıktan bir süre sonra, örgütün iki numarası olduğu söylenen ve kendisiyle aynı cezaevinde tutuklu bulunan Elena Iparraguirre’le evlenmesine izin verilmesini talep etti. Bu istek, biraz sağa sola çekiştirildikten sonra kabul edildi ve Guzman cezaevinde evlendi. Hem de 75 yaşındayken. Karizmatik liderlerin kişisel arzu ve ihtirasları, bazen bir davanın ilkesel taleplerinin önüne geçebiliyor. Yeter ki bu liderlerin doğduğu evlerin bahçesindeki toprağı yiyerek kutsanmaya çalışan topluluklar bulunsun.
***
Guzman’ın öyküsünü bir kenara bırakıp, geçen soruda dile getirilen mutabakatın içeriğinde neleri destekleyip neleri desteklemediğim sorusuna dönelim. Yazılarımı izleyenlerin dikkatini çektiğini sanıyorum; bunların baskın özelliği, olup biteni anlamaya ve analiz etmeye çalışmalarıdır. Bunun ötesine geçmemeye çalışırım ve böyle davrandığım için eleştirildiğim çok olmuştur. Ne var ki elinizdeki yazının devamında, ele aldığım konunun karakteri gereği her zamanki tarzdan biraz ayrılmak zorunda kalacağım.
Bu notu yazma gereği duydum; çünkü bir olayı anlamaya, analiz etmeye veya izah etmeye çalışmak ile o olay karşısında politik bir tavır inşa etmek, farklı iki iştir. Birincisinde daha çok toplumsal olayları açıklamak amacıyla oluşturulmuş aletleri kullanırsınız, ikincisinde ise siyaset felsefenizi oluşturan ilkeler, ahlaki duruşunuz ve ideolojik tercihleriniz belirgin rol oynar. Birincisinde izah etmeyi, ikincisinde etkilemeyi öne alırsınız. Ben de yazının devamında rotayı kaçınılmaz olarak biraz ikinci tarafa doğru kıracağım. Alışık olmayan okurların anlayışına sığınıyorum.
Sözünü ettiğim perspektiften baktığımda, yukarıdaki maddelerden sadece ilk ikisinde desteklemeye değer bazı şeyler görüyorum. Diğer maddelerin barışla ilgisi yoktur. Paketin ana hedefi ile paketi kuşatan ruh ise barışa değil bölgesel bir savaşa meyillidir. İsterseniz madde madde gidelim.
Birinci maddede dile getirilen silahların susması halini destekliyorum. Savaşan tarafların anlaşmazlıklarını çözebilmek için ateş etmeye ara verip konuşmaya çalışmaları, savaşa tercih edilmesi gereken bir durumdur.
Ne var ki silahların susması ile silahların Türkiye’yi terk etmesi aynı şeyler değildir. Dolayısıyla mutabakatın, desteklenmeyi en fazla hak eden maddesinde bile sorunlar olduğunu eklemek zorundayım.  Evet, silahların susması desteklenmelidir. Fakat silahlı militanların ülkeyi terk etmeleri, Türk devletinin Suriye denkleminde tuttuğu yerle ilgili bir hazırlık faaliyeti olduğu için ayrı bir değerlendirmeye tabi tutulmalıydı.  Çünkü devletin bu yöndeki isteği, içerdeki barışla değil, dışardaki Yeni-Osmanlıcı yayılmayla ilgili bir husustur. Devletin oynadığı oyunun kuralları çerçevesinde yapılacak bir analiz sonucunda, dışarı çıkmanın Kürtlerin ve Kürt hareketinin lehine bir durum olduğu anlaşılırsa çıkılır, değilse sadece silahları susturmakla yetinilirdi. Ne yazık ki “Başkanım, uluslararası durum çok lehimize görünüyor, ama isteğinize uyuyoruz,” cümlesi dışında bir değerlendirme duymadık. Anlaşılan o ki, Selahattin Eyyubi olma rüyası görenler Öcalan’dan ibaret değilmiş!
Suriye denklemini yönlendirebilecek kabiliyete sahip büyük güçlerden en az biri nezdinde resmi bir tanınma ve destek elde etmeden Türkiye’deki askeri pozisyonunu sıfırlamanın nasıl parlak bir askeri taktik olduğunu bilmiyorum, ama bunun bildiğimiz mantık kurallarıyla bağdaşmadığını biliyorum.  Nitekim Barzani yönetimi de bu karar karşısında bir şaşkınlık ifade etti. Hikmet Fidan ve ekibinin bu noktadaki başarısına şapka çıkarmak gererkiyor.
İkinci maddede demokratikleşme yönünde atılacak adımlardan söz ediliyor. Prensip olarak bunu da desteklerim. Ancak bu adımların neler olduğu somut biçimde ifade edilmediği için bu desteğin, birinci maddedeki gibi bir destek olması düşünülemez. Çünkü açığa çıktığı kadarıyla, yeni bir anayasayı da içeren bu “demokratikleşme” paketi, Kürt kimliğini tanıyan ve grup hakları kavramını kabullenen bir anlayışla hazırlanmamıştır. Yeni paket, söylem itibarıyla, muhtemelen Habermas’ın “devlet vatandaşlığı ulusu” tanımına yaslanacaktır. Ancak pratikte Habermasçı cumhuriyetçilik lafzının öngördüğü demokratikleşmenin bile yakınından geçmeyecektir. Demokratikleşme paketinin, kıymeti kendinden menkul, Türk usulü bir başkanlık sistemine eklenmeye çalışılması, bunun kanıtlarından biridir.
 Habermasçı lafız, bu pakette, daha çok Bosna’dan Kerkük’e kadar uzanması öngörülen Yeni-Osmanlıcı genişlemenin önünde çoktandır engel olmaya başlayan devletin eski (Kemalist) etnik ilkesini sulandırmak amacıyla kullanılacaktır. Bu yanıyla söz konusu girişim, eski cumhuriyeti yeni bir kılıfla devam ettirmekten başka bir anlam taşımıyor. Turgut Özal da 1990’ların başlarında Güney Kürdistan’ı yutmaya niyetlendiğinde, işe içeride Kürtçenin kullanımıyla ilgili 12 Eylülün koyduğu yasağı kaldırarak başlamıştı. Yani devletin bu işi planlama tarzında değişmiş bir şey yok. (Habermasçı cumhuriyetçiliğin Kürt sorununun çözümü bakımından ne gibi imkânlar sunabileceği ise ayrı bir tartışma konusudur. Bu mesele bazı Kürt yazarların inanmaya meylettikleri gibi pürüzsüz değildir. İlgilenen okurlar, bir giriş yazısı olarak Uğur Kara’nın Birikim dergisinin 289-290 numaralı bileşik sayısında yer alan “Kürt Meselesine Çözüm Süreci: Anayasal Vatandaşlık mı, Özyönetim mi?” başlıklı yazısına bakabilirler.)
MİT-Öcalan mutabakatının bunun dışındaki maddelerine gelince, benim durduğum noktadan bakıldığında, bunlar, Türk devletinin Yeni-Osmanlıcı temellerde yayılma çabalarının ifadeleri olarak görünüyor. Yeni-Osmanlıcı yayılmacılık bölgesel savaşlar olmadan gerçekleşemeyeceği için de bu mutabakat, barıştan ziyade savaşa dönük duruyor.
Programın Kürtler için öngördüğü şey bir başka problemli noktadır. Çünkü bu programın Kürtler için öngördüğü modern bir Hamidiye sistemidir. TC Osmanlıya dönüşürken, Kürtlerin de Hamidiye günlerine dönmesi öngörülmüştür.
Buradaki mantıki tutarlılığa bir diyeceğim yok. Ancak Haydaran Aşireti reisi Kör Hüseyin Paşa’yı özleyen ve Hamidiye sisteminden büyük bir Kürt ulusu çıkarmayı düşleyen Kürtlere söylenecek bir çift sözüm var: size uğurlar olsun, sadece sonunuz onunki gibi olmasın.
Benim, şahsen Hamidiye taraklarında bezim olmaz. Kürt gençlerinin birkaç kuşaktır modern bir Hamidiye sistemi kuralım diye mücadele ettiklerine de inanmıyorum. Hamidiyeci bir sistem, Kemalist bir sistemden de beterdir.
Bunu dedim diye beni barış düşmanlığıyla, Kemalistlikle ya da Alevicilikle suçlayacaklar çıkacaktır. Nitekim en azından bir tanesi kişisel hesaplaşmalarla ilgili görünen bazı ön atışlar yapıldı bile. Ama bu atışlar, hareketteki Hamidiyeci damarın nerelere kadar uzanabileceğini göstermek dışında fazla anlam ifade etmiyor. Şafi Kürtlerle Hanifi Türkleri Sünni bir imparatorluğa taze kan oluştursunlar diye birleştirmeyi öneren kendi liderinin MİT’le kotardığı proje hakkında tek söz etmeden Dersimlileri Kemalizm hayranı, bu projeye itiraz eden solcuları da Ergenekoncu olmakla suçlamak, eski dünyanın terimleriyle konuşmaktır. O dünyayı mezara gömdüğümüzü üç yıl evvel yazmıştım. Mezardaki sözlerden umulan yardım imdada yetişmeyecektir.
Türk devletini Ortadoğu’da büyütmenin karşılığında bir Hamidiye beyliği kapmak şeklinde tarif edilebilecek yeni stratejiden barış çıkacağına inanan Kürtler için söylenebilecek şey şudur: Mevcut savaşta, iki taraftan yılda toplam olarak 1000 ila 2000 kişi kaybetmekteydik. Fakat yeni programda belirlenmiş hedefler uğruna mücadeleye başladığımızda, pogromlardan ve belki de soykırımlardan bahsetmeye başlayacağız. Bunu anlamak için günümüz Suriyesi’ne on dakika göz atmak yeterlidir. Bunun neresi akan kanı durdurmak oluyor?
Hayır, bunun barışla filan bir ilgisi yoktur. PKK savaşı bitirmek istiyorsa bitirsin. Destekleyen destekler, desteklemeyen eleştirir ve becerebilirse kendisi yeni bir savaş örgütler. Benim sorun ettiğim, PKK’nin silahlarıyla birlikte Türk devletinin yeni Ortadoğu stratejisine tabi olma girişimini barış diye propaganda etmesidir.
PKK, düne kadar birçok kez İranlı mollalarla, Saddam’la ve Hafız’la aynı mevzileri paylaştı. Bu tür işbirliklerinin Kürtler tarafından fazla sorun edilmemesinin asıl nedeni, PKK’nin adı geçen güçlerden aldığı desteği asıl düşmanım dediği Türkiye’ye karşı mücadelede kullanmasıydı. Tıpkı Barzani ve Talabani’nin Saddam yönetimine karşı Türkiye, İran ve Suriye ile gerçekleştirdiği işbirliklerinin büyük sorun edilmemesi gibi. Ama PKK’nin bugün yapmayı prensipte kabullendiği şey, bunlardan farklı bir şey. PKK bu kez, asıl düşmanım dediği devletin yayılma planının bir parçası olarak bölgesel savaşa dahil olabileceği sinyalini veriyor. Bu, oldukça farklı bir durum ve eskinin terimleriyle değerlendirilemez.
PKK içinden ve dışından bazıları böyle bir bölgesel savaştan bize de bir devlet düşer diye düşünüyor olabilirler. Açık söylüyorum: İstemez, kalsın! Çünkü bölgesel savaşlarla oluşacak bir devlet, soykırımların çocuğu olacaktır. Yeni bir Yugoslavya’ya gerek yok.
Yaşadığımız bölge hızlı bir altüst oluşun konusudur. Bu süreç, kim ne derse desin ve kim ne yaparsa yapsın Türkiye’yi de kapsayacaktır. Devletin Yeni-Osmanlıcı hamleleri, bu süreci bir süre sağa sola bükebilir; ama son kertede hızlandırmaktan başka bir işe yaramaz. Bu, işin doğasından gelen bir şey. Siz, Libya’dan başlayarak eskinin devletlerini kıtır kıtır doğrayarak ilerleyen bir sürecin sıra Türkiye’ye geldiğinde birden tersine dönüp onu büyüteceğini mi sanıyorsunuz?
Boş hayaller bunlar.
Böylesine çalkantılı bir süreci Yeni-Osmanlılara tetikçilik yaparak karşılamak, hapisteki birisine çıkmazdan kurtulmanın biricik yolu gibi görünebilir. Özellikle de altı ay öncesine kadar örgüt üzerindeki etkisi de azalma eğilimi gösteriyorken. Ama Kürtlerin genel pozisyonu düşünüldüğünde bu tutum kesinlikle rasyonel bir hareket çizgisi olmadığı açıktır. Kürtler, başkaca hiçbir şey yapmadan, sadece kendi iç bütünlüklerini sağlamaya yönelik adımlarla takviye etmek şartıyla kendi mevcut pozisyonlarını korumayı başarsalar, bu kadarı bile Yeni-Osmanlılara tetikçilik yapma seçeneğinin sunabileceğinden çok daha başarılı ve şerefli sonuçlar elde etmelerine yeter. Birçok açıdan buna benzer bir strateji Suriye Kürdistanı’nda uygulandı, sonuçları görüyorsunuz. Barzani bile bir süre sonra stratejinin doğruluğunu pratikte teslim etmek durumunda kaldı. Bir diğer uygulanışı AKP-Ergenekon çatışması döneminde Türkiye’de takınılan tavırdı. Bu bağımsız tavrın hareketi ne kadar güçlendirdiğini herhalde kimse inkâr edemez. Bu stratejilerden ne zarar gördük ki Yeni-Osmanlıların savaş arabasına eklenmeye karar verdik?
Bütün bu boyutlarıyla bir arada düşünüldüğünde yapılmakta olan şeyi barış olarak tanımlamak imkânsızlaşmaktadır. Benim barış denilen şeye karşı tavrımı belirleyen işte buradaki yalandır. İstiyorsanız silahlarınızı susturabilirsiniz, bunun için yalan söylemeniz gerekmiyor. Doğruluk ve haklılık, bir direniş hareketinin temel sermayesidir. Yeni-Osmanlılara tetikçilik yaparsanız ikisini de yitirirsiniz.
***

Özetlersem, Kürtleri veya Kürt hareketini, Sünni İslam kardeşliği bayrağı altında devletin Yeni-Osmanlıcı yayılmacı stratejisinde bir koçbaşına dönüştürme eylemine itiraz ettiğim için adım “barış düşmanı”na çıkacaksa bunu şerefle kabul ederim. Toplumun ezici çoğunluğunun barışın büyüsüne kapılmış olmasını anlıyorum. Otuz yıl savaşla boğuşmuş bir toplumun normal reaksiyonudur bu. Fakat toplum böyle bir büyüye kapılarak Yeni-Osmanlıcı stratejiye ilişkin en basit gerçekleri dahi göremiyor diye onlara yalan söyleyecek halim de yok. Bunun yerine –eğer o sonucu verecekse- tecrit olmayı yeğlerim. Korkulacak bir şey yok, duvar eğri değilse yıkılmaz. Her devrin adamı olmak dışında hiçbir özellikleri olmayan bazı okuryazarların barış adı altında ortalığı velveleye vermelerine aldırmayın. Hakkaniyetli ve tarafların onurunu çiğnemeyen bir çözüme yaslanmadığı müddetçe silahları susturmak barış anlamına gelmeyecektir. İşimiz bu gerçeği anlatmak olmalıdır, barış adına maval okumak değil.
2013-05-11


9 Mayıs 2013 Perşembe

Oligarşi dünyayı ve yaşamı yok ediyor...







Fikret Başkaya









“Düşmanlarınızdan korkmayın: en kötüsü sizi öldürürler, dostlarınızdan çekinmeyin: en kötüsü size ihanet ederler, lâkin tarafsızlardan çekinin: zira kötülük dünyaya onların sessiz onayı sayesinde yayılıyor.”  Bruno Yarensky

Geçtiğimiz günlerde gazeteler, İstanbul’a üçüncü hava limanı yapılacağı, bu işin Cengiz-Kolin- Mepa- Kalyon sermaye grupları ortak girişimine 22 milyar 152 milyon euro’ya ihale edildiği, bunun Cumhuriyet tarihinin en büyük ihalesi olduğu, limanın 100 milyon yolcu kapasitesiyle dünyanın en büyüğü olacağı, 3 bin 500 hektarlık alana inşa edileceği, dış dokusunun Edirne’deki Selimiye Camii’nin İslam-Osmanlı motiflerinden esinlenerek dizayn edildiği, terminal binasının yeşil olacağı, limanın üçüncü köprüyle aynı sürede bitirileceği... haberini veriyorlardı.

Bu haber pekâlâ şöyle de verilebilirdi: %80’i ormanla kaplı alana inşa edilecek olan 3. İstanbul hava limanının yapımı için 1 milyona yakın ağaç kesilecek, doğal bitki örtüsü yok edilecek, sayıları 70 kadar olan göl, gölet, gölcük, bölgede yaşayan kuş türleri, tüm canlılar ve tarım alanları yok olacak,  heyelan riski artacak ve bir bütün olarak canlı yaşam yok olacak. Derelerden İstanbul’a içme suyu taşıyan barajlara zehirli su akacak, uçak ve otomobil trafiğindeki devasa artış müthiş bir kirlenmeye neden olacak, kaza riski büyüyecek, atmosferin ısınması ve iklim değişikliği derinleşecek, bölgenin ekosistemi geri dönüşü olmayan bir şekilde bozulacak, İstanbul daha da yaşanmaz hale gelecek... Ve bu yıkım ve yok etme projesinin faturası asıl vergiyi ödeyenlere çıkacak...
O halde soru 1: Medya haberi neden böyle değil de baştaki gibi veriyor? Cevap çok basit çünkü medya dünyaya ihaleyi alan sermaye grupları tarafından bakıyor... Kâr hırsıyla gözü dönmüş, başkaca hiç bir kaygı taşımayan, taşıması asla mümkün olmayan sermaye baronlarından insana ve canlı yaşama saygı beklemek abesle iştigal olurdu? Aksi halde tam bir yıkım, akıl almaz bir saçmalık olan böyle bir proje hakkında kamuoyunu uyaracak biçimde, gerçeğin haberinin verilmesi gerekirdi. Ve soru 2: Neden akademi ve “ aydınlar” cenahından ve muhalefet cephesinden yeteri kadar ses çıkmıyor? Bunun tam bir skandal olduğu dillendirilmiyor? Bu soruyu cevaplamadan önce bir anektod: Galiba 1886 yılında olacak, Londra’da genç sosyalistler Friedrich Engels’i bir konferansa davet ediyorlar. Engels’in sunumunun ardından sorulara geçiliyor. Gençlerden biri Engels’e: “ Efendim, İngiliz işçi sınıfı, kolonyalizm siyaseti hakkında ne düşünmektedir” şeklinde bir soru yöneltiyor. Engels’in cevabı şöyle: “ İngiliz işçi sınıfının hangi konuda bir fikri var ki, kolonyalizmi de sorun etsin”. Bizde akademinin bu güne kadar hangi temel soruna dair bir fikri vardı da gündeme gelen skandalı ve yıkımı sorun edecek? Şimdilerde akademi mensupları daha çok Saidi Nursi sempozyumları türü etkinliklere odaklanmış durumda...

Aslında sorun büyüme, kalkınma, ilerleme, refah, vb. ile ilgili temel bir yanlıştan ve yanılsamadan kaynaklanıyor. Geçerli hâkim anlayışa göre, üretimdeki her artış her zaman ve her koşulda mutlaka olumlu bir şey sayılıyor. Yeni olan her şey iyidir saplantısı geçerli... Oysa bir şey üretmek doğadan bir şey eksiltmeden ve kirletmeden mümkün değildir. O halde üretimin ve tüketimin doğanın dengesini bozmayacak, kendini yenilemesini tehlikeye atmayacak düzeyde tutulması, sorumlu, duyarlı, özenli bir rota izleme zorunluluğu var. Zira her şey gibi dünya da sınırlı ve belirli bir eşik aşıldığında bizzat canlı yaşamın tehlikeye girmesi kaçınılmaz... Onun için büyüme, kalkınma, ilerleme gibi kavramların büyüsünün bozulması, acil bir zorunluluk haline gelmiş bulunuyor. Mâlum ekonomik büyüme GSYH [gayri safi yurtiçi hasıla] ile ölçülüyor. GSYH [ kabaca milli gelir] artışı da kalkınma ve refahla özdeş sayılıyor. Neyin, nasıl, ne pahasına büyüdüğü, ne gibi sonuçlar ortaya çıkardığı, nasıl bölüşüldüğü hiç bir zaman sorun edilmiyor. GSYH göstergesi, üretimin neden olduğu doğa tahribatını dikkate almıyor. Zira her GSYH artışı biyosferin dengesini bozucu sonuçlar ortaya çıkarıyor. Üretim ve tüketimdeki her artış, her ekonomik büyüme mutlaka “iyi bir şeydir” saplantısından vakitlice kurtulmak şart. Zira belirli bir sınır aşıldığında sadece doğa tahribatı derinleşmekle kalmıyor, beklenen refah artışı da gerçekleşmiyor. Sadece refah artışı da değil, her zaman istihdam artışı da gerçekleşmiyor... 

GSYH [milli gelir] artışı, toplumsal eşitsizliği gizliyor. Milli gelir dolayısıyla toplam zenginlik artarken, geniş toplum kesimlerinin yoksullaşması kaçınılmazdır ve kapitalizm geçerliyken başka türlü olması mümkün değildir... Zira sermaye mutlak ve göreli yoksulluğu büyütmeden yol alamaz. Dolayısıyla ortalama gelir artışı [aritmetik ortalama] herkesin durumunun iyileştiği anlamına gelmez. Bu yüzden şahsen kişi başına düşen milli gelir yerine, kişi başına düşmeyen milli gelir denmesinden yanayım... 2012 yılı sonu itibariyle Türkiye’de kişi başına düşen gelirin yaklaşık 10 bin 500 dolar olduğu söyleniyor. Eğer gelir eşit bölüşülseydi, 4 kişilik bir ailenin yıllık gelirinin 42.000 dolar, ya da 75.000 TL olması gerekirdi. Oysa asgari ücret 773 TL. ve 15 milyon insan yoksullukla cebelleşiyor. Küçük bir azınlık milli gelirin büyük bir bölümüne el koyuyor.

Ekonomik büyüme sermaye sahibi azınlığı ve bir bütün olarak oligarşiyi daha da zenginleştirirken, geniş kitleleri yoksullaştırıp, doğa tahribatını derinleştiriyor ve canlı yaşamı tehlikeye atıyor. Özellikle 1980 dönemeciyle neoliberal küreselleşmenin dayatıldığı yaklaşık son 30 yılda, artık tüm gösterge ışıkları kırmızıya dönmekte. Küresel oligarşi giderek zenginliğin daha büyük bölümüne el koyuyor. Dünya’nın en zengin %1’i gelirin %14’nü alırken en yoksul %20’ye sadece %1’i düşüyor. En zengin 200 kişinin 2.7 trilyon dolarlık serveti var, bu miktar 3.5 milyar insanın gelirinden fazla... 3.5 milyar insanın toplam geliri 2.2 trilyon dolar... Dünya’da 1226 dolar milyarderi ve 29 milyon dolar milyoneri var. Milyarderlerin 425’i, milyonerlerin de %42’si [12 milyon 160 bin] ABD’de. Artık oligarşi küresel ve milyarder ve milyonerlerler de her yerde... Dolayısıyla ortak çıkarlara sahip bir milyarderler ve milyonerler enternasyonalinden söz etmek mümkün. Bu oligarşilerin birbirlerine, ait oldukları toplumlardan daha yakın olduğunu söylemekte bir sakınca yoktur... Çin milyonerler sıralamasında ikinci sırada. Çinde 1 milyon milyoner var.  Toplamın %3.4’üne sahip. Onu Hindistan, Brezilya ve Türkiye takip ediyor. Türkiye 38 milyarderle ligde önenli bir yere sahip... Piramidin tepesindeki dar oligarşiyi dünya nüfusunun yaklaşık %10’unu oluşturan zengin orta sınıf takip ediyor. Orta sınıf da dünya nüfusunun yaklaşık %25’ini oluşturuyor.  Çoğu Güney’de [Asya, Afrika, Latin Amerika] olmak üzere, yoksullar dünya nüfusunun %45’ini oluşturuyor ki, bu nerdeyse her iki kişiden birinin yoksulluk içinde yaşıyor olması demek... Bir tarafta aşırı zenginlik ve israf, diğer tarafta aşırı yoksulluk ve sefalet ve tabii zihinlere durgunluk veren doğal çevre tahribatı... İşte büyüme, kalkınma, ilerleme şarkılarının hâlâ yüksek sesle söylenmeye devam edildiği dünyanın manzarası böyle...

Neden bu kadar çok yol, köprü, konut, avm, alt-geçit, üst-geçit, hava alanı, yat limanı, taş ocağı, termik santral, HES, vb? Bu inşaat çılgınlığı, yıkım ve yok etme seferberliği nasıl açıklanabilir?

Neoliberal politikaların dayatılmaya başlandığı 1980 sonrasında emekci sınıfların pazarlık gücü zayıfladı. Kârlar artarken ücretler düştü, sosyal harcamalar ve kamu harcamaları kısıldı. Mülk sahibi egemen sınıfla ezilen ve sömürülen sınıflar arasındaki gelir uçurumu büyüdü. Fakat hepsi bu kadar değil. Zenginler kulübünde de bir değişim yaşandı. Zenginler içinde en zenginlerin gelir ve servetinde devasa artışlar oldu. Başka türlü ifade edersek, uygulanan anti-sosyal neoliberal politikalar sonucu bir bütün olarak zengin sınıfın geliri artarken, en zenginlerle diğerleri arasındaki fark büyüdü. Bir fikir vermek için mesela ABD’de, 1980 - 2000 aralığında, en zengin %1’in ulusal gelirden aldığı pay % 8’den %16’ya yükseldi. Oysa zengin %10’un ulusal gelirden aldığı pay aynı dönemde %25’den %27’ye yükseldi. Bu eğilim sadece emperyalist ülkeler için değil, Çin, Hindistan gibi “yükselen ülkeler” için de geçerliydi. Tabii Türkiye ve benzerlerinde de...  Çinde 2003’de sadece 3 milyarder var iken 2009’da 130 dolar milyarderi vardı. Çin’de100 bin doların üstünde gelire sahip 24 milyon insan var. Hindistan’da 1998’de en zengin 100 kişi ulusal gelirin %0 4 ünü [binde dördü] alıyorken, 2009’de %25’ini alıyordu...

Oligarşinin elinde devasa bir sermaye birikti ve sendikaların etkisizleştirildiği, ücretlerin bastırıldığı, sosyal harcalamaların budandığı koşullarda, emekçi çoğunluğun satın alma gücü zayıfladı. Başka türlü ifade edersek, talep geriledi. Böylesi bir ortamda önce kamu [devletler], ardından da bireyler [aileler] borçlandırıldı. Buna rağmen kapitilast sınıfın elinde yeterince “değerlendirilemeyen” bir sermaye fazlası var. Başka türlü söylersek, değersizleşme riskini bertaraf etmek gerekiyor. İşte diğer alanlarda talebin yeteri kadar artmadığı koşullarda inşaat, madencilik, enerji... sektörleri sermaye için bir çıkış yolu olarak görülüyor. Aslında inşaat sektörüne yüklenmek, bütçeyi, kamu kaynaklarını yağmalamak anlamına geliyor. Bedeli vergi veren yoksullar ödüyor... Başka türlü söylenirse, daha çok vergilerle finanse edilen bir sektör. İç tasarruflar yetersiz olduğu için bu alandaki yatırımlar dış borçla finanse ediliyor. Fakat bu yöntemle finanse edilen, yol, köprü, konut, HES... döviz yaratmadığı, iç piyasaya dönük yatırımlar olduğu için, belirli bir eşik aşıldığında kriz kaçınılmazdır... Nitekim Nisan 2013 itibariyle Türkiye’nin dış borcu 340 milyar dolar sınırını aşmış bulunuyor. AKP, iktidar olduğu 10 yıllık dönemde borçları % 162 oranında artırarak bir rekora imza attı ama IMF’ye olan borçları ödemekle, dahası IMF’ye borç vermekle öğünüyorlar... İnsanları daha ne kadar aldatabilirler? Yalanı daha ne kadar sürdürebilirler?

Uygulanan neoliberal politikalar  sadece toplumsal kutuplaşmayı büyütüp, gelir dağılımı dengesizliğini, insânî-sosyal kötülükleri derinleştirmekle kalmıyor. Doğa tahribatını da büyütüyor, ekolojik dengeler hızlı bir tempoyla bozuluyor. Artık doğa akıl almaz bir saldırıyla karşı karşıya ve bu yıkım büyüme, kalkınma, ilerleme... adına meşrulaştırılıp, dayatılıyor, görünmez kılınmaya çalışılıyor... Oligarşi büyüdükçe yıkım da büyüyor.  

Bu terazi bu sikleti neden çekmez?
Oligarşinin tüketim çılgınlığı, üst-orta sınıf, üst-orta sınıfın tüketim düzeyi ve yaşam biçimi de orta sınıf tarafından taklit edilince, devasa bir israf ve yıkım tablosu ortaya çıkıyor. İronik ve çelişik görünse de yoksul çoğunluk da orta sınıfı taklit edebileceği kuruntusu ve yanılsamasıyla malûl... Bu günkü üretim ve tüketim düzeyi bile bir sürdürülemezlik durumu ortaya çıkarmış iken, bu çıkmazdan nasıl çıkılabilir? Eğer geçerli eğilimler – küresel eşitsizlik, kaynaklara sahip olma yarışı ve ekolojik bozulma- yol almaya devam ederse, işlerin daha da sarpa sarması kaçınılmaz. Dünya nüfusunun 2050’de  9 milyar sınırına yaklaşacağı tahmin ediliyor. 9 milyar insanın yaşadığı bir dünya ekolojik bir fekaleti yaşamadan varlığını nasıl sürdürebilir? Mesela 9 milyar insanın yaşadığı bir dünya’da karbon gazı salınımı ne düzeye çıkar? Hâlihazır durumda bir Amerikalı bir Afrikalıdan 18 kat fazla enerji kullanılıyor, dolayısıyla karbon gazı emisyonu ortaya çıkarıyor. Demek ki, zengin Batılı ülkelerin üretimlerini, tüketimlerini ve karbon gazı emisyonunu azatlmaları gerekiyor. Elbette Çin ve Hindistan gibi yükselen ülkeler denilenlerin de daha ölçülü ve sorumlu davranmaları şart.

1970-2011 aralığında dünya ekonomisi ortalama %3.4 oranında büyüyerek dörde katlandı.  Eğer aynı oranda büyüme devam ederse- ki imkânsız görünüyor- 2050 yılında tekrar dört kat daha artmış olacak. Başka türlü söylersek, üretim 2050 yılında 1970’deki düzeyin sekiz katına çıkacak... Uzmanların ağzına bakılırsa bu böyle sürüp gidecek. Dün olan yarın da olacak! Eğer dünyanın kaynakları sınırsız olsaydı, belki bu mümkün olurdu ama herhalde arzulanır bir şey olmazdı... Zira asıl zenginlik maddi olan değildir... Enerji, stratejik madenler ve biyolojik çeşitlilik stoğu bu günkü büyüme çılgınlığını sürdürmeye müsait değil. Zira insanlık kaynakların fizikî sınırına ulaşmış bulunuyor. Her halde bunun en açık göstergesi iklim değişikliği... Sadece emperyalist Batı’da değil, yükselen ülkelerde de üretim artışını sürdürmek artık zorlaşmış görünüyor. Çinde her yıl kentleşme ve çölleşme sonucu 1 milyon hektar toprak kayboluyor. Biyolojik çeşitlilik hızlı bir tempoyla yok oluyor. İklim değişikliği içme ve kullanma suyunu kıtlaştırıyor, kuraklık yayılıyor, su baskınları artıyor... Atmosferin ısınması kaldığı yerden devam ediyor. Bir araştırmaya göre 2040 yılında Asya ve Afrika’da atmosfer 2 derece daha ısınmış olacak. Bunun neden olacağı sorunları düşünmek bile ürpertici... O halde ekonomik büyümenin emperyalist ülkelerde gerilemesi, yükselen ülkelerde yavaşlaması, en yoksullarda da durması ihtimali yüksek bir olasılık gibi görünüyor.

Velhasıl 9 milyar insanın Batı yaşam standardında yaşaması imkânsız. O halde şöyle bir soru akla gelecektir: Ekolojik felakete yol açmadan 9 milyar insanı insanca yaşatacak yaşam standardı ne olabilir? Herhalde bu ABD, Batı Avrupa ve Japonya’daki standart olamaz. Bir bütün olarak küresel oligarşi kendiliğinden bu yıkımdam vazgeçmeyecektir. O halde insanlığın geleceğini kurtarmak, riskleri önlemek, insana yaraşır bir dünya kurmak, geçerli egemenlik ve sömürü ilişkilerine son vermeden mümkün olmaz. Velhasıl kapitalizmden vakitlice kurtulmak acil bir gereklilik olarak kendini dayatmış görünüyor. Başka türlü söylenirse, insanlığın geleceğini ancak komünist toplum perspektifine endeksli sosyal-politik-kültürel, radikal bir devrim  kurtarabilir ve bu mümkün... Bu yazıyı, Antonio Gramsci’nin  11 Şubat 1917’de La citta futura’ da yayınlanan “Tarafsızlar” başlığını taşıyan yazısından bir alıntıyla bitirelim: “  Tarafsızlardan nefret ediyorum. Bana göre de  Friedrich Hebbel*’in dediği gibi, ‘yaşamak direnmektir’... Bir insan direnmeden ve gerçek yurttaş olmadan gerçek insan da olamaz... Yaşıyorum çünkü direniyorum. Bu yüzden direnmeyenlerden nefret ediyorum, bu yüzden tarafsızlardan nefret ediyorum”... Elbette ancak direnmekle, mücadeleyle bir şeyler kazanılabilir ama direnmenin, mücadelenin yöntemi de son derecede önemlidir. İşçi sınıfı mücadeleyi düzen sınırları dahilinde yürütme tercihi yaparak tarihi bir hata yaptı. Şimdilerde de mücadele daha çok kültüralist bir zemine çekilmiş görünüyor. İşte insan hakları mücadelesi, kimlik hakları için mücadele, ücretleri artırma mücadelesi, vb... Bin yıl insan hakları mücadelesi yapsanız, bin yıl kimlik mücadelesi yapsanız, bin yıl ücretleri artırma mücadelesi yapsanız ne değişir?.. Ücretli kölelik sistemi yerli yerinde durdukça... Bu güne kadar ne, ne kadar değişti? Asla unutulmamalıdır ki, kapitalizm reforme edilebilir bir sistem değildir...
----------
*Alman şair ve dramaturg.


1 Mayıs 2013 Çarşamba

Kürtlerde DAYANIŞMA...




 Dr.İsmet Turanlı
Kürt isyanlarında bir çok aşiretin dayanışma göstermediği için başarısız kaldığını görmek mümkündür.
Cumhuriyet devrinde de, gerek Şeyh Sait, gerekse Dersim katliamında da bir çok aşiretin devrin hükumetleri ile bir işbirliğine girdikleri, dayanışma göstermediklerine şahit oluruz.
Bu tarz kifayetsizlikleri halen yaşamaktayız. Irak’ta Talabani, Barzani çatışması yakın tarihimizden bir misaldir.
40 Alman meslektaşımla 1968 te yaptığım Rusya seyahatında Erivan da ki Kurdoloji enstitüsünü , sonrada Erivan Radyosunun Kürtçe yayın yapan bölümünü ziyaret ettim. Orada ailemin Türklerle işbirlikçe olduğuna dair çok ağır sözler işittim.
Haci Bedir ağa’nın Atatürk tarafına geçtiğini, yanına gelen Bedirhan ve Cemil paşa zadeleri kovduğunu, Dayım Hüseyin Fırat’ın Menderesin yanında, Abim Sırrı, amcam Ali Turanlı’nın Demirel’in yanında olduklarını, bu işbirlikçi davranışı kınadıklarını söylediler.
Gerçi son devredede Dengir Mir Mehmet Fırat’ın Erdoğanın yanında uzun bir zaman hizmet etmesi Kürtler tarafından işbirlikçilik olarak değerlendirildi. Çok şükür kendi fikrini ifade etmek hürriyetini seçti. Aydın insanlar liderlerinin papağanı olmazlar.
Kahta-net’inin duyurularına göre Erdoğan’ın Kahtadan iki müdafii siyasetçisi daha var. Biri meclis gurup başkanvekili Ahmet Aydın, diğeride Mehmet Metiner. Fakat her üçüde Ak partide olmalarına rağmen Kahta içinde üç ayrı fraktion tarzında Erdoğan’a hizmet veriyorlar. Bu durum dayanışma kabiliyetinin zaafından doğuyor.
Bugün BDP de Altan Tan islamiyetçi, rahmetli Melik Fırat antisiyonistik cephede, Dr. Tarık Ziya sosyalistik cephede, Ahmet Türk Türklerle birlikte olmak arzusunda, velhasıl Kürtlerin özgürlük davasında herbiri bir başka uçtan çekip duruyor.
MARX bütün dünya işçilerinin birlik olması çağrısı yapmıştı. Kürtlerde neticede özgürlüklerine kavuşmak için mücadele veriyorlarsa, gayelerinde ki birlikteliğin sorumluluğu icabı dayanışmadan kaçınamazlar.
Irak’ta Barzani ile Talabaninin akılları başına gelipte dayanışma gösterince Talabani Cumhurbaşkanı oldu, Barzani de federal bölge başkanı oldu ve kavga bitti.
Şam’da kürt ileri gelenleri, Öcalan, Barzani, Talabani ve Türkiyeden katılanlarla bir toplantı yapmış ‘Brekujiye’ son vermişler, istikbalde dayanışma içinde olacaklarını deklare etmişlerdi, Ama sonu gelmedi. Herkes kendi yönünde hareket etmeğe başladı.
Bugün Öcalan’ın PKK yı Türkiyenin sınır dışına çekme kararı sonrası Kürt aydınlarının, hele hele solcu geçinenlerin dayanışma göstermemelerini anlamakta zorlanıyorum.
Fazıl Say’ın klasik müzik yapımcılığının müzik eğitimindeki en üst seviyede olduğunu düşünürsek ki bunun insan ruhunun beslenmesindeki etkisini bilerek söylüyorum, Kürt aydınların da da dayanışma gelişmesinin üst seviyelere gelmediğini, dolayısıyle de başarsızlığa mahkum olduklarını ifade edebilirim. Elbette bu durum sosyo-psikolojik bir evrime ihtiyaç gösterir.
Nehirler geriye akıtılamadığı gibi Kürt sorununun da çözüleceğine, çok geçmeden özgür Kürdistanın kurulacağına inanıyorum. Bu demek değildir ki Kürtler Türklerden kopacak, Türkiye bölünecektir. Batıya zorunlu olarak göç ettirilen Kürtlerin kurulacak Kürdistana dönmeyecekleride kesin. Avrupaya göç etmiş Türkiyelilerin Türkiyeye dönmek istemedikleri gibi.
 Kurulacak Kürdistan ile Türkiye arasında AB de olduğu gibi hudutlar açık olacak, ne Türkiye bölünmüş, neden Kürdistanın üniter yapısı önlenmiş olacaktır.
Eğer Türkler Kürtlerin kardeşleri olduklarını iddia ediyorlarsa evvela Kürtçe öğrenmeleri gerekir. Kürtler Türkçe, Arapça, Farisi, Avrupa da da Almanca, Fransızca öğreniyorlar. Yok eğer Kürtçe öğrenmek KİBİRLERİNE dokunuyorsa O zaman en kibirli söylemleri ‘’ Ne Mutlu Türküm diyene’’ demeye devam etsinler. Fakat Kürtlere de ‘’Türküm, doğruyum, varlığım Türk varlığına armağan olsun dedirtmesinler.
Kürtçe öğrenipte ne yapacağız demesinler. Bugün güney Kürdistan da binlerce Türk firması iş peşinde. Elbette kuzey Kürdistanda da vazife göreceklerin Kürtçe bilmeleri ora halkı ile iletişimi kolaylaştıracaktır. Herşeyden evvel KARDEŞLİK iddialarını isbat etmiş olacaklardır.
Benim lisan öğrenmek için tavsiye edeceğim bir yöntem var. Hergün on kelime, hafta da bir bir cümle, ayda bir de bir gramer kaidesi. Üç ayda 900 kelime eder. Devlet Bahçelinin hezeyanlarını ve hakaretlerini ifade etmek için 800 kelime kullandığı söyleniyor.
Benim Londra da yaşayan, bir İtalyan ile evli olan oğlum REMO’nun 12 yaşinda ki kızı HELİN 5 yabancı dil biliyor. Türkiye de Kürt ailelerin çocukları ile sadece Türkçe konuşma mecburiyeti kalmadığınıda duyurmam gerekir. Çocuklarının anadillerini bilmedikleri halde Anadilde eğitim istiyorlarmış samimiyetsizliklerinide kınamam gerekir. Kürtler orta doğuda bilingualdir. Türkler ise sadece Türkçe bilirler. Hasan Cemal Güzel’e göre dünyanın en eski, en çok kunuşulan dili Türkçedir (!).  Kürtçe ise medeni bir dil değildir. Anadil kelimesinin Kürtçesi ise ‘’ Zımanı Zikmaki’’ yani ‘’ Ana rahmindeki dil’’ şeklindedir. İlmen isbat edilmişdir ki insanlar ana karnın da iken analarının dilini öğrenmeğe başlarlar.