5 Ocak 2014 Pazar

Fikret Başkaya, Osman Tiftikçi Söyleşisi…



Fikret Başkaya: Türkiye’de devlet baştan itibaren dine karıştı/bulaştı. Hiç bir zaman gerçek anlamda laik bir rejim söz konusu değildi. Sana göre şimdilerde hükümet/cemaat arasındaki “meydan savaşı” karışmanın ve bulaşmanın sonucu değil mi? Karışmak/karışılmak diyalektiği diyelim...

Osman Tiftikçi: Türkiye Cumhuriyeti özellikle Atatürkçü aydınlar ve resmi tarih tarafından dünyanın ilk ve tek laik ülkesi olarak gösterilir. Gerçekte ise islam ve Türk dünyasının ilk laik ülkeleri 1917 Sovyet devrimiyle kurulan Orta Asya devletleri, Azerbaycan gibi ülkelerdir.
Türkiye Cumhuriyeti laikliğe epey yaklaşmış ama gerçekten laik bir ülke olamamıştır. Örneğin 1925 yılında şeriat mahkemeleri kapatılmış, hukuktaki ikiliğe son verilmiştir. 1924 yılında Tevhidi Tedrisat kanunu çıkarılmış, medreseler önce Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlanmış sonra da kapatılmıştır. Yerine okullara zorunlu din dersi konulmuş ama bu dersler de sonradan kaldırılmış, yerlerine kuran kursları açılmıştır. Bu tedbirlerle eğitim dini ögelerden esas olarak arındırılmıştır.
Şeyhülislam 1922 yılında saltanat kaldırıldığında padişah ile birlikte yurtdışına kaçmıştır. Böylece bir zamanlar padişah ve sadrazamdan sonra üçüncü kişi durumunda bulunan, medreselerin, şeri mahkemelerin, vakıfların kendisine bağlı bulunduğu şeyhülislam da tarihe karışmıştır.
Ama bütün bunlara rağmen devlet dinden arındırılmamıştır. Sünni İslam Diyanet İşleri başkanlığı ve Milli Eğitim Bakanlığı bünyesinde siyasi yapıda var olmaya devam etmiştir. Din görevlisi yetiştirme ve dini eğitim verme işini devlet kendisi üslenmeye devam etmiş, başkalarına da bunları yapmayı yasaklamıştır. Şunu da belirtmek gerekir ki yukarıda saydıklarımız laiklik alanında Türkiye burjuvazisinin son söyleyebileceği sözlerdi. Ayrıca bu adımlar Tanzimat ve Meşrutiyet süreçlerinin birikimleri, deneyimleri üzerinde atılabilmişti.

Devlet gerçekten laik olmamıştı. Devlet gerçek Müslümanlığı kendisinin temsil ettiği iddiasındaydı. Laikliğe gerçekten sahiplenecek, onu koruyup geliştirecek güçler yani işçi hareketi, gençlik ve kadın hareketi, sol düşünce ağır bir baskı altına alınmıştı. Yani devlet bir yandan laik adımlar atarken, demokratik güçler, Kürt ulusal hareketi, azınlıklar ve Sünni İslam dışındaki bütün inanç grupları karşısında despot ve gerici bir konumda bulunuyordu. Hatta laiklik egemen sınıfların elinde her   tür muhalefete karşı kullanılan bir sopaya dönüştü. Örneğin tek parti yönetimine göre, Kürt hareketleri dinci ve gericiydi, şeriatı ve halifeliği getirmek istiyorlardı. Burjuva muhalefeti temsil eden Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası dini siyasete alet ediyor, dini gericilik yapıyor bahanesiyle kapatıldı. Hatta M. Kemal 1930 yılında kendi kurdurduğu Serbest Fırka’yı bile irticacı diye kapattı. Her tür muhalefetin irticacı diye damgalanıp mahkum edilmesi, İttihatçılardan Cumhuriyete devretmiş eski bir adetti. 31 Mart 1909 ayaklanmasından sonra ortaya çıkmıştı.

Fikret Başkaya: Peki laik bir devletin nasıl davranması gerekiyordu?

Osman Tiftikçi: Yapılması gereken devletin dini işlere hiç soyunmamasıydı. Din adamı yetiştirmek, dini eğitim vermek devletin değil dini cemaatlerin, dini örgütlerin işidir. Hıristiyanı, Sünnisi, Alevisi, Ezidisi, Yahudisi bütün dini topluluklar eğitim ve din adamı yetiştirme işini kendileri, kendi imkanlarıyla yapmalıydı. Nitekim Ermeni ve Rumlar sorunlu da olsa yasal olarak bu imkanlara sahiptiler. Bu nedenle sivil bütün dini örgütlenmelerin yasaklanması, dini ünvanların yasaklanması, giyim kuşama bile yasaklar getirilmesi yanlıştı. Sivil dini kurumlar elbette denetlenmeli, gözetim altında tutulmalı ama tümüyle yasaklanmamalıydı. Bu tür yasaklar laiklikle bağdaşmaz.

Eski yazının yasaklanması, Eylül 1929’da Arapça ve Farsça derslerin okullardan kaldırılması, kurs açıp Arapça öğretmenin yasaklanması saçmalıktan başka bir şey değildi. Türbe ziyaretlerinin yasaklanması,

Hacca gitmenin fiilen engellenmesi de (döviz vermede güçlük çıkartılıyordu) benzer işgüzarlıklardı. Bu tavırlar dindar kitle tarafından İslam düşmanlığı, din düşmanlığı olarak algılandı.
Eski yazının ve Arapça’nın yasaklanması Türkiye’nin kültür ve bilim hayatına da darbe vurdu. Bir alfabenin ve bir dilin yasaklanmasının ilericilikle, devrimcilikle ilgisi olamaz. Bu yasak genç kuşakları geçmişimizden kopardı. Osmanlı tarihini, İslam tarihini anlaşılmaz hale getirdi. Latin
Alfabesine geçmek için eski alfabeyi ve bir dili yasaklamak gerekmiyordu. Bunlar pek ala bir arada bulunabilirdi.

Fikret Başkaya: Bütün bunların günümüzdeki çatışma ile nasıl bir ilgisi var?

Osman Tiftikçi: Konulan yasaklarla, uygulanan baskılarla ne dinler, ne farklı inanç grupları, ne de dini örgütler ortadan kalkmadı. Tersine bir yandan eskiden beri var olan tarikatlar varlığını sürdürürken, bugün cemaat dediğimiz yeni oluşumların da temelleri atıldı. Nurcular, Süleymancılar tek parti döneminde oluştular. Daha sonra Işıkçılar, İskenderpaşa Cemaati ortaya çıktı. Bunlar devletin resmi İslam’ına ve baskılarına karşı oluştular.

İkinci Dünya Savaşından sonra devlet Sünni dini çevrelerle ve yeni oluşan cemaatlerle uzlaştı. Daha doğrusu bunları denetimi   alıp kullanmak, resmi İslam’ın bir parçası haline getirmek istedi. Fakat cemaatler 1950’li ve 60’lı yıllarda resmi İslam’dan çok daha hızlı büyüdüler. Bu gelişim karşısında devlet kendi dini kurumlarını daha da geliştirmek, büyütmek zorunda kaldı. Örneğin 1960 ve 70’li yıllarda Kuran Kursu ve din adamı yetiştirme işini cemaatlerin (özellikle de Süleymancıların) elinden alabilmek için İmam Hatiplerin sayısı hızla artırıldı. Diyanet İşleri Başkanlığı yeniden düzenlendi ve süreç içinde neredeyse bir Diyanet cemaati oluştu.

Devlet cemaatleri genel olarak denetim altında tutabildi ve bunları gelişen sol harekete, sol düşünceye karşı kullanmayı başardı. Ama resmi İslam’la cemaat İslamcılığı arasında bir mesafe hep var olmaya devam etti. Hatta 1970’lerde cemaatlerin içinden tevhidi anlayış dediğimiz yeni anlayışlar ortaya çıktı. Cemaatler de siyasi güce dönüştüler. Partileştiler, gençlik ve kadın örgütlerini, mahalle örgütlerini kurdular. Gazeteler, dergiler çıkarmaya başladılar.

1990’lı yıllarda devlet resmi İslam’ın, Diyanet örgütlenmesinin yanına, bir de Gülen hareketini ekledi. Gülenci kadrolar polis teşkilatında, yargıda ve bürokraside örgütlendirildi. Resmi İslam’la cemaatçi İslam arasındaki çelişkiye bir de Gülenci Ilımlı İslam’la cemaatler arasındaki çelişki eklendi. AKP bir iki istisna dışında genel olarak cemaatlerin değil, Gülen hareketinin, resmi İslam ve emperyalizmin, geleneksel işbirlikçi sermayenin ittifakını temsil eden bir parti olarak kuruldu. Büyük cemaatler başlangıçta AKP’ye de Gülen’e de karşıydılar. AKP iktidarları döneminde cemaatlerin Gülen karşıtlığı genel olarak devam etti. Fakat AKP cemaatleri, yani İslami sermayeyi temsil eden bir partiye dönüştü. Arkasındaki güçlü oy desteğine ve İslami sermayenin kaba deyimle gaza getirmesine kanarak iç ve dış politikada denetim dışına çıkma eğilimleri gösterdi. Şimdi hem Tayyip Erdoğan ve AKP hem de örgütlü İslami sermaye hizaya sokulmak isteniyor.

Fikret Başkaya: Editörlüğünü yaptığım. “AKP, “Ilımlı İslam”, Neoliberalizm” adlı kitaba yazdığın yazıda: “Türkiye’de en güçlü cemaat devlettir”  diyorsun. Bu vesileyle şimdilerde yaşanan kepazeliği nasıl özetlersin?

Osman Tiftikçi: Günümüzde Diyanet yüz binden fazla görevlisi, devasa bütçesi, binlerce camisi, Kur’an kursu, uluslararası çalışan anonim şirketleri olan ve köylere kadar örgütlü bulunan bir teşkilat. Diyanet sadece Türkiye’de değil neredeyse bütün İslam ülkelerinde ve Müslüman bulunan her yerde örgütlü. Diyanetin sadece Almanya’daki derneklerinin sayısı 900’e yakındır. Türkiye’de bu güçte ve bu örgütlülükte, arkasına da devletin her tür desteğini almış başka bir İslami anlayış, cemaat yok.

Türkiye’de dini gericilik denilince akla hemen cemaatler, tarikatlar geliyor. Gerçekte ise günümüzde Türkiye’de dini gericiliği temsil eden en büyük güç resmi İslam’dır. Türkiye’yi bu hale esas olarak dini cemaatler getirmedi. Elbette bu durumun ortaya çıkmasında onların da önemli payı vardır. Ama mevcut durum esas olarak, 12 Eylül’le birlikte uygulanan, Türkiye’nin gerçek laik, demokratik güçlerini ezme politikalarının, toplumu aptallaştırmanın, dini gericiliği tarihte görülmemiş biçimde resmi politika haline getirmenin ürünüdür. Türkiye’de dini gericiliği ortadan kaldırabilmenin ilk şartı, cemaatleri yok etmek değil, devletin resmi dini politikalarına son vererek, gerçekten laik bir siyasi yapı kurmaktır. Bu yapıldığı takdirde cemaatler, gerçekten halkın dini ihtiyaçlarına cevap veren, siyasi örgütlere, büyük ekonomik çıkar gruplarına dönüşmeyen dini gruplar haline getirilebilirler. Din, öncelikle egemen sınıfların, siyasi, ideolojik mücadele aracı olmaktan çıkarılmalıdır.

Bugün çatışmanın tarafları olarak görünen AKP de, Gülen Cemaati de devletin, emperyalizmin eliyle, onların işlerini görmek için kuruldular. Tekrar hatırlatayım: AKP’yi 2001 yılında cemaatler kurmadı ve desteklemedi.

Fikret Başkaya: Cemaat, Gülen hareketi veya şimdilerde “hizmet” denilen İslamcı örgüt, aslında tam bir Türk-Amerikan ortak yapımıydı. Emperyalizme ve Türk mülk sahibi komprador burjuvaziyi “kızıl tehlikeden korumak, halkın uyanışını engellemek,  demokratik-sosyalist hareketin önünü deşmek üzere peydahlanıp kullanılmıştı.  Şimdilerde yaşanan duruma bakılırsa, hastalığı iyileştirmek amacıyla kullanılan “ilaç” hastalığın nedeni haline gelmiş gibi görünüyor.  Sistemdeki çürümeyi hızlandırmış görünüyor. Bu aşamadan sonra neler bekliyorsun?

Osman Tiftikçi: Gülen hareketi sadece demokratik-sosyalist harekete karşı kurulmuş bir örgütlenme değil. Daha karmaşık. Gülen hareketi aynı zamanda cemaat İslamcılığına ve cemaat İslamcılığından da farklı olan tevhidi anlayışa, yani antiemperyalist, dinde reformist, sola düşman olmayan, İslamı yorumunda soldan etkilenmiş anlayışlara karşı da oluşturuldu. Gülen hareketi esas olarak din adamı yetiştiren değil, devlete ve büyük sermayeye, patronlara kalifiye dini eleman yetiştiren bir hareket. Ayrıca CİA ve diğer istihbarat teşkilatlarıyla iç içe olan, İslam ülkelerinde her tür emperyalist operasyon içinde yer alan bir örgütlenme. Bunun örneğini şimdilerde Türkiye’de de yaşıyoruz. Bu özelliği yüzünden bir çok ülkede Gülen hareketi yasaklandı.
Türkiye’deki hastalığın nedeni, sorun yaratan örgütlenme bence Gülen hareketi değil. Sorunu yaratan AKP ve arkasındaki İslami sermaye. Gülen emperyalizm ve işbirlikçi sermaye namına duruma müdahale ediyor.

Fikret Başkaya: Geçen ayın başında “Kaybedeni Baştan Belli Çatışma” diye bir yazı yazdın. O yazı Özgür Üniversite’de de yayınlandı. 17 Aralıktan sonra “meydan savaşı” bir ileri aşamaya taşındığına göre, O yazıda ileri sürdüğün görüşte ısrarlı mısın?

Osman Tiftikçi: Bence gelişmeler o tespiti doğruluyor. Çatışma, öyle gösterilmeye çalışıldığı gibi AKP ile Gülen Cemaati arasında değil. Bu işin görünen yanı. Eğer göründüğü gibi olsaydı ABD büyükelçisinin, AB sözcülerinin, ABD ve Avrupa basınının, TÜSİAD’ın bu çatışmada ne işi vardı? Gene içlerinde MÜSİAD’ın, ASKON’un da bulunduğu, İslami sermayeyi temsil eden 90 küsur örgütün, hükümete, AKP’li bazı milletvekillerinden daha çok sahiplenmesini nasıl açıklayacağız?
Çatışma özünde emperyalizm, geleneksel sermaye ve İslami sermaye arasındadır. AKP ve İslami sermaye rakibine direnecek güçte görünmüyor. Cemaatler 90’lı yıllara kadar küçük ve orta boy ticari, sınai işletmelere sahiptiler. Bunlar sonradan holdinglere dönüştü. AKP iktidarları döneminde uluslararası hale geldiler. Tarihlerinde görülmemiş biçimde siyasi iktidarın, belediyelerin ekonomik ve diğer nimetlerinden yararlandılar. Özellikle eğitimde gayrı resmi önemli bir güç haline geldiler. Toplumda bunların ideolojik havası esmeye başladı. Müslüman kitleyi ve İslam ülkelerini kendi doğal pazarları, kendilerinden başka kimsenin giremeyeceği alanlar haline getirme yolunda önemli adımlar attılar. Şimdi kendilerine “yeter, hadi artık git” deniyor ve onlar bu emre kuzu kuzu uymak istemiyorlar. AKP’yi ve T. Erdoğan’ı sonuna kadar direnmesi için sıkıştırıyorlar. Böyle bir fırsatın bir daha ellerine geçmeyeceğini düşünüyorlar. T. Erdoğan ise sanıyorum kendi sonunun kötü olmasından da korkuyor. Çünkü çok fazla açığı var.

Ama gene de İslami sermaye emperyalizme, geleneksel sermayeye ve bunların elindeki devlete direnecek güçte değil. Gülen hareketi ile başlatılan öncü saldırıda bile dağılıp, ne yaptığını bilemez bir hale düşmeleri de bunu gösteriyor.

Fikret Başkaya: Mücadele Gülen-AKP çatışmasından daha farklı boyutlar alabilir demek mi istiyorsun?

Osman Tiftikçi: Emperyalizm ve geleneksel sermayenin elindeki tek güç Gülen örgütü ve medya değil. Polis teşkilatı ve yargı malum; AKP’nin denetiminde değil. Ama bu işleri çözen esas güç ordu henüz kenarda duruyor. Üstelik orduya yeniden çeki düzen verildi, kılıcı bilendi, istihbarat örgütleri yenilendi. Yani ordu yeniden darbe yapabilecek bir duruma getirildi. Ayrıca ordunun imajı da tazelendi. Mağdur edilmiş, ezilmiş, tarihte görülmemiş haksızlıklara uğramış, dolayısıyla da siyasi iktidara müdahale edip, bunların hesabını sormaya hakkı olan bir ordu görünümünde. Ordunun müdahalesi için can atan önemli bir kamuoyu desteği de var. Ordu zaten sistem içindeki eski yerini ve ilişkilerini korumaya devam ediyor. Ordu NATO’ya bağlı, MGK duruyor, OYAK ve Türkiye silah sanayini tekelinde tutan askeri vakıflar duruyor. Fakat işi orduya bırakmadan çözmek istiyorlar. Çünkü ordu müdahalesi önemli riskler de taşıyor. En başta böyle bir müdahalenin Kürtlere sözü geçmeyecek. Kürtlere sözü geçmeyen bir müdahale de son derece riskli olur.

Fikret Başkaya: Sence gidenin yerine ne getirilmek isteniyor?

Osman Tiftikçi: AKP’nin yerine CHP etrafında yeni bir koalisyon partisi hazırlanıyor. ANAP ve AKP de başlangıçta böyle koalisyon partileri olarak kurulmuşlardı. Ama onlar yeni partilerdi. Şimdi ortada yeni bir parti görünmüyor. CHP bir yandan Gülenle ittifak içinde AKP’lileştirilmeye çalışılıyor, bir yandan da MHP ile takviye ediliyor. Diğer sağ, liberal güçler de tahminen bunlara eklenecek. Görünüşe bakılırsa ABD ve Avrupa buna onay vermiş durumda. Bu gerçekleştiğinde gidenin geleni aratacağını da şimdiden söyleyebiliriz. Örneğin 1990’larda ANAP’tan sonra gelen SHP-DYP koalisyonu Türkiye sol hareketi ve Kürt hareketi için çok kara bir dönem olmuştu. Elbette dünya, Türkiye koşulları ve Kürt hareketinin durumu o döneme göre çok farklı. Fakat emperyalizm ve işbirlikçi sermaye eliyle kurulan iktidarlardan daha fazla demokrasi, özgürlük beklemek gerçeklerle bağdaşmıyor. Hem AKP’ye karşı, hem de onun yerine getirilmek istenene karşı demokratik güçlerin kendi alternatiflerini yaratmaları gerekiyor. Bu süreçte Kürtlerin tavrı son derece önemli.


2 Ocak 2014 Perşembe

2014’Ü ÖZLERKEN...



Kutbettin Özer

2013 yılı çok acı günler geçirmemize rağmen diğer geçmiş yıllara nazaran daha iyi geçtiğinin kanaatindeyim. En başta AKP ve PKK’nın başlattığı ‘’Barış süreci’’ deklere edildiği zaman insan katliamı azaldı ki, bu konuda memnunum.
1923 Atatürk cumhuriyeti demokrasi anlayışı kendisinden olmayan bütün iradelere karşı geldi. Kimi idam sehpalarında asıldı, kimleri de kurşun hedefine geldi. Atatürk düşüncesinde olanlar sadece Atatürk’ün kahramanlığını Tek çizgiden analiz ederek hareket edildi. Türkçülük adına sunduğu demokrasi kavramı sadece tek yönlü, tek diktatör, tek ideoloji ve tek ırkçılık ilkelerin üzerinde inatça asılı kaldı. Türk sol hareketi bu ırkçı ilkelli ideolojiye hiş eleştirmediler. Sadece Sosyalist veya Komünist ideoloji ekseninde dolaşıp durdular. Ben deniz sağcı ve solcuların sokak mitinglerine hiç hemfikir olmadım. Vurmak, kırmak ve dağıtmakla bir şeyin getiremeyeceğine de inandım. Dünya ülkelerinde bu tür eylemlere kesinlikle karşı geldim ve mitinglerde konuşmacı olarak sahneye çıktığımda; Beyler, bu özgür ve barış mitingine zarar vermeden amaçlarını sonuçlandırmaya çalışınız, gibi talepte bulunmuşumdur.

Adnan Menderes CHP’den ayrı bir parti kurmasında başarılı olmasından sonra, CHP’de aniden kopmalar başladı ve DP güçlendi ve kısmen iktidarı ele geçirdi, CHP o zaman askeri gücü arkasına alarak diktatörlüğüne devam etti. Kürtlerin haklı taleplerine karşı acımasız savaş açtı ve katliam yapılırken, Kemalistler tarafından alkışlandı. 1925’te Şeyh Said’in önderliğinde Kürt talebi gündeme geldiğinde Kürtlere karşı ‘’İdam sehpaları hazırlandı ve ‘’tüm Kürtler karşı hedef’’ alındı. Birçokları kurşunlanarak toplu halde çukurlara gömüldü. Genellikle Kürt aktörleri ve ileri gelen şahsiyetleri meçhul yollarla kaybedildi. Kürt örgütlerin liderlerini göz kırpmadan öldürüp yok etti. Dersim bölge lideri ve kahramanı olan Seyid Rıza’yı kalleşçe idam ettiler. 1937–1938 yıllarında Atatürk’ün manevi kızı (Ermeni) Dersim’i hava top mermileriyle yağmura tutularak binlerce insanların canlarına kıydı. Alevilerin yoğun olduğu bölgelerde, Türk devleti Alevi ve Suni arasına nifak sokarak yıllarca düşman olma kinini yıllarca devam ettirdi. Kürtlerin arasına nifak tohumunu eken Türk devleti ‘’Böl ve Yönet’’ politikasını uygularken Kürtlerin birliğini engelledi. Türkleştirilmek için T.C. devleti bütün araç ve gereçlerini kullanarak Kürtlerin birliğini yendi.
Hâkim devlet ve iktidar güç, istiklal Mahkemesini kurdular ve istediklerinin gözlerini oydular, istediklerini idam sehpalarında astılar. Bu barbarlıklara, bu canice insan kıyımına övgücü nitelikte Kahraman Kemalist devleti adı verildi. Bugünkü CHP hala aynı kalıpta insanları etrafına toplamış ve aynı egemenliğe hâkim olmak istiyor.

27 Mayıs darbecileri başbakan’ı, arkadaşlarını ve destekleyenlerini astılar. O dönemde Yassıada, yargının alameti ile farikası oldu.

28 Şubat darbesi Koalisyon Hükümetini altüst etti ve birçok kurumlarda çıkışlar, terfileler oldu. İçinde yuvalanan JİTEM ve TİM dışında Balyoz ve Ergenekon yasa dışı terörist örgüt ve katliam yapan kuruluşlar Kürtleri yok etmek için harekete geçti. Başta PKK silahlı hareketi ve Kürt kuruluşları bu amansız devletin derin devletine karşı kendini savundu ve savunmayı kazandı. Bu ‘’Paralel derin devlet’’ içinde Fetullah Gülen Camiası ve başka İslami kuruluşlar da devletin bütün kurumlarında yer alarak dinlenme cihazlarına kadar önemli stratejik odak noktalarını kontrol ediyorlardı. Bu arada bütün Kürt aktörleri ve Şahsiyetleri topun-kurşunun hedefinde ölümle karşı karşıya geldiler. Hala devam etmekteler. Elindeki silaha ‘’BORU’’ diyen genel Kurmay Başkanı İlker Başbuğ kendi döneminde bu paraleldeki derin devlet kuruluşlarını daha da hızlandırdı. R. Tayip Erdoğan Anti Kemalist bir AKP lideri ve devlet Başkanıdır. Bu adamın her ne kadar sekterliği olumsuz görünüyorsa da Türk Ordusu’nun diktatörlük belini kırdı ve içten devrim yaparak içeri tıktı ve sorguladı. Muhalefet olan Parti CHP bütün asker tutuklara avukatlık yapacağını ilan etti, en başta Deniz Baykal. Genel Kurmayların içeri tıkamasıyla bu yasadışı faaliyetlerin durduramadığının farkında olan Erdoğan hala korku içinde kıvranıyor. 17 Aralık 2013 soyguncuların kaçırdıkları paraları sadece Ayakkabı kutularında saklanmadı Dalaman gibi Belediye bahçelerinde de gömülü paralar silahlara yastık yaparak saklanıyor. Devletin içindeki ‘’Paralel Aktifleler’’ Fetullah Gülen Camiasına her gün ‘’Rapor’’ vermekteler. Aslına bakacak olursak Erdoğan kendi ayağının kayacağından korktuğu gibi, Fetullah Gülen de kendi kurduğu Camiasından uzaklaştıracağından korkuyor.

12 Mart darbesinde de annelerin gözyaşları dinmedi. Vurdular, kırdılar, astılar ve sürgün edildiler.
12 Eylül 1980 Askeri darbenin amacı: Kemalist ideoloji yok olmaya yüz tutacaktı. Bu sebeplerden dolayı demokrat ve devrimci hareketlere karşı eşi ve enderi görülmemiş faşist darbe boyunu gösterdi. Binlerce insanlar yerinden yurdundan göç ettirildi, binlerce insanlar sakat bırakıldı, binlerce insanlar kurşuna dizildi. Binlerce Mamak ve Diyarbakır (Amed) de işkence hanelerinde insafsızca ölüme terk edildi. Anti demokratik Kemalist Üniter Sistem, “Yargı” ve “Yargının üstünlüğü” algısında “askeri vesayetin uzantısı” devam ederek uygar, çağdaş ve medeni bir sistemden ırak bırakıldı. Adalet Mülkün Temelidir derken, Mülkün temeline dorudan doğruya tecavüz etmiştir. Halkın iradesine bağlıyız lafazanlığının edebiyatını yaparken demokrasi için başkaldıran ve söz sahibi olmak isteyenlere karşı da Adalet binası altında yargı ve yargıçlarını ona göre seferber ederek anti-hak ve hukukunu hazırlatmıştır. Ki, günümüze dek devam eden Sosyal adaleti, hak ve hukuk üstünlüğünün temel perspektiflerini bu amaçlarla kendisinden olmayanlara karşı ceza ve idam-müebbet kanunlarını çıkartmışlardır.

T.C devletinin yapısında hiçbir zaman yargı bağımsız olmamıştır. AK Parti iktidarında bu yargı demokrasi yerini bulamamıştır. AKP’de yargı ne tarafsızlık ve bağımsızlık esnekliğini kendi gündemine göre hukukunu uyguluyor, yani işine, yararına olan temelsiz hukuku uygulamaya çalışıyor. Objekte ve sübjekte görülen ve görülmeyen kılavuz AKP iktidarı da bir İslami diktatördür kanıtlayabiliriz.

Aynadan bakacak olursak. 11 yıllık AKP devlet ve iktidarı, diğer geçmiş Kemalist rejimlere göre çok farklılıkları görmek de mümkündür. AKP, Sosyal görünümde Yargı’ların vesayet alanlarını daraltmak ve kurtarmak çabaları açısında endişeleri var. AKP her ne kadar tek başına iktidara gelmiş ise de içinde bulunan Kemalist ve hizipçileri iktidarın ayakta durması için göremezlik yaparak idare etmeye çalışmıştır. AKP’nin gövdesinde olan kurd besleniyordu, kemirilen gövde 17 Aralık’a denk geldi. Erdoğan’ı endişe eden faktörlerden biri de bu basiretlerin hakkında gelemediğidir. 17 Aralık 2013 tarihli darbe damgası, Erdoğan’ın başlattığı birçok açılımları da yok edebilir. Savcılar, yargıçlar, Yargıtay, Danıştay ve HSYK T.C Anaya kavramlarıyla iç içe kenetlenen bir organdır ve birbirlerini bütünler, sadece işlediği hükümler birbirlerinden farklıdır. 1980 Eylül darbesinin Anayasa hala değişime uğramamışsa demek ki uygulanan Yasa hala İstiklal Mahkemelerin ‘’Yargı’’ yapılanması vardır. Devletin başındaki liderlerin zihniyeti değişmediği müddetçe, İstiklal Mahkemeleri devam edecektir ve iktidar, muhalefet ve halkların kavgası iç içe kavgaları devam edip huzursuz olacaklardır.

AKP’nin iktidara geldiği döneme kadar devam etti. AKP 17 Aralık soyguncularını ilk evvela temizlemeli, daha binlerce Ayakkabı kutularında paraların saklı olduğunu bilmeli, görev verdiği ve tayin ettiği şirket hangisi ise onları çok iyi kurcalamalı ve onların yakasını bırakmamalı, tutukladığı kişileri ve yerinde sürgün ettiği memurlarını gözetiminde tutmalı, devletin bir Savcısı neden Bildiri Dağıtığına dair araştırmalı ve nedenini doğru dürüstçe kamuoyuna kıvırtmadan açıklamalı, geçmişte kalan bütün ‘’Demokrasi Açılım’’larını tekrar gündeme getirmeli, Kürt sorununu en önemli bir sorun olduğunun üzerine basarak cesur bir şekilde dile getirmelidir.

Fetullah Gülen ile AKP çelişkileri karınca güreşine benziyor, değirmen taşını döndürmek için ikisi de aynı suyu kullandığının farkındalar ama Cemaat ile AK Partisi paylaşamadığı akarsu maddiyatın kaynağıdır. İki tarafın uzlaşamadığı temel, henüz gizli saklı kalıyor. Beddua ve dua eden sahtekârcılar yarın yine birleşirler, yeter ki bizler bunlara alet olmayalım.

Erdoğan’a bir uyarı, Erdoğan milliyetçiliğe karşı sözcükler kullanırken tek ırkçılık ilkelerinden de hiç taviz vermiyor. Her konuşmasında vurguladığı; tek ulus, tek bayrak, tek toprak, tek Üniter Sistem diyor. Şaşırtıcı; MHP ve CHP de aynı ilkeleri savunuyor, yani muhalefetinden ne farkı var? Türk devletinde Ulus-Devletin anlamı demokratik hakların verilmesi demektir. Türk devleti Adalet ve sosyal hukuka göre, Ulus-Devlet değildir. Avrupa devlet kuruluşları; Ulus-Devlet-tir her azınlık milliyetlerin, her din ve mezheplerin, inançlarına göre saygı ve yardımcı oluyor.

Sevgi ve Saygılarımla.
Kutbettin Özer
Gazeteci ve Yazar

Web site: Kurdistana Bakur

31 Aralık 2013 Salı

Suriyeli “devrimciler” nereye gittiler öyleyse?

   
           
Thierry Meyssan

Cenevre-II Konferansının arifesinde Birleşik Devletli organizatörlerin ellerinde Suriyeli "devrimcilerin" rolünü oynamak için hiç kuklaları kalmadı. Özgür Suriye ordusunun birdenbire ortadan kaybolması ona inananlara bir kurgudan başka bir şey olmadığını gösterdi. Suriye’de hiçbir zaman bir halk devrimi olmadı, olan sadece paralı askerlerle ve milyar dolarlarla yabancı saldırganlığıydı.

Cenevre barış konferansının düzenleyicileri Suriye ordusu karşıtlığı için acilen bir temsilci arıyorlar. Sonuçta Batılılara göre çatışma korkunç bir diktatörlüğü kendi halkının karşısına koyar. Bu arada Suriye’yi yakıp yıkan silahlı gruplar –İslamcı Cephe’den El Kaide’ye- her ne kadar öncelikle Suriyelilerden oluşmayı öngörseler de yabancı savaşçılara resmi çağrı yapıyorlar. Onları davet etmek Suriye’de devrimin hiçbir zaman olmadığını sadece bir yabancı saldırganlığı olduğunu kabul etmek olacaktı.

Nihayetinde birkaç hafta önceye kadar bize 40.000 adamı olduğu söylenen Özgür Suriye Ordusu ortadan kayboldu. Başka paralı askerlerce genel bölgesi saldırıya uğradıktan ve savunma araçları yağmalandıktan sonra tarihi önderleri General Selim İdris Türkiye tarafından kaçırıldı ve Katar’a sığındı. Oysaki Albay Riad el-Assad Hollanda’ya sığındı.

Kendi yapılanması dışında 29 Temmuz 2011’de Özgür Suriye Ordusu tek bir amaca kilitlenmişti: Başkan Başer el-Asad’ın devrilmesi. ÖSO asla laik bir rejim veya İslamcı bir rejim için mücadele ettiğine dair açıklama getirmedi. Hiçbir zaman, ÖSO’nun Hukuk, Eğitim, Kültür, Ekonomi, Çalışma Hayatı, Çevre …vb konularda siyasi bir duruşu olmadı. Hiçbir zaman bir siyasi program taslağı bile oluşturmadı.

ÖSO’nun Suriyeli Arap ordusundan kopmuş askerlerinden oluşmuş olduğu bize söyleniyordu. 2011 yılının ikinci yarısında gerçekten kopuşlar oldu ancak sayıları hiçbir zaman %4’ü geçmedi ki bu da tüm ülke çapında önemsenecek bir durum değil.

Hayır, ÖSO’nun bir siyasi programa ihtiyacı yoktu; çünkü bir bayrağı zaten vardı, Fransız sömürge bayrağı. Suriye üzerindeki Fransız mandası süresince yürürlükte olan ve sözde bağımsızlığın ilk yılları boyunca elde tutulan, Sykes-Picot anlaşmasının simgesiydi: Suriye rahatça budanmış ve etnik-inançsal olarak devletlere bölünmüştü. Üç yıldızı Durzi devletini, Alevi devletini ve Hıristiyan devletini temsil ediyor. Bu uğursuz bayrağı tüm Suriyeliler tanırlar üstelik sadece ünlü bir televizyon dizisindeki Fransız işgalcinin Suriyeli işbirlikçisinin bürosundan değil.

İlk önder Albay Riad el-Asad tarihin zindanlarında kayboldu gitti. Arapçada farklı şekilde yazılan ancak başkan Başar el-Asad’ın ismi gibi Avrupa dillerinde de benzer biçimde telaffuz edilen isminden ötürü seçilmişti. Bu iki adam arasındaki tek fark Körfez’in monarşileri bakış açısından Riad el-Asad Sünni, Başar el-Asad Aleviydi.

Gerçekte, Özgür Suriye Ordusu bir Fransız-İngiliz tasarımıdır, tıpkı Libya’daki “Bingazi devrimcileri”nin olduğu gibi (onlar da bayrak olarak İngiliz işgalcilerinin işbirlikçisi Kral 1. İdris’in bayrağını “seçmişlerdi”).

Başkanlık sarayını almayı amaçlayan NATO’nun silahlı kolu ÖSO, Atlantik ittifakı ülkeyi bombaladığında Körfez işbirliği Konseyinin ve Batılıların ardıl planları ve ardıl başarısızlıkları ile sarsılmıştı. İkinci olarak, sürgündeki siyasi konseyin silahlı kolu olarak tanıtılan ÖSO ona hiçbir yetki tanımıyordu ve sadece Fransız-İngiliz işverenlerine boyun eğiyordu. Sonuçta ÖSO, Ulusal Suriye Koalisyonunun siyasi kolu olduğu gizli servislerinin silahlı kollarıydı. Kısacası ÖSO, Türk ordusunun onu kendi üslerinde barındırdığı koşullarda NATO’nun doğrudan yardımı olmaksızın başarı kaydedemez.

Dördüncü kuşak bir savaşın çerçevesinde yaratılan ÖSO, Suriye’nin Nikaragua tipi ikinci savaşına uyum sağlamayı başaramadı. İlk savaş (Şubat 2011’de Kaire’deki NATO’nun toplantısından Haziran 2012’de Cenevre’deki konferansa ) NATO’nun ellerine olgun bir meyve gibi düşmesi için iktidarın meşruiyetini kaybettirmeyi hedefleyerek hazırlanan medyatik bir düzendi. Emirlerini doğrudan İttifaktan alan belirli üç-beş kişi tarafından askeri eylemler yapılıyordu. Her şeyden önce söz konusu olan medyatik yalanlara itibar sağlamak ve yaygın bir ayaklanma görüntüsü vermekti. William Lind ve Martin Van Creveld’in kuramlarına uyumlu olarak ÖSO tüm bu grupları adlandırmak için bir etiketten başka bir şey değildi, ancak uygun bir hiyerarşik yapısı da yoktu. Tam tersine, ikinci savaş (Temmuz 2012’de Paris’teki “Suriye’nin Dostları” toplantısından Ocak 2014’deki Cenevre-2 Konferansına kadar) ülke teslim olana kadar “kanını akıtma”yı hedefleyen yıpratma savaşıydı. Rolünü oynamak için ÖSO’nun hiçbir zaman beceremediği hiyerarşisiyle, disipliniyle gerçek bir orduya dönüşmesi gerekiyordu.

Türk-İran yakınlaşmasından beri yaklaşan sonunu sezinleyerek, ÖSO gerçekçi olmayan şartlarını ortaya koyarak Cenevre-2’ye olası katılımını ilan etmişti. Ancak artık çok geçti. Suudi Arabistan tarafından tutulan paralı askerler NATO’nun kurgusunun üstesinden geldiler. Bundan böyle her biri tüm çıplaklığı ile gerçeği görebilirler: Suriye’de hiçbir zaman devrim olmadı.

Fransızcadan çeviren: Seçkin KAZAK

Kaynak: Özgür Üniversite


30 Aralık 2013 Pazartesi

Yeni yıl ...






“Umut  dolu bir yeni yıl dileklerimle…” Fikret Başkaya

Patrona Halil isyanı...


Dr.İsmet Turanlı
Patrona  Halil (Fethullah) isyanı:  Hipnotizma.
Patrona Halil (Koramiral-kaptanı derya(!))18 inci asırda, Lale devrine isyan eden çapulcunun biridir. O devrin safahatı halkın mağduruiyetine ters düştüğü için, halkı devrin iktidarına karşı ayaklandırabilmişti. Topkapı sarayına hempaları ile dayanıp sadram İbrahim paşanın azlini, nihayet idamını istemişler ve padişahta onun isteğine boyun eğmiş ve sadramı boğdurmuştu. Tıpkı Enver Paşanın Babıaliyi bir manga askerle basarak sadrazamı katledip idareyi ele geçirmesi gibi. Şeriat istiyoruz diyorlardı. Ardından Padişah 3 üncü Ahmet’in tahtan indirilmesini ve MahmutII’nin culusunu sağlamıştır. O isyanda şair Nedimde katledilmişti ve lale devri sona ermişti. Yeni padişahta bir müddet Patronaya biat etmiş ve isteklerini yerine geçirmişti. Patrona’yı hizaya getirmek için etrafı ile saraya çağırtmış ,onu ve atrafını boğdurmuş ve duruma hakim olmuştu. Daha sonra onbinlerce Yeniçeriyi katlettirmiş ve Nizamı Cedit adında yeni bir askeri teşkilat kurdurmuş, kıyafet inkılabı yapmış.
Yüzlerce sene sonra Türkiye de Atatürk islamiyetin devlet idaresine zararlarını farketmiş ve Laikliği kabul etmiştir. Erbakanla başlayan dinin yeniden devlet idaresine nufuzunu Erdoğan, dini siyaset yapmayacağız demesine rağmen Cemeatın faaliyetlerine yardımcı olmuş, nihayet onmdan yollarını ayırmak istemiştir. Fakat iş işten geçmiş Hoca Yargıda, bürokraside çöreklenmiş bir ağ kurmuştur. Hoca Erdoğanın zaafiyetini anlamış, ona dini yönden nufuz etmeğe başlamıştı. Demekki Atatürk’ün vizyonunu anlayamamıştı. Şimdi o kendi büyütüğü canavarın sarmaşından kurtulmağa çalışıyor.
Dini siyasete alet etmiyeceğim derken, Türbanı (dini hiç bir gerekliliği olmamasına rağmen ) adeta inancın bir zorunluluğunu iddia ederek 11 sene enerjisini harcamıştır. Şimdi Kılıçdaroğlunun kurnaz politikası ile Türban problem olmaktan çıkıverdi. Erdoğanın mağduriyet edebiyatı elinden alındı.
Erdoğanın tek adam olma ihtirasının Türkiye için eninde sonunda tehlike arz edeceğini defalarca yazdım. Tek adam idaresi frenini kaybetmiş bir arabaya benzer. Onun keyfi idaresini durdurmak imkansızlaşır.
PKKnın teröristik faaliyetleri Öcalan’nın siyasi manevrası ile son bulmağa başlayınca ona uymak zorunda kalmıştır. Zira komşu devletlerle Davutoğlunun derin strateji politikası kısa bir müddet sonra düşmanlık stratejisine dönüşünce sarılacağı orta doğuda bir devlet kalmamıştı. Şimdi tek dayanağı Barzani ve Öcalan oldu. Çözüm sürecini sanki kendisi başlatmış gibi bir intiba yaratmağa başlamış. Fakat Kürt sorununda oyalama taktiği uygulamakla Kürtlerin desteğini Çıvan Perverle, İbrahim Tatlısesle şov yapmasına rağmen, kaybetmeğe başlamıştır.
Kılıçdaroğlu ise ‘’ Biz Mezheplere körüz’’ diyerek kendisi Alevi olduğu halde devekuşu politikası izlemiştir. ‘’Etnisite politikamız yok’’ derken kendisi Kürt olmasına rağmen, problemin çözümüne öneriler getireceğine oradada devekuşu politikasını tercih etmişsede Ulusalcı gurubu tatmin edememiştir.
Her iki liderde ayni politikayı sürdürdüklerini beyan etselerde Alevilerin ve Kürtlerin sorunlarına ciddi politikalar üretememişlerdir.
Şimdi herkes Hocanın Türkiyenin altını kazdığının farkına varmışlarsada, yargı vasıtasıyle terör estirdiğini anlamışlarsada, siyasi partiler bir araya gelip ona karşı yasal çareler bulmaktan uzak duruyorlar. Bu arada Ekonomi deprem geçirsede umurlarında değil. Çünkü muhalefet yapmağı Ak partiye, Erdoğana düşmanlık yapmak zannediyorlar. Erdoğanda onları vatan haini ilan etmekten çekinmiyor. Hatta, bilmem kimlere karşı ‘’İstiklal savaşı başlattığını’’ söylüyor.
Kimse Türkiyenin intiharının farkında değil, hatta o yangına herkes benzin dökmekten çekinmiyor. Türkiye karanlıklara gömülmekte ve halkın dahada mağdurlaşmasına aldırış etmiyor.
Erdoğan tıptaki Hipnotizma ( uyutma) tekniğini kullanmağa başladı. Hipnotizmada ayni kelimeler ve cümleler birisine tekrar tekrar söylenince temcit pilavı gibi, o insan uyuklamağa başlar. Erdoğanda günde bir kaç kere, heryerde, noktası virgülü ile aynisini tekrarlıyor. Şunu bilemiyor ki yapılan hizmetler etrafının siyasi gücü kullanarak yaptıkları istismarları afettiremez. Birilerinin, Abdullah Gül’ün, yahutta eşi Emine hanımın bu hipnotizma gayretinden vazgeçmesini hatırlatması aciliyet kesbetmiştir. Düne kadar bakanlık mevkiine getirdikleri, etik olmadan, bakanlıktan uzaklaşınca Erdoğana karşı isyan ettiklerini söylüyorlar.
Kılıçdaroğlu yolsuzluğu lanetlerken, partisinin yolsuzluktan dolayı ihraç ettiği bir şahsiyeti belki bir kaç oy kazandıracağı ümidiyle yerel seçimlerde aday göstermekten çekinmiyor. Politikacıların ilkesel davranması halk tarafından beklendiğinin farkında değil. Hatta cemeatlede temas etmesinin CHP ye gönülden bağlı kimseleri küstürmekten çekinmiyor.
 MHP başkanı her seçimde halkın iktidara osmanlı tokatı atacağını beklerken, kendisin her seferinde osmanlı tokatı yediğinden gocunmuyor. Dayağa doymayan bir boksör gibi. Millet onun Başbuğunun kaç kere lanetlendiğini unutuyor. Önce Irkçılık, Tutrancılıktan tabutluklarda tırnakları çekilmişti. Sonra 27 Mayısta bir numaralı pozisyonda idi. Menderesin ve arkadaşlarının idamına sebep olmuştu. 27 mayısın açtığı yaralar hala kapanmamıştır. 12 Eylülden öncede Ülkücü tayfası ile 5 bin solcu gençlerin katliamını gerçekleştirdiler. Şimdide Kürtlere düşmanlık yaptığından Kürdistana gidemiyor. Böylece bölünmeği dahada kışkırtıyor. Kürtler ‘’ Biz kardeşiz, ayrılmak isyemiyoruz’’ deselerde ayrılmak istemedikleri Kürdistandır. Gün geçtikçe diğer ülkelerde özgürleşen Kürtlerle kardeş olduklarını vurguluyorlar. Elbette Kürtler Araplarla, Acemlerle, Türklerle kardeş değiller. Fakat Kürdistanın öteki bölgelerindeki Kürtlerle öz kardeştirler. Zaman zaman aralarında alınganlık olmuş olabilir. Bu bir mendilin islaklığı gibidir ve kısa zamanda mendil kurumuş olur. Hakiki kardeşlerle alınganlık böyle bir şeydir. 
Benim son senelerde Diyarbakıra (Amed) e yaptığım ziyaretlerde gördümkü Fıratın ötesindeki halk duygusal olarak, diğer yaşam tarzları ile Türklerden DEFACTO ayrılmışlar. Bunu görmek için sosyolok olmağa hacet yok. Kürdistanın dört bölgeside özerkleşince birleşmeleri kaderin cilvesi değidir. Sonra Türkiye ile AB tarzı bir komşuluğa giderler mi onu zaman gösterir.
 Sayın başbakan Atatürk’ün dediği gibi Türkiye Cemeatler devleti değildir. Bunu ciddiye almalısınız. Bu yasaklama kanunu halen yürürlüktedir. Hipnotizmalarla vakit geçireceğinize devlet adamı olmağa, meclisi aktive etmeğe gayret edin yoksa Patrona Halil sizide Silivriye göndermekten imtina etmez. AB nin bizden beklediği reformları biran evvel oyalamadan gerçekleştirin.
Muhalefetinde Erdoğana laf yetiştirmekten, laf ebeliği yapmaktan ziyade Türkiyenin karne kırıklarını düzeltecek öneriler üzerinde çalışarak, Cari açığı nasıl kapatacağız, kadın katliamına nasıl son vereceğiz, enflasyonu AB normlarına (%2) indirmek için neler yapmak gerektiğine dair öneriler üzerine çalışması, ROBOSKİ cinayetinin katili kimlerdir? Komşularla husule gelen düşmanlıkları nasıl ortadan kaldıracağız politikalarını teklif etmeye öncelik vermesi beklentilerimiz olduğunu idrak edin. Parti içi kavgalarada barış gelinceye kadar son verin. Şayet aklınız yetiyorsa. İşsizliği nasıl ortadan kaldıracaksınız?
Azeriler diyorki: Biz bir millet, iki devletiz. Kürtlerse iki millet tek devlet(!) olması için iki milletinde eşit haklara sahip olması gerekir.  

 Köln, 29.12.13..

29 Aralık 2013 Pazar

AKP-Cemaat Çatışmasında Kürtlerin Tavrı Üzerine…






Cemil Gündoğan


Şu sıralar güncel siyasetin temel sorularından biri Hükümetle Fetullah Gülen cemaati arasındaki çatışmada Kürt hareketinin tavrının ne olması gerektiğidir. Kürt hareketinin tavrıyla ilgili olarak mümkün üç cevabın söz konusu olabileceğini söyleyebiliriz:

1) Cemaatten yana tavır takınmak,

2) AKP’den yana tavır takınmak, ve

3) Çatışan güçler karşısında bağımsız bir çizgide yürümek.

Kürt hareketi saflarında bu çatışmada Cemaatçileri destekleyelim diyen yok gibi. En azından ben bu yönlü ifade ve tutumlara henüz rastlamadım. Bu, üzerinde düşünülmesi gereken bir husustur. Çünkü Fetullah Cemaati, AKP’yle Ordu arasındaki mutabakatın görece dışında bırakılmış Türkiye’deki iki büyük güçten biridir. (Bu mutabakatla neyi kastettiğimi merak edenler, Vate Yayınları arasında çıkan Dönemeç Yazıları adlı kitabımdaki “Bir Restorasyon Operasyonu Olarak Ergenekon Davası” başlıklı yazıya bakabilirler. Üç yıl evvel yazılmış olan bu makalede Fetullahçıların mutabakata dahil edilmediklerini de tespit etmiştim.) Diğeri Kürtlerdir. Elbette dışlanmışlık düzeyleri farklıdır, ama sonuçta, dışlanmışlardır. İki dışlanmışın, böyle kritik bir çatışma anında birbirlerine bu ölçüde karşıt pozisyonlarda duruyor olmaları veya buna mecbur kalmaları, üzerinde özel olarak düşünülmesi gereken bir husustur. Ama şimdiki asıl konumuz bu değil.

Üçüncü şıkta dile getirilen bağımsız siyaset seçeneği ise hareketin hemen her kesimi arasında taraftara sahiptir. PKK’lier, BDP’liler, Avrupa’daki Kürt muhalifler, Barzaniciler, bağımsızlıkçılar, sosyalistler, İslamcılar, liberaller vs. arasında bu düşüncede insanlar bulabilirsiniz. Ancak bunların bağımsız tavırdan aynı şeyi anladıklarını söylemek zor. Bu da başka bir yazının konusu.

Kürt hareketi saflarındaki sesi en fazla duyulan tavır ise mevcut çatışmada AKP’nin desteklenmesini öneren tavırdır. Siyasal çıkışlarını Barzani’nin parasıyla ve onun AKP’yle flörtünün açacağını umdukları siyasal ve ideolojik alan üzerine kurmayı uman Kürtler, İslamcı eğilimde bir Kürt hareketi inşa etme çabasındaki Kürtlerin önemli bir bölümü; hedeflerinden, siyasal farklılıklarından ve ideolojik renklerinden ziyade PKK’ye karşıtlıklarıyla karakterize olan Kürtler, PKK’yi eleştiren ama ona özel bir düşmanlık göstermeyen Kürtler, PKK’ye yakın legal hareketin saflarındaki Kürtler ve kısmen de PKKli Kürtler arasında bu tavrın epeyce destekçisi var. Bunlara, Kürtlerin söz konusu çatışmada Hükümetten yana tavır takınmasını öğütleyen bazı Türk liberalleriyle İslamcılarını da eklemek gerekiyor.

***

 Öncelikle belirtmek gerekir ki AKP’ye yakın bir tavır takınılması gerektiği düşüncesindeki kişi ve çevrelerin bu tavırdan anladıkları şey birbirinden kısmen farklıdır. Gerekçeleri de öyle. En azından söylem düzeyinde. Örnek olarak aşağıdaki dört ifadeye bakınız:

1) AKP dışındaki bütün partiler Kemalisttir ve Kemalizm Kürtlerin baş düşmanıdır. Kürtlerin bu kavgada Kemalistlere destek vermeleri yolunu şaşırmak anlamına gelir.

2) AKP eski statükoyu yerle bir etti. Ona karşı mücadele edenler ise eski statükoyu geri getirmek istiyorlar. Dolayısıyla Kürtlerin bunları desteklemesi düşünülemez.

3) Ergenekon ölmemiştir, geri gelebilmek için Gezi’de çevre duyarlılığı, bugün de yolsuzluk gibi kimsenin açıkça karşı çıkamayacağı noktalardan saldırarak AKP’yi devirmeye çalışmaktadır. Eğer galip gelirse Kürt sorununun çözümünü unutalım gitsin.

4) Liderimiz tarihte ilk kez bir Türk hükümetiyle müzakere masasına oturmuş durumdadır. Yapılıp edilen her şey, bu masayı devirmeye yöneliktir. Biz bu oyunu göremeyecek kadar apolitik miyiz?

 Örnekler arttırılabilir. Tümünün değişik noktalardan kalkarak ifade ettikleri ortak düşünce, AKP çökerse barış sürecinin de çökeceği, dolayısıyla AKP’yi çökertmek isteyen güçlerle aynı saflarda yer almamak gerektiğidir.

Kanımca bu tespit, hem olgularla hem de siyasetin temel kurallarıyla çelişkilidir. Önce olgularla ilgili yanına bakalım.

 I: AKP Çökerse “masa” devrilir mi: Olgular Yönünden?

Söz konusu tespitin olgularla çelişkisi, statükonun bir süreden beridir gerçek sahibi olan AKP’nin hâlâ statükoya karşı bir güç olarak tasvir edilmesiyle ilgilidir. Bir diğer deyişle, bu değerlendirmeyi yapanlar, eğer kişisel veya grupsal çıkarları öyle gerektirdiği için gerçeği bile bile çarpıtmıyorlarsa, bugünün olgularını dünün terimleriyle anlamlandırmaya çalıştıkları için yanlış yapıyorlar. Çünkü 2010 tarihli referanduma kadar belli bir anlam ifade eden “statükocu Ergenekon”, “statüko karşıtı Erdoğan” lafları, o tarihten sonra anakronizm dışında bir şey ifade etmemektedir.

İnsan düşüncesi böyledir, toplumsal değişmeyi genellikle geriden takip eder. Örneğin, Kürt hareketini oluşturan sosyolojik zemin 1950’lerde ve 60’larda oluşup gelişmeye başlamıştı, ama Kürt solcularının Kemalist Türk soluyla zihinsel bağlarını koparmaları 1970’lerin sonlarını buldu. Keza Kürtler, toplum olarak 1990’ların başlarından beri Türklerden kopmaktadırlar, ama Kürt İslamcıları hâlâ Türk İslamcılarıyla zihinsel bağlarını koparmakta zorlanıyorlar. AKP’nin anti-statükocu olduğu tezi de benzer nitelikte bir gecikmenin ürünüdür. AKP bir süredir statükonun temsilcisi durumundadır, ama bazıları ona hâlâ Erbakan dönemindeki Milli Görüş muamelesi yapıyor veya yapmayı tercih ediyor. Oysa Milli Görüş on beş yıla yakın bir süredir iktidardadır ve artık sistemin sahibidir. O kadar ki artık kendi yol arkadaşlarını temizlemeye başlamıştır. Rahat anlaşılsın diye bir benzetme yapmak gerekirse, Ekim Devrimi günlerini değil, Stalin’in 1930 yargılamalarıyla Troçki ve Buharin kliklerini tasfiye ettiği günleri yaşıyoruz. Stalin 1930’larda Sovyetler Birliği’nde ne kadar statükonun karşısında bir lider idiyse Erdoğan da bugün o kadar statükonun karşısında bir liderdir.

Kısacası, bu tezin gerçeklerle bir ilgisi yoktur. Gerçekte, Erdoğan, bugün statükonun cisimleşmiş halidir. Kafa karıştıran şey, bugünkü statükonun dünkü statükodan farklı olmasıdır. Tıpkı 1930’larda Sovyetler’deki statükonun Çarlık dönemi statükosundan farklı olması gibi. Bazıları bugünkü statükonun dünküne benzememesinden kalkarak yeni statükonun anti-statüko olduğunu sanıyorlar veya bilerek öyle lanse etmeyi tercih ediyorlar.

***

 Bu tezin olgularla çelişen boyutlarından biri de Kürt sorununu çözmek ve Türk milliyetçiliğine karşıtlık noktasında AKP’ye özcü bir nitelik atfetmesidir. “AKP giderse Kürt sorununun çözümünü unutun,” iddiası bunun ifadesidir ve olgularla çelişmektedir.

Daha evvel yazdığım için kısa geçiyorum: Kürt hareketi, bir süreden beridir Türk siyasal denkleminin önemli bileşenlerinden birine dönüşmüştür. Bu, Kürt hareketinin soykırım gibi olağandışı yöntemler kullanılmadıkça bastırılamayacak güçte bir sosyal ve siyasal dinamik haline gelmesiyle ilgili bir sonuçtur, doğrudan onun (iş)birlikçi veya bağımsızlıkçı olmasıyla ilgili değil. Bu gelişmenin konumuz bakımında anlamı şudur:

Türkiye’de iktidar savaşı veren hiçbir güç artık Kürt hareketi yokmuş gibi davranamaz veya onu denklemin dışına atamaz; tersine onu kendi iktidar mücadelesi oyununda bir yere yerleştirmek zorundadır ve bu yer sabit bir yer değildir, zamana ve koşula bağlı olarak sürekli değişir. İktidar Kürt hareketiyle yakınlaşırsa muhalefet Türk milliyetçiliğini körükleyerek Kürt hareketine düşmanlık politikasına yönelecektir; muhalefet Kürt hareketiyle yakınlaşırsa bu kez iktidar milliyetçiliği kışkırtma politikasına sarılacaktır. Ya da bir durumda “masa”ya karşı esip gürleyen bir güç, başka bir durumda “masa”nın en sıkı savunucusu olacaktır. Bir diğer deyişle Türk milliyetçiliğine oynamak, özsel, yani tek tek partilerin, kurumların vs. özlerinden gelen bir nitelik değil, durumsal bir niteliktir. Oyunun kuralı artık böyle işlemektedir ve bu oyuna, değişik kesimlerce Kürtlerin en keskin düşmanı olduğu ileri sürülen ordu, MHP, CHP ve Cemaat de dahildir. Bu durum, Türk milliyetçiliği propagandası Türk halkı nezdinde ciddi bir siyaset kartı olmaktan çıkıncaya kadar böyle devam edecektir.

“AKP giderse kimse Kürt sorununu çözmez,” tezi, bu gerçeği göremeyen bir bakış açısının ürünüdür. AKP giderse onun yerine gelenler de pekala masaya oturabilirler. Böyle olup olmayacağı koşullara bağlıdır. Mevcut iç ve dış koşullarda ise MHP’nin bile masayı kolay kolay terk etmeyeceğini söylemek mümkündür.

Bunu nereden çıkarıyorum?

Başka şeylerin yanı sıra, 28 Şubat tarihinden bu yana ordu da dahil iktidar ve muhalefet güçlerinin Kürt hareketiyle ilişkilenme biçimlerinin izlediği seyirden.

Neydi 28 Şubat?

İslamcıların bizlere ezberletmeye çalıştığı cevaba göre, ordunun müminleri ezmek için tertiplediği bir darbeydi.

Bir darbe olup olmadığı tartışması bir yana, 28 Şubatı bu şekilde tanımlamak, o gün yaşanan süreci eksik ve yanlış anlamak olur. Doğrudur, 28 Şubatın İslamcılara karşı mücadele diye bir boyutu vardı. Ama ordunun bu hamlesinin Kürtlerle ilgili bir boyutu daha vardı. İşin bu tarafına bakmadan konuştuğunuz zaman süreci anlama imkânı kalmaz.

28 Şubatın Kürtlerle ilgili boyutu şuydu ki, ordu içindeki bazı etkili mihraklar Kürt hareketiyle masaya oturmaya karar vermişti. Yani bugün Erdoğan’ı ve onun partisini bazı Kürtlerin gözünde anti-statükocu bir kahramana dönüştüren şeyi yapmaya!...

Demek ki Kürtlerin en özsel olarak en büyük düşmanı gibi görünen güç, aynı zamanda PKK ile masaya oturmaya karar veren ilk güçtür de. Bu işler özsel işler değildir derken kastedilen budur.

Peki, ordu buna karar verdi diye o dönemde anti-statükocu pozisyona mı geçmiş oluyordu?

Hayır, sadece artık sürdürülemez olan eski statükonun yerine yeni bir tanesini kurmaya çalışıyordu. Bugün biliyoruz ki o statüko, onların hesapladığı biçimde, onların istediği yerde ve onların istediği zamanda kurulamadı; İslamcıların da dahil edildiği bir şekilde, yerde ve zamanda kuruldu.

Bunun nasıl mümkün olduğunu daha önce uzunca yazmıştım: Ordu, PKK’yle savaşında tıkanmış, kendi içinde çeteleşmiş ve toplumsal ve siyasal hayat üzerindeki hegemonyacı fonksiyonunu eskisi gibi ifa edemez hale gelmişti. Dahası, ordunun gerilemesinden istifade eden İslamcı hareketler toplumsal dokuyu fethetmeye başlamıştı. Dolayısıyla ordunun iktidarını sürdürebilmek için İslamcı hareketle kapışması kaçınılmaz hale gelmişti. Fakat PKK ile savaş sürüyorken ikinci bir savaş cephesi açmak ikisinde de kaybetmek anlamına gelirdi. 28 Şubatçı mihraklar, işte bu nedenle PKK ile olan savaşı soğutmaya kararı verdiler. Savaşı bitirmek demiyorum, soğutmak diyorum, ya da şoförlük terimleriyle söylersek rölantiye almak. Hal böyle olduğu içindir ki Genelkurmayın ön kapısından 28 Şubat kararlarını aldırmak için MGK toplantısına giden generaller çıkarken, arka kapısından da PKK ile görüşmeleri başlatmak için Brüksel yolunu tutan bir albay çıkmıştı.

Demek ki “AKP dışında kimse Kürtlerle oturmaz” demek, olgularla bağdaşmamaktadır. Kürtlerin en azılı düşmanı olduğunda şüphe bulunmayan generaller, AKP’den çok önce PKK ile masaya oturmuşlardı. Dahası, generallerin çözüm için o gün öngördükleri program da bugün AKP’nin çözüm diye önümüze sürdüğü şeyin anasıydı!

Bu da nereden çıktı demeyin, on beş yıl evvel yazmıştım, tekrar edeyim; PKK ile oturmaya karar veren generallerin kafasında üç ayaklı bir çözüm vardı: 1) Karşılıklı ateşkes, 2) PKK’nin ileri düzeyde ulusal haklardan vazgeçmesi, buna karşılık Kürtçenin kullanım alanlarının genişletilmesine dayalı bazı kültürel açılımların önünün açılması, 3) Yerel yönetimler yasası marifetiyle Kürtlerin kendilerini yönetmeleri noktasında bazı esnemeler (İller idaresi yasa tasarısının ana hatları 28 Şubat döneminde hazır hale getirilmişti, bekletiliyordu). PKK veya Genelkurmay bir gün o görüşmelerin tutanaklarını yayımlarsa üç madde halinde özetlediğim bu hususları daha çıplak olarak göreceğiz.

Peki, anti-statükocu bir kahraman olduğu söylenen Erdoğan ve AKP’nin bugüne kadar bu üç madde dışında Kürt sorununun çözümü için önermiş olduğu veya gerçekleştirdiği yeni bir şey var mı?

Hayır yok. İslamcıların ve liberal çevrelerin Kürtleri kafalamak amacıyla yaptıkları köpürtmelere bakmayınız. Bugün, yani yaklaşık yirmi yıl sonra hala, generallerin koyduğu o çerçevede dönüp duruyoruz: Newroz’da ateşkes ilan edildi, PKK ulusal hedeflerden vazgeçtiğini bir kere daha beyan etti, karşılığında Kürtçenin kullanım alanları biraz genişletildi; bunun dışında, Avrupa yerel yönetimler şartına konulan şerhin kaldırılmasıyla çerçevelendirilmiş bir yerel yönetimler yasası tartışılıyor. Var mı MİT-Öcalan mutabakatında Kürt haklarıyla ilgili olarak bunun dışında bir gelişme?

Haklarla ilgili olarak yok. Var olan farklılıklar daha çok Abdullah Öcalan’ın kişisel konumunun iyileştirilmesiyle ve Suriye’yle ilgilidir. Bunlardan birincisinde belli bir iyileşme olacak gibi görünüyor. İkincisine gelince, Öcalan’la MİT’in konuyla ilgili muhabbetleri, Amerika’yla Rusya’nın Suriye konusunda anlaşmaya varmasıyla gargaraya dönüşmüş durumda. En azından şimdilik.

Durum, özetle böyledir. Ama nasıl oluyorsa, dün bu işin çerçevesini koyan generalleri dünyadaki bütün kötülüklerin kaynağı olarak tanıyıp tanıtırken, bu generallerin çizdiği çerçeveye sadık bir programı yarım-yamalak ve anamızdan emdiğimiz sütü burnumuzdan getirecek tarzda gerçekleştirmeye çalışan Erdoğan’ı bir anti-statüko kahramanı olarak lanse ediyoruz. Sizce de bu işte bir terslik yok mu?

Sanırım mesele yeterince aydınlanmıştır: PKK ile masaya oturan ilk Türk politik gücü AKP olmadığı gibi, Öcalan-MİT mutabakatında üzerinde anlaşmaya varıldığı söylenen hususlar da -Kürtlere tanınan haklar bakımından- generallerin çizdiği çerçevenin ötesine geçmiş değildir. AKP-PKK flörtü, bir zamanlar gerçekleşen Çiller-PKK flörtünün, Erbakan-PKK flörtünün veya Mesut Yılmaz-PKK flörtünün yeni koşullardaki bir benzeridir. O flörtler de, Kürt hareketinin Türk siyasal sistemi içinde edinmiş olduğu yeni pozisyonun dayattığı durumsal politikaların ifadesiydi, bugünkü de. Aralarındaki fark, esas olarak, Ortadoğu’da, Türkiye’de ve Kürdistan’da değişen güç dengeleriyle ilgilidir. Kürt hareketinin bu gerçeği görme vakti gelmiştir. Değilse, AKP’ye olmadık özsel nitelikler atfeden bütün değerlendirmeler, sadece Kürt hareketinin AKP karşısındaki manevra alanını daraltmakla sonuçlanır, o kadar.

II: AKP Çökerse “masa” devrilir mi: Siyasetin Kuralları Yönünden?

Böylece konunun siyasal taktiklerle ilgili boyutuna gelmiş oluyoruz. Fakat bu arada yazı da epeyce uzadı. Maddeler halinde ilerlersek:

1- Sistemin asıl sahibi Fetullah cemaati değil, Erdoğandır ve iki güç arasında Erdoğan lehine büyük bir güç dengesizliği vardır. Dolayısıyla bu kavgada güçlü olana destek vermek, sadece onu daha fazla güçlendirmek anlamına gelir. Unutmayın, güçlendireceğiniz adam masada karşınızda oturan veya oturacak olan adamdır.

2- “Erdoğan giderse masa tehlikeye girer” endişesi, yukarıda belirttiğim nedenlere ilaveten Kürt sorunu artık çözümü ertelenemeyecek bir noktaya dayandığı için de gerçeklerle bağdaşmıyor. Türkiye ya Kürt sorununu çözer, ya da çok kanlı hesaplaşmalardan geçen bir bölünmeye konu olur. Yugoslavya veya Suriye türü bir süreç yani. Bunun ortası kalmamıştır. Hem PKK, hem devlet, hem de konuyla ilişkili diğer bölgesel ve küresel güçler bu gerçeğin farkındadırlar. Dolayısıyla Erdoğan gitse de kalsa da devlet “masa”yı korumaya çalışacaktır. “Masa”yı yıkmak, hem PKK açısından hem de devlet açısından Erdoğan’a endekslenecek bir şey değildir. Erdoğan, Gezi olaylarıyla birlikte tarihsel dönüş noktasına girmiştir. En az bir dönem daha iktidarda kalması yüksek olasılık olmakla birlikte, özellikle ekonomide yaşanacak koşullara bağlı olarak kısa sürede yıkılması da mümkündür. “Masa”nın bu tür hareketli faktörlere uyarlı olarak kurulmuş olduğunu sanmıyorum. “Barış” sürecinin, dünkü Ergenekon-Hükümet çatışmasının görece dışında kalmış bir aktör olan MİT eliyle yürütülmesi ve ordu tarafından desteklenmesi bunun ifadesi olarak anlaşılabilir.

3- Devletin sözde barış sürecindeki en büyük kozu, PKK’yi ve kitlesini yeniden Öcalan’ın arkasına toplama operasyonunu başarıyla tamamlamış olmasıdır. Cezaevleri direnişleri ve Sakine Cansız cinayeti üzerinden gerçekleştirilen bu operasyonu mümkün kılan ana faktör, PKK’nin dağ kadrosunun basiretsizliği olmuştur. Onlar 1999’da yaptıkları hatayı 2013’te bir kere daha tekrarlamış ve kafalarını kendi elleriyle cezaevine hapsetmişlerdir. Bu basiretsizliğin de katkısıyla devlet, düşmanının iradesini kendi avucundaki bir tutsak dolayımıyla eline almayı başarmıştır. Bu nedenle Cemil Bayık “barış süreci” konusunda iyi kükreyen, ama elinden fazla bir şey gelmeyen bir yönetici konumuna düşmüştür. Bunu devlet de, PKK de, bölgedeki diğer aktörler de iyi biliyorlar ve bizzat bu durumun kendisi PKK’nin elini kolunu bağlayan bir siyaset faktörüne dönüşmüş durumdadır.

Şimdi soru şudur: Devlet, kolay kolay ele geçmeyecek böylesine avantajlı bir durumu, sadece Erdoğan gitti, Erdoğan yara aldı veya Erdoğan’ın yerine başkası geldi diye sabote eder mi? Bu soruya evet cevabı vermek, Makyavelli’nin Prens’inden bu yana yazılmış siyaset bilimleriyle ilgili bütün temel metinleri tersyüz etmeden mümkün değildir. PKK, bugün söz gelişi “Öcalan’ı tanımıyoruz” diye bir açıklama yapsa, devletin masayı devirmesi ihtimali vardır, ama sadece Erdoğan gitti veya yara aldı diye, yani sadece o nedenle masayı devirme ihtimali hesaba katmaya değmeyecek kadar küçüktür.

Olaya bu noktadan bakıldığında da AKP’nin gitmesinin veya kalmasının masanın durumunu kökten etkilemeyeceği sonucu çıkar. Siyasette hiç bir şey mutlaklık terimleriyle ifade edilemez; ama durum bugün esas itibarıyla böyledir.

Hal böyle olunca, Kürtler açısından sorun şuna dönüşmektedir: Mevcut “masa”da karşınızda güçlü bir muhatap mı görmek istiyorsunuz, yoksa en yakın müttefikleriyle bile dalaşan, morali bozulmuş, zemin kaybetmiş, ayakta kalsa dahi kolu kanadı kırılmış bir muhatap mı? Sanırım, Hükümet-Cemaat çatışmasında Kürtlerin tavrı ne olmalı sorusunun cevabı, mevcut konjonktürde büyük ölçüde bu sorunun cevabından kalkılarak verilebilir.

Bu koşullar altında tavır ne olmalıdır?

Cemaate destek vermeyebilirsiniz. Kanımca bunu yaptığınız için çok büyük bir kaybınız olmaz.

Cemaate destek verebilirsiniz. Bu durumda kaybınız olabilir ama hayati bir nitelik taşımaz.

Ama AKP’ye destek verirseniz baltayı kendi ayağınıza vurmuş olursunuz.

Yapılamayacakları böyle sıralayınca yapılabilecek kendiliğinden ortaya çıkar: çatışmanın doğrudan tarafı olmayan üçüncü bir çizgide yürümek.

Fakat bu üçüncü çizgi, pek çoklarının anladığı gibi “karışmayın, yesinler birbirlerini” tavrı demek değildir. Böylesi, apolitik bir tavır olacaktır. Tersine, Kürt hareketi bu işe karışmalıdır. Ama “masa”da bugün oturan veya yarın oturacak olan kişinin daha fazla zayıflaması için ne yapılması gerekiyorsa onu gerçekleştirmek çerçevesinde karışmalıdır. Bir diğer deyişle, üçüncü yol çizgisi pasif bir seyircilik politikası değildir, duruma göre tavır alan pro-aktif bir politikadır. Hatırlayanlar olacaktır, Referandum döneminde de böyle bir tutumu formüle etmiş ve adına hareketli bir üçüncü çizgi/pozisyon adını vermiştim. Benzer bir politika bugünkü koşullarda da doğru görünüyor: üçüncü bir pozisyon, ama hareketli bir üçüncü pozisyon.

Bu tavır, mevcut konjonktürde denklemin başka boyutlarını etkileyebilecek en etkili araçlardan biri olduğu için de tercih edilmelidir. Şöyle ki:

Erdoğan devlet içinde mutlak otorite durumunda olduğu için Öcalan’ın Erdoğan’a karşı manevra yapma imkânı çok sınırlıdır. Öcalan’ın mevcut tutsaklık koşullarında yapabileceği en “muazzam politika”, devletin değişik kliklerinden -eğer Aydınlık gazetesinde bugünlerde yayımlanmakta olan kendi ifadelerindeki deyimi kullanırsak- “taşeron”luk talebinde bulunmakla sınırlı kalmaktadır. Bu da bir politikadır, ancak PKK’nin gövdesinin sığmayacağı darlıkta bir politika. Barış adı verilen sürecin en sorunlu noktalarından birisi buradaki tersliktir.

Ama geldiğimiz gün itibarıyla, PKK açısından burada tartışılacak bir şey kalmamıştır. PKK yönetimi, Newroz’da, hiçbir sınır çizme gereği görmeden Öcalan’a itaat edeceğini söylemiş, deli gömleğini kendi elleriyle kendi sırtına geçirmiştir (Hatırlayanlar olacaktır, Newroz dönemi yazılarımda barış masasına evet demenin doğru olduğunu, ancak bu işi Öcalan’ın muhataplarına Öcalan’ın sınırlarını göstererek yapmak gerektiğini yazmıştım). Siyasetin kuralları noktasından bakıldığında, böyle bir açmaz içinde kıvranıyorken izleyebileceğiniz mümkün politikalardan biri, Öcalan’ın manevra alanını genişletici sonuçlar doğurabilecek bir politika olabilir. Bunun, başarıyla gerçekleştirilse dahi derde deva olup olmayacağı ayrı bir konudur. Sorun bu değil. Sorun, bunun şu anda PKK açısından neredeyse tek seçenek durumuna gelmiş olmasıdır. Çünkü PKK “irademiz Öcalan’dır” demiştir ve Öcalan savaştıkları gücün elinde tutsaktır. Açmaz bu kadar açık ve sadedir.

Bu açmaz sürdüğü ve iktidarın kontrolü Erdoğan’ın elinde kaldığı müddetçe, Öcalan görece AKP’ye yakın bir çizgide yürümek zorunda kalacaktır. PKK’nin Gezi’deki tavrı bunun ifadesiydi. Ama merkezde sözü edilen türden değişiklikler gerçekleşirse, yani iktidar içi çatışmalar ve kaymalar yaşanırsa durum bir ölçüde değişebilir. Bunun ne demek olduğunu anlamak için Öcalan’ın bir zamanlar “Ergenekon”la iş tutarken merkezdeki çatışma ve iktidar kaymalarından sonra Erdoğan’la iş tutmaya başlamasına bakılabilir. Buradan, mevcut çatışmada AKP’ye destek vermeyip merkezdeki çatışma ve çekişmeleri derinleştirmeyi hedefleyecek bir siyaset izlemenin (hareketli üçüncü yol çizgisi) Öcalan’ın politika yapma alanını genişletmek ve dolayısıyla PKK’yi biraz daha rahatlatmak bakımından da yararlı ve gerekli olduğu sonucu çıkar.

Ancak bunun kolay bir iş olmadığını belirtmek lazım. Çünkü bu iş, bir dereceye kadar Öcalan’a karşı yapılmak durumundadır. Öcalan’ın AKP-Cemaat çatışmasıyla ilgili neler söylediğini veya önerdiğini henüz bilmiyorum. Ama Gezi’de olduğu gibi, PKK’yi görece AKP’ye yakın bir çizgide tutan bir politika telkin edeceğini tahmin ediyorum. Elbette büyük çeşitlilik gösteren taraftarlarının meseleyi kendilerine göre yorumlamasına imkân tanıyan yuvarlak laflarla süsleyerek (peygamberler, herkesin kendisini içinde bulabileceği yuvarlak laflarla konuşmaya mahkumdur). Ama hangi söylemi kullanarak yaparsa yapsın, böyle bir politika, PKK’yi, baltayı kendi ayağına vurmaya zorlaması anlamına gelecektir. Bahsedilen zorluk bu ilişkiden kaynaklanmaktadır.

Öte yandan özel olarak PKK, genel olarak Kürt hareketi uzunca bir süredir sahip olmadığı bir uluslararası pozisyonu yakalamaya doğru ilerlemektedir. PKK yöneticilerinin andığım basiretsizliğinden kaynaklanan açmaz, onu bu pozisyonun avantajlarını kullanmaktan da bir ölçüde alıkoymaktadır. Amerika ile Avrupa Birliği’nin büyük ülkeleri başta olmak üzere bazı uluslararası güçlerin Türk devletiyle ilk kez açık çelişkiler ve çatışmalar içine girmelerinden söz ediyorum. Çok yavaş ve bu nedenle fark edilmesi kolay olmayan bir şekilde ilerleyen bir süreç olarak böyle bir çatışma gelişmektedir. Erdoğan-Cemaat çatışmasının bile bu süreçle bağlantısı vardır (özellikle de Halk Bankası halkasında).

Eskiden NATO’nun sadık müttefiki bir Türkiye söz konusuydu. Dolayısıyla onula çatışma halindeki Kürt hareketi Batılı emperyalist güçlerin karşısında konumlanmaya mecbur kalıyordu. Nitekim PKK, otuz yıldır NATO karşıtı uluslararası güçlere mahkum olarak yaşadı ve savaştı. PKK’nin bu konumlanışının sadece PKK’nin ideolojik tercihleriyle veya Abdullah Öcalan’ın korkaklığıyla veya “ajan”lığıyla ilgili bir şey olduğunu sanmak, siyasetin en temel kurallarından habersiz konuşmak olur. Türkiye bir NATO ülkesiydi ve Kürt hareketi bunun doğurduğu yapısal sorunlarla boğuşmadan, bunların dikte ettiği konumlanışların zorunlu kıldığı ekstra bedelleri ödemeden kendine bir politik alan açma şansına sahip değildi. Nitekim PKK, bu bedelleri canımızdan ve kanımızdan ödedi ve böyle bir alan açmayı başardı.

Fakat bir süreden beridir Kürt hareketine ekstra bedel ödeten bu yapısal terslik değişme sinyalleri veriyor. İlk kez PKK ile bazı büyük güçlerin menfaatleri kısmen ve yavaş bir şekilde üst üste düşmeye başlıyor. Suriye’de yaşananlar bu dönüşümü gözleyebileceğimiz bir laboratuvar niteliğinde. El Qaide türü yapıların Ortadoğu’daki tehditleri de bu dönüşümü hızlandıran bir rol oynuyor. Peki, tam böyle bir süreçte Kürt hareketi veya PKK hangi politik rasyonalite gereği uluslararası güçlerin yavaş yavaş didiklemeye başladığı Erdoğan ve AKP’nin muhafızlığını yapmaya kalkışacaktır? Çünkü AKP-Cemaat çatışmasında Erdoğan’a yapışmanın anlamı tam da budur.

Sağa sola çekiştirilebilecek bir durum yok: PKK’nin bu çatışmada Erdoğan’ı sahiplenmesi, Erdoğan’la uğraşan bazı Batılı güçler nezdinde, PKK’nin 1990’ların ortalarında Almanya’da otoyolları işgal edip yakmasına benzer bir anlama gelecektir. Hem de PKK ile bazı Batılı güçlerin çıkarları arasındaki çelişkilerin önemini yitirmeye başladığı bir dönemde! Kürt hareketi otuz yıldır kendi elinde olmayan yapısal faktörler nedeniyle ekstra bedeller ödedi. Bu kez de “Ne yapalım, liderimiz Erdoğan’ın elinde tutsak,” diyerek mi ödeyecektir aynı bedelleri? PKK ve Kürt hareketi bu soru üzerinde ciddi biçimde düşünmek zorundadır.

***

Toparlarsam: 1) Kürt hareketinin kurulu “masa”daki pozisyonunu görece güçlendirmek, 2) Öcalan’ın manevra alanını genişleterek PKK’nin sırtına geçirilmiş deli gömleğini birazcık olsun gevşetebilmek ve 3) uluslararası denklemde olumluya doğru dönen bazı göstergelerin zarar görmesini engellemek noktalarından kalkılarak yapılacak bir analiz, AKP-Cemaat çatışmasında en yanlış tavrın Erdoğan’ı desteklemek olacağını gösteriyor.

Aslında buradaki analizin bir ayağı daha var. Bu çatışmanın Kürt hareketinin iç dengeleriyle olan bağlantılarıyla ilgili bir ayak. Fakat bu ayağı bilerek yazıya dahil etmedim. İlk olarak o konuyla ilgili yazacağım birkaç paragrafın yazıdaki bütün tezlerin üzerini kapatacak kör bir tartışmaya yol açması ihtimalinin varlığı nedeniyle. İkinci olarak da yazacaklarımın Kürt hareketinin iç ilişkilerini olumsuz etkilemek amacıyla kullanılması ihtimalinin varlığını düşünerek. Gerçi ben onları yazmasam da o faktörler öylece durduğu müddetçe hükümlerini icra ederler. Böyle olmakla birlikte, yukarıda sunulan analiz, kör bir tartışmaya kurban gitmesin diye ben o bölümü kurban etmeyi yeğledim. Varsın bu seferlik de böyle olsun. Okurun anlayışla karşılamasını ummaktan ve bu tür sıkıntılar yaşamadan fikir üretebileceğimiz koşullara bir an evvel kavuşma dileğini tekrarlamaktan başka yapılacak bir şey yok.

Kaynak: Özgür Üniversite


AKP’NİN SOYGUNCULARI….




Kutbettin Özer

Ben çocuk iken bulunduğum küçük bir kasaba (Varto) da doğup büyüdüm. 5. nüfuzu vardı, şimdi 26 bin nüfusa sahiptir, gittiğimde tabela öyle yazıyordu. Bunun dışında Nahiye ve Köyleriyle birlikte 99 Köyü var. Ben bu köyleri karış karış gezdim.


Karna arabayla, atın üzerinde ve yaya yürüyerek Alevi ve suni Köylerini dolaşıverdim. Kaç yaşında olduğumu soracak olursanız; Altı yaşında babam Abdulhekim Özer ve Ağabeyim Mirzeddin Orhan Özer ile Öküz arabası ile Ot çekmeye, ağaç kesip kışlık ihtiyacını gidermek için birçok (Varto-Gmgım) Köylerini görmeye fırsatım oldu. Bunun dışında Ağabeyim Selahattin Sami Özer de o zaman İstanbul Edebiyat- Türkoloji Bölümünü okuyordu. Babama yük olmaması için Gımgım Köylerinde Çökelik (TORAQ) toplamaya giderdik. Varto ve Köy yerleşim Alevi ve Sünni kesimi Ailemizi sevdiklerinden dolayı herkes Toraq toplamaya yardım ederlerdi.

17 ila 20 yaşlarında şöyle veya böyle genç, dinamik hayalci, ütopik tipik bir sıradan Komünizmin nasibini kulakla, başkaların anlatımlarıyla ve sonradan okuyarak inancım devrimci, Demokrat sınıfında Kardeşim Dr. Bayram ile birlikte yer aldık. Merakım; öncelikle Varto (Gımgım) köylerini, sosyal konumunu, yerini, yurdunu ve coğrafyasını ve de Köy ahalisinin genel durumunu öğrenmeye çalıştım.

Köyde yaşayanların sosyal durumuna baktığımda hayvanlar ve hayvan gübreleri iç içe çamur veya toz-toprak içinde yaşamını devam ediyorlardı. Bu yaşamaya rağmen mutlu olduklarını görüyor ve hissediyordum. Suni ve Alevi köylerin araları birkaç kilometre bazıları da bağırsan Köy ahalisi duyardı.

Her kasabada ve Köyde hırsız vardı, kim kimin malını kapabildiyse. En büyük hırsızlık Alevi-lerle Suni-lerin arasında mal hırsızlığı olurdu. Suni veya Alevi çaldığı malı kavurma veya ızgara yaptığında mal sahibini yemeye davet eder ve birlikte eti afiyetle yerlerdi.

Suni veya Alevi, Ye, ye (Bûxe bûxe) kardeş malın gibi ye, helal maldır. Mal sahibi bu yediği et kendisinin olduğunu hissettiğini ve bildiği halde, gülerek, eğlenerek karnını doyurdu. Ertesi günü bu sefer Alevi, Suni komşunun malını çalardı. Bu hayat devam ederek son zamanlara kadar devam etti. Ayrıca, Türk devleti Suni’yi Alevi’ye, Alevi’yi de Suni’ye kışkırtıp kırdırıyordu. Biz o dönemin kuşağı, demokratları büyüdükten sonra bu tatsızlığı ortadan kaldırdık. Maşallah Gımgım’ın devrimci gençleri adam gibi adamlardı.

Varto ve diğer Kürtlerin hukuku bu şekilde devam ediyordu. Çalan da memnun, yiyen de memnundu.

Eh, şimdi gelelim Türk devletin devlet içindeki çapulcu ve soygunculara.


 Bütün devletlerde (Ülkelerde) hırsızlık var, hayır, yok diyemeyiz. Hıristiyan olan ülkelerde de hırsızlık var, 
zuhur ediyor. Ne yazık ki İslam olup İslam ülkelerinde hırsızlık yapmak oldukça yoğundur. İslami radikal olanlar en büyük suç işleyenlerdir. İslamcı kesimlerden ne kadar uzak durulursa insan o kadar rahat eder. Çünkü Yalancılık, dolandırıcılık, zina işlemek, katliam ve soygunculuk ve insani unsurlardan uzak olanlar İslami kesimlerdir. İslamcılığın ahkâmı kesilmek ve İslamcılığı, dini, Mezhebi, nasıl kullanıp ve alet ettiklerini iyi bilenlerdenim. İslam kisvesinde haram yemeyi ekmek su gibi sever, hırsızlığı yemin billâh ederek kendisini kurtarır, Camide namaz kılmaya gider ve orada herkes beni görsün diye. Hacca gider rekabeti artsın diye ve eve döndüğünde ikinci bir kadın evde görünsün ve köle gibi kullansın diye. Hacı özleminde; daha kurnaz ve bağnaz olur. Tüccarlıkta rantın (kazan-gelir) en alasını alır ve en kötü malı satar, et kasap şirketlerinde eşek, at etini karıştırarak helal ettir diye halkına yutturur. Yağını domuz yağını margarin yağına karıştırarak satmaya çalışır. Ben bunları gittiğim mahkemelerde hepsini gördüm.

Din, mezhep, ırk, cins tanımadan herkesi taciz eder ve ırz düşmanı olur, Suriye’de / Rojava’da besmeleyi çekerek çoluk çocuğun ırzına geçerek zina eder ve Allahu Ekber belsemsiyle haykırıyor ve her yaştaki insanı öldürür ve bunların katli helaldir der. Bunlara destek veren T.C devleti ve Mekanizma yuvası destekleyicisi olan AK Parti iktidarı da bu katliamlara lojistik ve ulaşım yollardan Al Kaide ve Al Nursa terörist örgütlere yardımcı olur. Kimin parasıyla? Elbette çaldığı paralarla… Dini şartlarına göre medeni hukuka ve Adalet uymayan kadınları Meclise ve üniversite taşımak ve bunun arkasında akşam nikâh, sabah boşanmak gibi tecavüzleri tekrarlamak hangi insani mantık kabul eder? Hıristiyanlar âleminde bu münafıklık hiçbir zaman tekerrür ettiğini görmedim ve etmez de.

Önce savaş, Cemaat (Fetullah Gülen)nin fetvalarıyla başladı sonrada çorap söküğü gibi AK Partinin soyguncuları su yüzüne çıkmış oldu.

İstanbul Belediyelerden biri, Fen işleri Bölümünde çalışan güvenir ve bilirkişi ile Üsküdar’ı gezip altüst ettik. Sıra Erdoğan’ın surlarla çevrili çiftliğini gördüm, bir ucu var diğer ucu yok kadar büyük. Bunun yanında bir de Erdoğan’a ait olan Almanya hastanesini gördüm, çok modern yapılı bir bina. Görerek şahit oldum.

Mustafa Kemal’in manevi kızı Sabiha Gökçe da birden bire mal sahibi oldu hem de hektarlarca. Demek ki devletin başı isterse istediğine mal-mülk verir ve dağıtır, istemediğini de aşlıktan, sefaletten öldürür, arkasına bakmaz. Sabiha Gökçe’nin mal varlığı; Türkiye’de ilk savaş pilotu idi. İsmet İnönü ve Mustafa Kemal önderlikleri tarafından komuta verilerek Dersimi yerle bir ettiğinde, iyi bir Türk uyruklu Ermeni ırklı katili Türk kahramanı ilan ederek ödüllendirildi. Bugünkü Sabiha Gökçe Hava Alanıdır. Bobroski Katliamı hala açığa çıkarılmadı, sanırsam Emir veren Asker katile de ödül vererek ya emekliye ayırtıldı veya iyi bir rütbe ile en iyi yere tayin edildi. Bu sırı bölgenin Asker ile T.C Başbakanı R. T. Erdoğan’a sormak lazım.

Derler ya gülme komşuna bir gün de gelir, bela olur başına. AKP’ın Bakanları iyi arpalandı, iyice de köşeyi döndüler. Bu hırsızlar yarın da ya MHP’de veyahut ta CHP’de yer alırlar. Geni bozuk soyguncu ve hırsızlar gittiği yerde de devam edeceklerine eminim.

Fetullah Gülen Amerika’da ve Amerika tarafından her şeyi finanse ediyor. Dünyanın birçok yerlerinde de sosyal konutlar yaptı ve devam ediyor. Bilmemişler gibi çakal ‘’Ortaklar’’ bu paracıkları nereden yumurtladığını bilmezler mi, hem de bal gibi bilirler. F. Gülen bir beddua edip üfleyerek AK Partiyi altüst etti. Sanki Erdoğan partisinin içinde olan biteni bilmez miydi, hem de bal gibi her şeyden haberi vardı ve haberdardı da. Siyasetçi olmak gaddar olmanın en insafsız sürecini yaşamak demektir. Zamanı gelince ayakta durması için anasını-babasını da beller, geçer. Candan en yakın siyasi kader yoldaşını bile yok etmeye çalışır. Bu siyaset karakterini alan bir tek Erdoğan değil her siyasetçi bu formülün kamuflâjında saklanır. Şayet bunu yapmazsa ayakta kalamaz. Siyaset ve siyasetçilik sahnede ömrüm geçti, birçok cendereden geçtim, hiç kimseye güvenmedim, sizlerde güvenmeyiniz. İyi bir siyasetçi dönek, kalleş ve iyi manevra yapan bir artist oyuncudur.

İyi ki ben bu siyasetçilerden değilim. Kalleş Siyaseti Benimsemiş olsaydım ruhumdaki insan Sevgisini çöpe atar ben de onlardan biri olurdum. Ayağıma dolaşanlar çok oldu ve bu kirliliğin hiç birini kabul etmedim. Bana gelen davetiyeler üzerinde başkaları gibi dört kez Türk Meclisi’nde yer almıştım. İyi ki olmadım, mutluyum ve onurumla, gururumla yaşıyorum. Bu makalemi okuyan beni hatırlasın ve Ankara’ya gelmememin ne kadar haklı olduğuma dair hak versin.

Varto ( Gımgım)’daki hırsızlık bir keçi bir koyun, T.C devlet İktidarın soygunculuğu ise; rüşvet almaya tecavüz etmek, silahları teröristlere transfer etmek, eroin satmak için çıkarları için insanları kiralamakla meşguldürler. Bu şifrenin delinmesi Bakan’dan başlar. Bu yetmemiş gibi bir de Türk Generalleri kaçak yönden insan tacirliğini yaparak fakir fukara gençlerini kandırıp Avrupa’ya taşımaktır.

Deste, deste uluslar arası paracıklar ve sandık, sandık banknotlar. Pekiyi Türk,-Halk Bankası- nda döner sermayelerde nelerin döndüğünü merak ediyor musunuz?

Sevgi ve Saygılarımla.

Kutbettin özer
Uluslararası Gazeteci ve Yazar
KutbettinO@t-online.de

------------
Kurdistana Bakur